گزارشات، مقالات و بیانیه ها

2012-01-11T23:01:00.000-08:00

نشریه شماره 85 جبهه ملی ایران آذر ماه سال 1390 خورشیدی برابر با دسامبر 2011 میلادی

مهندس مسعود هارون مهدوی - آیا آمریکا در مقابل چین لُنگ انداخته؟

2011-12-27T03:37:00.000-08:00

مهندس مسعود هارون مهدوی

آلمان - مونیخ
Harun-Mahdavi@t-online.de

خان یا خواجه؟

آیا آمریکا در مقابل چین لُنگ انداخته؟

اخیراً یکی از فرستنده های خبری آمریکا مصاحبه ای با خانم کلینتون وزیر خارجه آمریکا ترتیب داده بود که بیشتر در ارتباط با موقعیت آمریکا در مقابل چین بود، از جمله مطالبی که مابین آنان رد و بدل می شد گسترش نفوذ چین در میان سایر کشورها بود که وزیر خارجه آمریکا در پاسخ برگزارکننده برنامه با لحنی ملتمس که دال بر درماندگی آمریکا در مقابل قدرتمندی چین بود، اعلام کرد که هیچ مخالفتی با دست درازی چین به مراکز اقتصادی کشورهائی که از منابع بسیار غنی برخوردار هستند ندارد، ولی این انتظار را از چین دارد که لااقل حق و سهمی هم برای آمریکا قائل شود.

با توجه به انعکاس این خبر تکلیف خیلی از زمامداران کشورها روشن شد که چنانچه به پدرخوانده نیاز داشته باشند، در آینده نام آن چین است.

سالهاست که حکومت جمهوری اسلامی چین را ابرقدرت دانسته و بخاطر خروج از انزوا سیاسی چین را به پدرخواندگی قبول کرده و از این بابت ناچار است که باج سبیلی به این پدرخوانده بدهد تا در صورت لزوم در مراجع بین المللی از حکومت جمهوری اسلامی پشتیبانی بعمل آورد.

بهمین دلیل هم هست که پیشاپیش خوانچه جهیزیه اش را که شامل ۱۵% نفت مورد نیاز کشور چین می باشد دو دستی پیش کش پدرخوانده می کند.

با توجه به محتوی قرارداد فروش نفت به چین و نحوه پرداخت پول آن کاملاً می توان پی به منافع سرشاری که چین از این بابت نصیبش می شود برد، چون مردم ایران بعوض دریافت پول نفت ناچاراً تن به خرید اجناس تولیدی چین بدهند.

البته باید یادآور شد که عملکرد کشور عربستان سعودی هم در ارتباط با آمریکا غیر از این نیست.

عربستان سعودی هم تا امروز ۱۱% نفت مورد احتیاج پدرخوانده اش را که آمریکا باشد تأمین کرده و در مقابل یا باید تجهیزات نظامی دریافت می کرده و یا اینکه از نفوذ آمریکا مابین دیگر کشورها بخصوص کشورهای اروپائی برای تداوم بخشیدن به حکومتش ازحمایت آنان بهره مند می شده، بهمین خاطر هم تاکنون بجز در چند مورد تا بحال دیده و یا شنیده نشده که از طرف دولتمردان و فرستنده های خبری این کشورها که از طرفداران دمکراسی و مصوبات حقوق بشر هستند و مردمشان از یک سیستم دمکراسی برخوردار می باشند نسبت به حکومت دیکتاتوری تمام عیار عربستان سعودی که فضای آن به مراتب از مصر و تونس خفقانتر و قوانین حقوق بشر را زیر پا می گذارد انتقاد کنند و یا اقدام به تحریم و یا صحبتی در این مورد شده باشد.

بنابر مواردی که به آن اشاره شد اگر بخواهیم استثناء قائل شویم و عدالت را رعایت نکنیم، آنوقت است که حکومت هائی همچون جمهوری اسلامی بخودشان اجازه می دهند که نهایت سؤاستفاده را از این بابت بکنند.

تضعیف آمریکا و همپیمانانش و از طرف دیگر تلاش مردمان کشور چین که به قدرتمند شدن این کشور منجر گردیده باعث تزلزل و سردرگمی کشورهای آمریکا و اروپائی شده تا بحدی که از نظر اقتصادی و اقدامات سیاسی کنترل خود را از دست داده اند.

باعث و بانی تحولات اخیر که در کشورهای قاره آفریقا از جمله تونس، مصر و لیبی اتفاق افتاد و به سقوط حکومت های دیکتاتوری این کشورها انجامید، بیش از هر چیز دیگری پشتکار و فداکاری تؤام با شهامت این ملت ها بوده که در تمام طول این مبارزات مصراً به شعار آزادی و دمکراسی که بیان کننده خواست اکثریت آنان بود می پرداختند و با تمام وجودشان می خواستند به آن واقعیت ببخشند.

باید قبول کنیم که قیام مردم این کشورها تنها بخاطر نبود آزادی و دمکراسی که می خواستند به آن دست پیدا کنند بود نه چیز دیگری.

با توجه به شناختی که نسبت به اصول دمکراسی داریم، میدانیم که سیستم دمکراسی با یک حکومت مذهبی نمی تواند همخوانی داشته باشد و کاملاً با یکدیگر مغایرت دارد. بنابر این هدف از این مبارزات برپائی یک حکومت مذهبی نبوده.

در طول این مبارزات محتوی شعارهائی که مردم این کشورها و همینطور کشورهائی که دارای سیستم دمکراسی بودند از جمله آمریکا و کشورهای اروپائی حاکی از جایگزین کردن سیستم دمکراسی بجای سیستم های دیکتاتوری بود. حال ناگهان از اکثریت داشتن اسلامیست ها در انتخابات صحبت می کنند و برپائی یک حکومت اسلامی مطرح می شود. فرستنده های رادیو و تلویزیون کشورهای غربی که تا دیروز قول دمکراسی می دادند ناگهان لحن و برخوردشان تغییر پیدا می کند و بنحوی از اسلامیست ها حمایت و میکروفون هایشان را بیشتر در اختیار آنان می گذارند تا طرفداران دمکراسی.

اجازه بفرمائید برگردیم به زمانیکه اتحاد جماهیر شوروی با حمله به افغانستان و اشغال این کشور شدیداً مورد اعتراض اکثریتی از کشورهای جهان آزاد قرار گرفت که بلافاصله از طرف آمریکا و همپیمانانش اقداماتی جهت مقابله با آن انجام شد که یکی از آن اقدامات سازمان دهی مجاهدین اسلامی که شامل گروه طالبان و بن لادن بود گردید و دیگری حمایت کردن از انقلاب ایران که به سقوط حکومت شاه و بجای رسیدن به دموکراسی و آزادی به روی کار آمدن حکومت جمهوری اسلامی ختم شد.

در آن سالها اجرای طرح کمربند سبز به تمام مسائل دیگر سیاسی آن منطقه ارجحیت داشت. عقب راندن اتحاد جماهیر شوروی از افغانستان که بعدها به فروپاشی آن ختم شد در رأس اهداف آنان قرار داشت. البته آنان به اهدافشان رسیدند ولی ملتهای این مناطق میبایستی قیمت گزافی بابت آن بپردازند که هنوز هم ادامه دارد.

تغییر و تحولاتی که در کشورهای همجوار خلیج فارس در ٣۰ سال گذشته بخصوص ایران صورت گرفته باعث شده که این مناطق ثبات امنیتی خود را از دست بدهند. البته برای صادرکنندگان تجهیزات نظامی ایده ال بوده ولی برای ساکنین این مناطق جز زجر و محنت چیز دیگری بهمراه نداشته است.

ملت افغانستان سال ها است که روی آرامش بخود ندیده. روزی نیست که از کشته شدن تعدادی از مردم نجیب و بیگناه افغانستان با خبر نشویم و زجر و بدبختی این ملت را شاهد نباشیم.

متأسفانه در حال حاضر هیچ امیدی به رفع این نابسامانی ها و آشوبهائی که خواب را از ملت افغانستان گرفته دیده نمیشود.

از رُخداد انقلاب در ایران حدود ٣٢ سال می گذرد. در آن روزها تمام حرکات و خبرهائی که از خبرگزاریهای مهم بخاطر به ثمر رساندن انقلاب پخش میشد دال بر این بود که بزودی دمکراسی را در آغوش خواهیم گرفت. ساعتی نبود که دستگاه های خبر پراکنی مژده دمکراسی و آزادی به ملت ایران ندهند. امروز میبینیم دقیقاً با همان راه و روشی که ملت ایران را به بازی گرفتند در مورد ملت های مصر و تونس و لیبی هم به اجرا گذاشته شده اند. هنوز که هنوز است در ذهن ما وعده های آنان باقی مانده. در آن سالهای آخر رژیم شاه تا اوایل انقلاب ما آدمهای خوش باور، آن را قبول میکردیم و با امید به آن دلخوش بودیم. قافل از اینکه برای ما چه خوابی دیده اند.

حال باید دید که این نخبگان سیاسی دنیای غرب دوباره چه خوابی برای ما ملتهای خوش طینت و خوش باور دیده اند و قصدشان از این بازیهای سیاسی اخیر چه چیزی می باشد و هدف آنان از این همه سر و صدا و سرمایه گزاری چیست؟

چنانچه بخواهند بگویند بخاطر رفاه و آزاد ساختن ملت های قاره آفریقا دست به این کارها زده اند باید عرض کنم حتی مرغ پخته هم خنده اش خواهد گرفت چه برسد به انسان هائی که ناظر به این تغییر و تحولات هستند بخصوص نسل جوان که از بینش خاص خودشان برخوردارند و گول این مزخرفات را نخواهند خورد.

همانطور که ٣٢ سال پیش خیلی از ژورنالیست های مشهور و سیاستمداران با تجربه و روشنفکران و طرفداران حقوق بشر بعد از چند سال تازه با خبر شدند که روی دست خورده اند و چه کلاهی سرشان رفته است (به غیر از آنان که مزدور بودند و نقش بسیار مهمی در گمراه کردن مردم داشتند).

در آن سالهای قبل از انقلاب با پوشش شعار مبارزه با نقض حقوق بشر در ایران که البته بیربط هم نبود در پی مقاصد خودشان بودند و مردم را بدنبال خودشان کشیدند که البته قصد آنها بهیچوجه دفع این معضلات نبود. امروز هم به همان راه و روش متوسل شده اند. تمام آن دلسوزیها بخاطر پیاده کردن طرح کمربند سبز بود که بمعنای ممانعت از پیشروی اتحاد جماهیر شوروی آن زمان به خلیج فارس و دستیابی به منابع نفتی کشورهای اطراف آن بود.

حال باید دید در پشت هدیه دمکراسی و آزادی به ملتهای آفریقا دوباره چه طرحی خوابیده؟

آیا رنگ آن هنوز سبز است یا به زردی گرائیده؟

آیا این حرکات برای جلوگیری از پیشروی و نفوذ بیشتر چین به این مناطقی که اکثراً از صادرکنندگان طلای سیاه می باشند هست، یا اینکه می خواهند در مقابل تشیع تسنن را علم کنند و از درگیر شدن آنان از دو جهت سود ببرند و یا همان سیاست جنگ افروزی را که در طول ۸ سال جنگ ایران و عراق پیش گرفته بودند ادامه داده و همچنان به دامن زدن آتش چنگ بافزایند؟

که به این طریق هم باعث تضعیف اسلامیست ها شده اند و هم می توانند از فرصت استفاده کرده و خودشان را بسازند و همزمان تا می توانند به هر دو طرف محتوای انبارهای نظامیشان را قالب کرده ومبالغی را که بابت خرید نفت پرداخت کرده اند به خزانه های خود برگردانند.

به حافظ متوسل می شوم و دیوان او را می گشایم و جواب می شنوم:

در این شب سیاهم، گم گشت راه مقصود

از گوشه ای برون آی، ای کوکب هدایت

از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود

زنهار از این بیابان، وین راه بی نهایت

2011-12-13T22:32:00.000-08:00

نشریه شماره 84 جبهه ملی ایران آبان ماه ١390 خورشیدی برابر با نوامبر 20١١ میلادی

2011-11-28T23:43:00.001-08:00

نشریات شماره 82 و 83 جبهه ملی ایران شهریور و مهر ماه سال ١390 خورشیدی

هوشنگ کردستانی - جبهه ملی خارج از کشور

2011-11-11T07:47:00.000-08:00

ایران آبستن حوادث است

از رویدادهایی که در چند ماه اخیر در خاورمیانه عربی اتفاق افتاد می توان به این نتیجه رسید که ایران آبستن حوادث غافل گیرانه است.
سقوط حکومت های خودکامه در تونس و مصر و سپس لیبی- بدون آنکه بخواهیم وارد ماهیت نیروهای جایگزین و میزان دخالت قدرت های غربی در این ماجراها شویم - و ادامه شرایط رو به وخامت سوریه نشانگر ادامه سقوط خودکامگان در منطقه از یمن تا بحرین و حتی عربستان سعودی است.
البته آنچه برای ما ایرانیان مهم است این است که روند سقوط دیکتاتوری ها آیا به ایران هم خواهد رسید و در صورت پاسخ مثبت چگونه و در چه زمانی؟
از بررسی رخدادهای اخیر و پیش بینی آنچه به احتمال می تواند در آینده اتفاق افتد این نتیجه گرفته می شود که موج دیکتاتورستیزی که از دیر زمان در ایران آغاز شده بزودی به ساحل خواهد رسید.
سقوط بشاراسد، بی شک باعث کاهش نفوذ جمهوری اسلامی و افزایش نفوذ ترکیه در منطقه خواهد شد.
با وجود تهدیدهای بشار اسد از اینکه چنانچه از سوی نیروهای خارجی به سوریه حمله نظامی شود خاورمیانه به آتش کشیده می شود و نیز مخالفت چین و روسیه به تکرار وقایع لیبی در سوریه که هم پیمان سنتی روسیه است، می بینیم که بشار اسد در آستانه سقوط قرار گرفته است . که این خود به منزله آغاز شمارش معکوس سقوط جمهوری اسلامی می تواند باشد.
با پایان یافتن مأموریت سربازان آمریکائی در عراق، که تا آخر سال ٢۰۱۱ اعلام شده، امکان هر گونه واکنش انتقام جویانه توسط سپاه پاسداران نسبت به منافع آمریکا در عراق عملاً منتفی می گردد.
افزایش شمار نظامیان ایالات متحده آمریکا در امارت نشین های جنوب خلیج فارس و عربستان سعودی به قصد مراقبت از این منطقه نفت خیز و واکنش بهنگام نسبت به حملات احتمالی سپاه پاسداران به منافع این کشورها، اخطاری است به جمهوری اسلامی که با آتش بازی نکند.
چراغ سبز آمریکا به عربستان برای اعزام نیرو به بحرین و خاموش کردن حرکت آزادیخواهان مردم در شرایط کنونی بیشتر برای جلوگیری از نفوذ جمهوری اسلامی در این کشور است که همواره بخشی از ایران بوده و اکثریت مردم آن خود را ایرانی می دانند.
طرح سناریو اقدام عوامل سپاه پاسداران برای ترورسفیرعربستان سعودی در آمریکا که ازدید بسیاری از مفسران آمریکائی و غربی از منطق بدور است و عنوان کردن برنامه حمله به سفارت اسرائیل در واشنگتن پس از ترورسفیرعربستان گر چه بعداً تکرار نشد همه نشانگر آنست که زمامداران آمریکا در مسیر آماده کردن افکار عمومی مردم کشور خود برای برخورد نظامی احتمالی با جمهوری اسلامی می باشند.
اساساً در کشورهای صاحب دمکراسی که مردم صاحب اختیار کشورند هیچ زمامداری بدون آگاهی، رضایت و حمایت افکار عمومی نمی تواند اقدام به یک درگیری نظامی نماید. طرح این سناریو دولت مردان عربستان را نیز بیش از گذشته متقاعد کرده است که سران جمهوری اسلامی در پی ضربه زدن به منافع و اعتبار آن ها در خارج از عربستان هستند. اعتقادی که می تواند شرایطی پدید آورد تا در صورت برخورد نظامی آمریکا یا اسرائیل با ایران این کشور استفاده از بخش هایی از خاک خود را در اختیار این دو کشور قرار دهد. و همچنین در صورت قطع صدور نفت ایران، برای جلوگیری از افزایش بهای نفت با بالا بردن تولید صادرات نفت خود از ایجاد یک بحران اقتصادی جهانی جلوگیری نماید.
تندروهای حکومت اسرائیل که همواره معتقد و در تدارک حمله هوایی به مراکز اتمی جمهوری اسلامی و پایگاه های نظامی سپاه پاسداران بوده و هستند، با دریافت بمب هایی که به تازگی از سوی آمریکا در اختیار آرتش آن کشور قرار داده شده که می تواند تا اعماق زمین و دیوارهای بتنی نفوذ کرده و آن ها را متلاشی کند، آمادگی آنرا یافته اند که هر گاه شرایط زمانی ایجاب نماید حمله هوایی خود را به ایران انجام دهند.
شرایط زمانی به ویژه در سال پایانی دوره چهارساله ریاست جمهوری اوباما از هر وقت دیگری مناسب تر می تواند باشد.
نیاز شدید اوباما به منابع مالی و دستگاه های تبلیغاتی که بیشتر در اختیار یهودیان آن کشور است، نه تنها نمی تواند با واکنش مخالفت آمیز از سوی او روبرو شود چه بسا آمریکا را در کنار و به حمایت اسرائیل وادارد.
هر نوع حمله هوایی یا یورش نظامی به ایران در شرایطی که مبارزه کسب قدرت در درون حاکمیت نظام تا حد حذف یکدیگر در گرفته است ارکان قدرت جمهوری اسلامی را بهم خواهد ریخت که تاب مقاومت در برابر خیزش و قیام مردم به پا خاسته ایران را نخواهد آورد.مردمی زجر کشیده، کشته داده، از زندگی ساقط شده، ناامید از خود و آماده گرفتن انتقام.
روند پیکار کسب قدرت که میان جناح های حاکمیت به اوج خود رسیده و تردیدی نیست که پس از انجام انتخابات مجلس اسلامی، میان باند احمدی نژاد - اگر تا آن زمان در پست ریاست جمهوری باقی مانده باشد- و خامنه ای شدت بیشتری خواهد یافت. شرایط و احتمال حمله هوایی اسرائیل را بیشتر خواهد کرد.
تهدیدهای توخالی و ادعاهای پوچ سردار پاسدارهای ناآگاه از نحوه جنگ های متکی بر پیشرفته ترین فن آوری ارتباطی – اطلاعاتی، ازعمق فاجعه ای که ممکن است در آینده نزدیک اتفاق بیافتد نخواهد کاست.
حمله هوایی اسرائیل به ایران و واکنش جمهوری اسلامی پای آمریکا و به امکان زیاد پیمان ناتو را به منطقه و ایران باز خواهد کرد و درگیری هایی را پدید می آورد که جمهوری اسلامی قادر به پیش بینی و مهار آن نخواهد بود.
سردمداران ناآگاه اسلامی نمی توانند درک کنند که در جنگ آنهم از نوع امروزی آن کشوری پیروز می گردد که از پشتوانه عظیم ثروت ملی برخوردار بوده و کارخانه های آن توان تولید فراورده های نظامی داشته باشند.
سران رژیمی که اقتصاد کشور را بهم ریخته اند، فساد مالی تا عمق وجودشان ریشه کرده و تنها منبع درآمدشان از صادرات نفت و گاز است که ۷۰% آنهم صرف کسری بودجه مملکت می گردد و چنانچه صادرات نفت و گاز قطع شود حکوکتشان یک ماه هم دوام نخواهند آورد، چگونه ممکن است تصور کنند که در رویارویی نظامی با قدرت های برتر جهان پیروز بیرون می آیند؟
آن ها ظاهراً پس از جنگ افغانستان، دو جنگ عراق و اخیراً جنگ در لیبی هنوز از خواب خرگوشی خود بر نخاسته اند . تردید نیست در صورت حمله هوایی به ایران و خیزش سراسری مردم فروپاشی نظام اسلامی حتمی است. ولی پرسش اساسی این است که در آن صورت واکنش قدرت های غربی چه خواهد بود؟ و آیا منافع آن ها با خواست و آرمان های مردم ا یران همراه و هم سان است؟
اظهارات وزیر خارجه آمریکا در اشاره به این که ما آماده کمک به مردم ایران بودیم ولی آن ها نپذیرفتند، گویای آنست که از مدت ها پیش از انجام انتخابات ریاست جمهوری اسلامی میان آن ها و شبکه مالی - تبلیغاتی رفسنجانی و نیز اصلاح طلبان نظام ارتباط برقرار بوده است.
گر چه پس از آنکه میرحسین موسوی اعلام کرد حضور میلیونی مردم در خیابان ها برای اجرای قانون اساسی و برگشت به دوران طلایی امام است، پشتیبانی مردم از او کاهش یافت و سرانجام به سردی گرائید. با این وجود دستگاه های تبلیغاتی دولت های غربی، به ویژه بخش فارسی رادیو و تلویزیون های آنان به پشتیبانی ازرهبران خودساخته ادامه می دهند و حتی برایشان نمایندگانی هم در خارج از ایران می تراشند، و حمایت می کنند.
بسیاری از ما شاهد دوران به اصطلاح طلایی امام بوده ایم.
دورانی که با غارت دارایی های مردم، اعدام افسران میهن پرست - افسران وابسته به بیگانگان قبلاً از ایران خارج شده بودند- تلاش در جهت متلاشی کردن ارتش ملی، بازداشت و اعدام آزادیخواهان و میهن پرستان همراه بود.
حمایت رسانه های غربی از باند میر حسین موسوی که می خواهد دوران طلایی امام را بازسازی کند این پرسش را مطرح می کند که آیا این اقدام های ضد ملی، ضد آزادی و ضد بشری با رضایت آنان انجام گرفته است؟
آمریکا به چند دلیل آغازگر برخورد نظامی با جمهوری اسلامی نخواهد شد.
نخست آنکه، روسیه و چین به شدت به مخالفت با آن برخواهند خاست.
جالب اینجاست، جمهوری اسلامی را که آمریکا و غرب برای مقابله با نفوذ روسیه شوروی در آن روزگاران طرح ریزی کرده بودند امروز پایگاه نفوذ آنان در رویارویی با آمریکا و غرب شده است.
دوم، آنکه آمریکا و اصولاً غرب در پی اسلامی کردن منطقه گرچه از نوع معتدل آن مانند ترکیه می باشند و برای پیشبرد هدف های کاربردی خود که عبارت است از غارت منابع زیرزمینی کشورهای منطقه و بازدارندگی کشورهایی مانند چین، هندوستان، برزیل و... ، هنوز با برگ اسلام بازی می کنند. از این رو در پی ساقط کردن نظام اسلامی نخواهند بود.
سیاست کاربردی آنان حذف اصل ولایت فقیه و جابجایی قدرت در رأس هرم نظام است.
دشواری کار غرب در به قدرت رساندن جناحی دیگر از حاکمیت به جای جناحی است که اهرم های قدرت را به دست دارد . در صورتیکه مخالفت مردم ایران با کلیت نظام است و نه با یک جناح خاص.
مردم ایران جناح های قدرت در حاکمیت اسلامی را شریک جرم در همه جنایت ها، کشتارها و غارتگری ها و چپاول هایی می دانند که در سی و سه سال گذشته بر ملت ایران تحمیل شده است.
غربی ها به اشتباه تصور می کنند که مردم ایران جمهوری اسلامی را قبول و تنها با جناحی در حاکمیت مسئله دارند!
این خطای محاسبه را هاشمی رفسنجانی باعث شد که چند ماه پیش از انجام انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ، تمام امکانات شبکه مالی - تبلیغاتی خود را برای تشویق و کشاندن مردم به پای صندوق های رأی گیری بکار برد ، با این امید که ضمن آنکه یکی از وابستگان خود را به قدرت می رساند به غربی ها هم نشان دهد که مردم نظام اسلامی را قبول دارند.
سوءاستفاده علی خامنه ای این بود که ضمن بر کرسی نشاندن مهره مورد خواست خود شرکت مردم در انتخابات را به حساب پذیرش نظام خود توسط آنان اعلام کرد. رفسنجانی در هدف خود که پیروزی میر حسین موسوی بود شکست خورد و خامنه ای و احمدی نژاد رقیب او حضور مردم را پشتوانه تأیید نظام ولایت فقیه منظور کرد.
حضور میلیونی مردم در خیابان های تهران و شهرهای بزرگ پس از اعلام نتیجه انتخابات این شبهه سیاستمداران غربی را تشدید کرد که مردم ایران نه خواهان تغییر بلکه خواهان جابجایی در قدرت در چارچوب نظام اسلامی هستند.
اکنون مسئله بسیار مهم و اساسی این است که رهبران سیاسی، جوانان، زنان و دانشجویان پیشگامان رهایی ایران از جهنم ولایت فقیه و خواستارآزادی و مردم سالاری متوجه باشند که نارضایی از شرایط دهشتناک کنونی نباید ما را در دام جناحی از حاکمیت بیاندازد که ماهیتاً تفاوتی با جناح دیگر ندارد و تنها با زد و بندهای سیاسی از حمایت دولت های غربی برخوردار است.
شرایط زمانی و مکانی، ملت ما را در نقطه حساسی از تاریخ نشانده است که با هوشیاری و درایت توانِ رهایی از مدار بستة استبداد و وابستگی به بیگانه را داشته وتوان آنرا دارد که به آرمان های تاریخی خود، آزادی، رفاه و حاکمیت ملی جامه عمل بپوشانند.خ

2011-06-18T00:31:00.000-07:00

نشریه شماره 78 جبهه ملی ایران اردیبهشت سال ١390 خورشیدی برابر با مه 20١١ میلادی

گزارش رادیو نیس- فرانسه در ارتباط با مقاله دیدار از اسرائیل و فلسطین ، زادگاه ادیان توحیدی

2011-06-03T10:48:00.000-07:00

دیداری از اسرائیل و فلسطین، زادگاه ادیان توحیدی

2011-06-01T03:14:00.000-07:00

http://www.kayhanpublishing.uk.com/Pages/archive/weekly/sale1390/1357/haroon-mahdavi-1357.pdf

دیداری از اسرائیل و فلسطین، زادگاه ادیان توحیدی

چند هفته قبل از اینکه موافقت نامه مابین جنبش های فلسطینی حماس و فتح در قاهره امضأ شود دوستم آقای ویلهلم دیتل Wilhelm Dietl پیشنهادی غیر منتظره و در عین حال خیلی جالب به من و همسرم کرد که مربوط می شد به بازدید از خاک فلسطین، شامل سفر به کشور اسرائیل و مناطقی که ملت فلسطین در آن سکنی دارند و متعلق به آنان است، از جمله رام الله Ramallah ، نابلوس Nablus و یریشو Jericho و بقیه نقاط تاریخی این آب و خاک.
پر محتوی بودن این مسافرت باعث شد که بدون درنگ این پیشنهاد مورد استقبال ما قرار گرفت.
همانطور که برنامه ریزی شده بود عازم اسرائیل شدیم و پس از رسیدن به فرودگاه تل آویو Tel Aviv بلافاصله به مقصد شهر یریشو که یکی از شهرهای پر اهمیت فلسطینیها است حرکت کردیم. به روایتی شهر یریشو با قدمت ۱٣۰۰۰ سال، امروز بعنوان قدیمی ترین و با قرار گرفتن حدود ٢۷۰ متر پائین تر از سطح دریا یکی از عمیقترین شهرهای دنیا بحساب می آید.
آقای دیتل، یک ژورنالیست بنام آلمانی، برنامه ریزی و مدیریت این مسافرت را بهمراهی همسرشان شخصاً عهده دار بودند.
در فرودگاه شهر مونیخ بنا به روال همیشگی می بایستی تحویل چمدان و مقدمات پرواز انجام می گرفت.
در این موقع بود که مواجه شدیم با کنترل شدید از طرف مأمورین شرکت هواپیمائی EL AL .
این کنترل ها از طرف مأمورین امنیتی اسرائیلی صورت می گرفت. البته قبلاً کم و بیش از این که کنترل زیادی انجام خواهد گرفت مطلع بودیم ولی نه به این شدت که خارج از تصور و انتظار ما بود. حدود بیش از دو ساعت این نحوه کنترل که در چندین مرحله و بطرق مختلف صورت گرفت طول کشید. محلی را که برای این کار اختصاص داده بودند قسمتی جدا از بقیه سالنهای فرودگاه بود. از همه جالبتر این بود که تا موقعی که هواپیما بر روی باند فرودگاه حرکت می کرد یعنی تا آخرین لحظه قبل از پرواز یک زره پوش مسلح آن را اسکورت می کرد تا مانع از هرگونه حمله تروریستی و یا گروگانگیری شود.
این شدت عمل و احساس مسئولیت نسبت به حفظ جان مسافرین به مقصد اسرائیل یقیناً ارتباط داشت با ترور ورزشکاران قهرمان اسرائیلی که بدست تروریست های فلسطینی درطی برگزاری جشن المپیک سال ۱۹۷٢ در شهر مونیخ صورت گرفت.
پس از نشستن هواپیما در فرودگاه بن گوریون Ben Gurion شهر تل آویو مستقیماً بطرف شهر یریشو که اولین محل اقامت ما بود رهسپار شدیم.
حدود ۱۰۰متر قبل از رسیدن به هتل اینترکنتیننتال Hotel Intercontinental میبایست از دروازه امنیتی سربازان فلسطینی گذر کنیم. بعد از اینکه مطمئن شدند که از آلمان آمده ایم و از مهمانان هتل هستیم اجازه عبور دادند.
هتلی که محل اقامت ما در ٣ روز اول بود یکی از بهترین هتل های فلسطینی بود که از نظر استاندارد بین المللی با هتل های درجه یک اروپائی قابل رقابت بود. در همین شهر چند هتل دیگر نیز در این رده وجود داشت. یکی از این هتل ها بنام یریشو رسور ویلِج Jericho Resort Village با مشارکت آلمانی ها ساخته شده بود که بعد از اتمام توسط آقای رومان هرزوگ Roman Herzog رئیس جمهور وقت آلمان افتتاح شد. لازم به توضیح می باشد که پس از افتتاح دفتر ارتباطی دولت آلمان در شهر یریشو در سال ۱۹۹۴ بود که بیش از پیش پای توریست به این منطقه باز شد.
در شمال غربی شهر یریشو که منطقه ای کوهستانی است محل بسیار تاریخی و مقدسی قرار دارد که مربوط می شود به زمانی که حضرت مسیح در آن مکان بمدت ۴۰ روز روزه گرفته بود. با بودن تله کابین، بازدید توریست ها از آن محل که در بالای کوه قرار گرفته راحت تر و سریع تر انجام پذیر است.
شهر بعدی که مورد بازدید قرار گرفت، رام الله بود که در حقیقت می توان آن را پایتخت موقت فلسطین و یا جنبش فتح نامید و مقر آقای محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین و کابینه اش می باشد.
در این شهر اخیراً هتلی بنا شده بنام موون پیک Mövenpick Hotel که بسیار مُدرن و در سطح بسیار بالا اداره می شود و سالن ورودی آن با عکس بزرگ محمود عباس مزین شده است.
متأسفانه عظمت این هتل ها و همینطور مقبره رهبر فقید جنبش فلسطین یاسر عرفات با مقایسه بقیه نقاطی که توده مردم فلسطین با آن روزانه سر و کار دارند از زمین تا آسمان فرق می کرد. حا ل می خواست شهر یریشو باشد و یا اینکه شهر رام الله.
آپارتمان هائی که در شهر رام الله جهت سکونت فلسطینیان ساخته شده بود ظاهری آبرومند داشت و همچون اکثر ساختمان های اسرائیل با سنگ هائی برنگ سفید نماسازی شده بود. ولی بافت شهری و محل کسب و کار و میادین و خیابان ها و نحوۀ عرضه کردن اجناس و نوع آن خیلی عقب افتاده به نظر می رسید.
به طور مثال میدانی که مرکز ثقل رام الله و از پر جمعیت ترین نقاط شهر بود شش خیابان کم عرض به آن منتهی می شد. از بالای ساختمان های دور آن میدان پلاکات های بزرگ مربوط به رهبران جنبش فتح از جمله یاسر عرفات آویزان بودند که خیلی از آنها به صورت زننده ای از هم گسیخته بود که خود حاکی از بی علاقگی و بی توجهی سکنه آنجا می شود. در موقعی که دنبال محل مقبرۀ یاسر عرفات در خیابان های رام الله می گشتیم، حتی در فاصله ٢۰متری آن مردم محلی آنجا نمی توانستند نشانی درست بدهند ویا اگر هم می دادند اشتباه بود. این خود دال بر بی تفاوتی آنان نسبت به رهبران خود یا شخص یاسر عرفات می توانست باشد.
از صبح تا شب از طریق بلندگو که در همین میدان نصب شده است مدام به صورت خیلی بلند آهنگ های عربی همراه با شعار های سیاسی و ملی پخش می شد. عده ای هم این برنامه تبلیغاتی سیاسی را با به اهتزاز در آوردن پرچم های فلسطینی رونق می بخشیدند. وقتی از مرکز شهر بطرف دروازه خروجی که تحت نظارت سربازان فلسطینی و سپس اسرائیلی قرار داشت گذر می کردیم متأسفانه برخورد کردیم با جاده های خراب و پر از زباله که حاکی از ضعف تشکیلات شهری بود. آنطور که مشاهده می شد ساکنین شهر هم در این زمینه هیچ علاقه ای به همیاری در این کار نداشتند.
بطور وسیع تمام دور و بر خیابان ها را آشغال و زباله گرفته بود. بچه های خیلی خُرد سال دست فروش که فقر و مکنت تمام وجودشان را گرفته بود به دنبال ماشین ها روان بودند و با التماس سعی میکردند تا به هر نحوی شده متاع خود را به سرنشینان اتومبیلها بفروشند.
کل این تصاویر و این حرکات و بخصوص چهرۀ بی رمق این بچه ها نشانه ای بود از فقر بی حد و بی توجهی مقامات فلسطینی به همکیشان خود. این حکایت داشت از فقر فرهنگی و مالی نابرابر با دیگر شهرهائی که تحت نظارت دولت اسرائیل بود.
علت عقب افتادگی بافت شهری این اجتماع را می توان کاملاً درک کرد. بخصوص وقتی به نبردهای خونین این چند دهه اخیر رجوع کنیم و بعلل رُخداد این حوادث بپردازیم خواهیم دید که این سرنوشت ناخوشایند پدیده ایست از خودخواهی تعداد معدودی از انسانها که ضرر و زیان آن متوجه توده مردم شده است، حال می خواهند فلسطینی باشند یا اسرائیلی.
آیا دنیای خارج از فلسطین و اسرائیل نباید در این رابطه احساس مسئولیت کند؟ آیا رهبران و بزرگان جنبش فلسطین بخصوص دولت فعلی تا کنون به وظایفشان بخوبی عمل کرده اند؟
آیا برای اسرائیلی ها بخاطر امنیت خودشان هم که شده بهتر نیست همسایگانی مرفه و سالم داشته باشند؟
همین چند سال قبل بود که جلسه ای در پاریس بمنظور جمع آوری پول جهت کمک به مردم فلسطین تشکیل شد که در این گردهمائی به همت خیلی از سازمانهای خیریه بیش از هشت میلیارد دولار جمع آوری شد. به اضافۀ رقم های بسیار بالائی که تا کنون از طرف کشورهای آلمان و دیگر کشورها بحساب دولت فلسطین واریز شده است.
در اینجا برای من این سؤال پیش می آید که آیا دولت فلسطین هم مثل خیلی از دولت های دیگر به فساد مالی کشیده شده و نسبت به مردمش احساس مسئولیت نمی کند.
البته باید این را هم گفت که شرایط اداره جامعه فلسطین و گذران زندگی آنان با خیلی از جوامع دیگر فرق می کند.
با کشیدن دیوار بلند و سیم خاردار به دور اکثر شهرهای فلسطینی و محدود کردن رفت و آمد اهالی شهرها و همچنین احداث شهرک های یهودی نشین روی تپه های مشرف به این شهرها باعث شده که ملت فلسطین احساس کند که دائماً تحت نظر و کنترل قرار دارد.
هر شخصی در موقع ورود و خروج به هر شهر فلسطین نشین از طرف دو گروه نظامی مرزبان فلسطینی و اسرائیلی مورد بازرسی قرار می گیرد و اگر کوچکترین شکی وجود داشته باشد مانع از ورود و یا خروج آن شخص می شوند. این اتفاق در مورد ما یکبار رُخ داد. دلیل آن هم این بود که به آلمانی بودن ما شک کرده بودند، درصورتیکه پاسپورت همه ما آلمانی بود. بهمین خاطر هم سربازان مرزبان اسرائیلی از ادامه حرکت ما بطرف شهر نابلوس جلوگیری کردند و می باید حدود پنجاه کیلومتر راهمان را دور می کردیم و از راه دیگری به آن شهر وارد می شدیم.
شهر هبرون Hebron که مقبره حضرت ابراهیم و همسرش در آنجا قرار دارد یکی از شهرهای مقدسی است که دیدنش واجب است. ولی خیلی جای تأسف بود که می دیدیم که چگونه مسلمانان و یهودیان حتی برای دیدار و زیارت مقبره جد مشترکشان باید هر کدام از در جداگانه ای وارد شوند. مسلمانان باید از دری تحت نظارت سربازان فلسطین که در جایگاه ضد گلوله مستقر بودند عبور می کردند و یهودیان از در دیگری که مورد حفاظت سربازان اسرائیلی بود. قاعدتاً می باید حرمت این چنین سرزمین مقدسی را نگهداشت. سرزمینی که آثار بسیاری از پیغمبران ساکنین کره زمین را با خود بهمراه دارد و با توجه به اینکه حضرت ابراهیم پیامبر و جد همه مسلمانان و یهودیان و مسیحیان بوده و هست و خواهد بود. همه ما به وی معتقدیم و برایش احترام قائل هستیم. این سؤال پیش می آید چرا باید امروز ما فرزندان ناخلف او بجای اینکه دست به دست هم بدهیم و با پیروی از اهداف او و نواده هایش که حضرت موسی و حضرت مسیح و حضرت محمد می باشند بکوشیم تا بدون ترس و وحشت سهمی در بهزیستی و همزیستی مسالمت آمیز با یکدیگر داشته باشیم، آمده ایم بر خلاف آن راه ستیز در پیش گرفته و زندگی را بر خود و دیگران تلخ کرده ایم.
مقبره حضرت موسی حدود ۱۰ کیلومتر به سمت اورشلیم از شهر یریشو فاصله دارد.
از مسجد الاقصی El Agsa در اورشلیم Jerusalem ، که بروایتی حضرت محمد از آن محل با نشستن به ترکش اسبش بُراق به آسمان برخاسته، ملیونها مسلمان بازدید می کنند. همینطور از کلیسائی که در محل تولد حضرت مسیح در شهر بتلهم Betlehem که ٣٣۰ سال پس از تولد او در آن محل ساخته شده و همه ساله روز عید تولد حضرت مسیح Christmas و روز مبارک عید پاک Eastern هزاران عابد مسیحی و غیر مسیحی به زیارت آن می روند.
در شهر حیفا Haifa ضمناً مقبره بها الله قرار دارد که مورد احترام معتقدانش می باشد.
باید قبول کنیم که این حق قانونی هر انسانی است که در انتخاب هر دینی که بدان او اعتقاد پیدا کرده آزاد باشد تا از طریق توسل به او بتواند در مواقع لزوم خواستهایش را با خدایش در میان بگذارد.
البته نباید هیچ فردی بخودش اجازه دهد که اعتقادات مذهبی و سیاسی اش را بر دیگران تحمیل کند. اگر بر این باور هستیم که یک انسان دمُکرات و معتقد به آزاد اندیشی هستیم باید برای پیروان همه مذاهب احترام قائل شویم و بر عکس حاکمان امروز ایران طرز عمل و برخورد ما با دیگر مذاهب می بایست طوری باشد که سرمشق برای دیگران باشیم.
فلسفه زندگی نگارنده بر پایه «زندگی کن و بگذار زندگی کنند» گذاشته شده. بهمین خاطر هم ۱۸سال پیش انجمن غیر انتفاعی با همین نام به ثبت رسانده ایم که اهداف آن در چارچوب مصوبات حقوق بشر سازمان ملل متحد می باشد.
خاک فلسطین که کشور اسرائیل بر روی آن قرار گرفته از تاریخچه ای پر نشیب و فراز برخوردار است که قدمت آن به چند هزار سال می رسد.
کمتر کشوری توانسته است بخاطر جنبه های مذهبی اش چندین میلیارد از جمعیت روی زمین را متوجه خود کند. همانطور که در تاریخ آمده تمامی این سرزمین بنام فلسطین خوانده می شد. تا اینکه سازمان ملل متحد در تاریخ ٢۹نوامبر ۱۹۴۷ فلسطین را به دو کشور اسرائیل و فلسطین تقسیم کرد که مورد تصویب اکثریت اعضای سازمان ملل قرار گرفت. در آن تاریخ رهبران صهیونیست از آن استقبال و پشتیبانی کردند، ولی در مقابل فلسطینیان و دولتهای مسلمان عرب منطقه با این تصمیم به مخالفت برخاسته و آن را رد کردند. در پی آن بود که درگیری ها و نبردهای خونین مابین این دو طرف آغاز شد و متأسفانه هنوز که هنوز است ادامه دارد و گروهی از فلسطینی ها همچون حماس و جهاد دست از این مبارزه بر نداشته اند.
قدمت شهر تل آویو بیشتر از صد سال نمی شود، ولی با دیدن این شهر می توان پی به پشتکار و حمایت خیلی از یهودیان ساکن کشورهای اروپائی و آمریکا برد. تل آویو چه از نظر شهرسازی و تجهیزات شهری و چه از نظر نظافت می تواند قابل رقابت با شهرهای اروپائی باشد. چه خوب بود که مسلمانان هم از این همه تلاش و همبستگی درس می گرفتند.
دولت اسرائیل از سالها پیش سعی داشته که پایتخت را به اورشلیم منتقل کند و تا حدی هم موفق به این کار شده است. باید قبول کرد که با تمام زیبائی و مدرن بودن شهرهای یهودی نشین اسرائیل اگر جامعه از امنیت و آرامش لازم برخوردار نباشد مثل این خواهد بود که در یک قفس طلائی زندگی کنند.
آرامش و امنیت داشتن عمیقترین واژۀ هستی بخش زندگیست. همه ما میدانیم که برقراری صلح که امنیت و آرامش بهمراه خواهد داشت مستلزم عزم راسخ و شهامت از خودگذشتگی می باشد.
مهمترین موردی که صیانت از عقد صلح را تضمین می کند صداقت در قول و قراری است که گذاشته شده، اگر چه دست آورد این تعهد مابین طرفین قرارداد احتمالاً بصورت تدریجی انجام پذیر باشد. ولی یقیناً با ثبات و قابل قبول و اجراست و ترجیح دارد به وضع موجود. بخصوص در ارتباط با رفع اختلافات ارضی و دیگر اختلافات موجود. راهبرد رسیدن به این موقعیت ارتباط پیدا می کند با تجدید نظر در زمینۀ راه و روشی که تا به امروز پیش گرفته شده است. امروز باید نسبت به فراهم کردن اسباب کار لازم برای تشکیل یک جامعه مستقل و رفع اختلافات دیرینه که پاسخگوی خواست ملت اسرائیل و ملت فلسطین باشد قدم هائی برداشته شود. در مقابل می باید ملت های مسلمان از عرب و فلسطینی گرفته تا حکومت جمهوری اسلامی واقعیت حضور و وجود کشور و ملت اسرائیل را پذیرفته و آن را به رسمیت بشناسند.
ملت و دولت اسرائیل هم باید برخلاف سیاستی که تا کنون پیش گرفته و اعمال کرده صمیمانه پا پیش گذاشته و عملاً به خواست های فلسطینیان که البته باید منصفانه و قابل اجرا باشند تن داده و در متن کارش قرار دهد تا بتواند اعتماد مردم فلسطین را بدست آورد.
اخیراً مابین گروه حماس و تشکیلات خودگردان فلسطین که جنبش فتح باشد به منظور تشکیل دولت وحدت ملی ائتلافی صورت گرفته که در این مورد ظاهراً به توافق رسیده اند.
پیرو پخش این خبر بلافاصله نتانیاهو Netanjahu نخست وزیر اسرائیل اظهاراتی کرد که نسبت به توافق حماس و فتح خیلی جنبه منفی داشت و نشانه ای از بد بینی بیش از حد ایشان بود. نکته ای که آقای نتانیاهو به آن اشاره کرد این بود که چرا باید فتح، یعنی دولت خودگردان فلسطین با دشمنان اسرائیل قرارداد صلح ببندد.
نگارنده در این مورد اصلاً چنین برداشتی ندارد. ائتلاف فتح و حماس در بدو امر می تواند قدمی باشد در جهت صلح و آشتی مابین آنان ولی در آینده خیلی نزدیک چنانچه کمی تحمل داشته باشیم در مورد صلح با اسرائیل هم خیلی مؤثر خواهد بود.
این مأموریت را الزاماً فتح انجام خواهد داد.
فتح و حماس هر دو از این نابسامانی و جنگ و گریز خسته شده و بهمین خاطر هم هر دو قدم جلو گذاشته اند. البته کسانی هستند که از این پیش آمد چندان خوشحال نخواهند بود. در اینجا بصلاح دولت اسرائیل است که مستقیم و غیر مستقیم قدم جلو بگذارد و در عوض آرامش و امنیتی که برای ملت اسرائیل بدست می آورد امتیازاتی برای فتح و حماس قائل شود که این نشانه ای خواهد بود از حسن نیت اسرائیل.
یکشنبه ۱۸ اردیبهشت ماه بود که تلویزیون جام جم جمهوری اسلامی برنامه شبکه خبر غزه Gaza را مستقیماً در ارتباط با توافق آشتی ملی پخش می کرد. در این برنامه آقای احمد مدلل از جنبش جهاد اسلامی و آقای دکتر یحیی رباح هم از مسئولین جنبش فتح شرکت داشتند.
هر دو نفر این آقایان اظهارات آقای نتانیاهو را بعنوان مخالفت دولت اسرائیل با ائتلاف آنان بحساب می آوردند که تا حدی هم از صحبت های آقای نتانیاهو چنین برداشتی می شد. هر دو نفر آنان مصراً تأکید بر این داشتند که باید بر خلاف مخالفت های خیلی ها صد در صد از این ائتلاف و توافقی که در قاهره صورت گرفته است حمایت شود و هر چه زودتر نسبت به تشکیل دولت ملی اقدام گردد.
استنباط نگارنده از این گفتگو بر این بود که حماس دیگر علاقه ای به درگیری نظامی با اسرائیل ندارد. باید قبول کنیم حملاتی که حماس و جهاد و دیگر گروه های افراطی فلسطینی تا کنون از طریق پرتاب موشک به خاک اسرائیل انجام داده اند جُز اینکه عده ای از مردم بی گناه کشته و زخمی شده اند تنیجۀ دیگری نداشته. از آن طرف بلافاصله مواجه شده با عکس العملهای نظامی زمینی و هوائی از طرف اسرائیل. در این درگیری ها تنها نتیجه حاصله، کشتار و ویران شدن مناطق مسکونی مردم بی گناه از دو طرف بوده است. باید گفته شود این نحوه برخورد کاملاً بر خلاف خواست دو ملت و شعارهای مسئولین است.
البته باید در اینجا یادآور شوم که تحولاتی که در آینده از جمله در کشور سوریه رُخ خواهد داد یقیناً در سرنوشت آینده خیلی از کشورهای منطقه که شامل خاورمیانه از جمله اسرائیل و فلسطین و ایران میشود مؤثر خوهد بود.
برای اختتام کلام بد نیست که در اینجا به گفتگوئی که اخیراً فرستنده تلویزیونی صدای آمریکا VOA با آقای جاودانفر از تل آویو که یک پژوهشگر سیاسی هستند اشاره نمایم که خیلی با نظریات نگارنده همخوانی داشت.
ایشان گفتند که اسرائیلی های ایرانی تبار بر این عقیده هستند که هیچ وقت در طول تاریخ بهتر از مردم ایران دوستی نداشته ایم و آرزویشان یک رابطه خیلی خوب مابین ایران و اسرائیل است. علاوه بر آن من شخصاً بر این باور هستم که کمتر ملتی در زمینه سابقۀ تاریخی و فرهنگی به اندازه ملت اسرائیل با ملت ایران تجانس داشته است.

مونیخ – آلمان
٢۱ اردیبهشت ماه ۱٣۹۰
۱۵مِی ٢۰۱۱

2011-05-08T01:34:00.000-07:00

نشریه شماره 77 جبهه ملی ایرا فروردین ١390 برابر با آوریل 20١١ میلادی

2011-04-13T23:25:00.000-07:00

نشریه شماره 76 جبهه ایران اسفند ماه ١389 خورشیدی برابر با مارس 200١ میلادی

هوشنگ کردستانی - نوروز نمودی از هویت ملی ایرانیان

2011-03-16T07:52:00.000-07:00

نوروز نمودی از هویت ملی ایرانیان

«با دل خونین، لب خندان بیاور همچو جام»

حافظ

اگر نامی از ایران در درازای هزاره های تاریخ پابرجا مانده است یکی از عوامل اساسی آن بی تردید پایدار ماندن آئین های کهن و ملی ماست.

آئین های باستانی همراه با زبان و باورهای ملی، نمودهای سازنده ملیت و هویت ایرانیان بوده و هست. سرزمین ایران به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی خود و قرار گرفتن در چهار راه شرق و غرب، در درازای تاریخ کهن سالش، بارها با یورش های سهمگین و ویرانگر بیگانگان روبرو بوده ولی با وجود شکست های نظامی و سیاسی همواره ماندگار و پابرجا باقی مانده است.

از مهمترین رویدادهای ویرانگر تاریخی، حمله اسکندر مقدونی و پایان امپراتوری هخامنشیان، یورش تازیان و سقوط امپراتوری ساسانیان و یورش قبیله های مغول بوده است.

جشن ها و آئین های کهن، مانند سنت های نورزی، مهرگان، سده، شب یلدا و نظایر آن، در کنار زبان و باورهای ملی، جان پناه و سنگرهایی بوده اند که ایرانیان در رویارویی با بیگانگان از آن جا، با مقاومت و ایستادگی کردن های خویش، پیروزی را جایگزین شکست کرده اند.

پس از یورش تازیان و اسلام آوردن اجباری ایرانیان، گرچه پیوندهای نیاکان مان با گذشته هایشان تا حدی از میان رفت ولی سنت ها و آئین های کهن که یادگار دوران های باستانی بودند همچون سمندری از درون خاکستر زمان به پا خاسته و نگهبان هویت و ملیت ایرانی شد و سرانجام این بیگانگان بودند که آئین های ایرانی را پذیرا شدند و گرامی داشتند.

جشن های ملی به ویژه آئینهای نوروزی که از روزگاران دور تا کنون رواج دارد از چنان شکوه و عظمتی برخوردارند که اقوام بیابانگرد مغول را نیز وادار به پذیرش آنها کرد.

پس از استقرار جمهوری اسلامی که از جمله برنامه هایش ایرانی زدایی و عرب گرایی بود، برنامه ریزان آن به خوبی از تأثیر شگفت سنت ها و آئین های ملی، در رویارویی با فاجعه های شوم تاریخی آگاهی داشتند، کوشیدند تا آئین های نوروزی را از میان بردارند و عیدهای مذهبی را جایگزین آن سازند و حتی تصمیم داشتند سیزدهم فروردین را به روز دوازدهم فروردین که روز همه پرسی برای گزینش نظام اسلامی بود تبدیل نمایند.

آخوندهای کوته اندیش، البته موفق به عملی ساختن برنامه شوم خود در زدودن آئین های نوروزی نشدند بلکه به همانگونه که پیشینه های تاریخی نشان داده است این بار هم سنت ها و آئین های ملی بودندکه سنگر دفاعی ملت ما در رویارویی با فاجعه استقرار استبداد مذهبی گردید تا جایی که خودکامگان مذهبی و عرب گرا نیز ناگزیر به پذیرش آنها شدند.

برپایی جشن نوروز از سویی موجب استحکام همبستگی ملی است و از سویی دیگر عامل پیوستگی مردم سرزمین هایی که سده های طولانی دارای تاریخ و فرهنگ مشترک هستند و در غم و شادی کنار هم مانده اند.

پذیرفته شدن نوروز به عنوان بزرگترین جشن ملی و آغاز رسمی سال نو در کشورهای برادر و همجوار، افغانستان، تاجیکستان و آذربایجان و برپایی شکوهمند آن در گستره پهناوری از سرزمین های آسیای مرکزی تا شمال قفقاز، استان های جنوبی چین، بخش هایی از هندوستان و پاکستان و نیز امارت نشین های جنوب خلیج فارس، همچنین کردستان ترکیه، عراق و سوریه نشانگر نفوذ عظیم و تاریخی این آئین باستانی در سطح گسترده در این بخش از جهان است.

بزرگداشت سنت های نوروزی در این تاریک ترین دوران تاریخی، پیامی است امیدبخش و امیدوار کننده که ایرانیان در هر شرایطی هویت ملی خود را پاس می دارند و به آن افتخار می ورزند.

میلیون ایرانی که دور از میهن و در سرزمین های بیگانه بسر می برند، به پیشواز نورزو می روند و سنت های آنرا گرامی می دارند و آنرا عامل پیوند همیشگی خود با هویت ملی خویش می دانند و می کوشند شهروندان کشورهای میزبان را نیز با آئینهای ملی ایرانیان آشنا کنند.

بیائیم با برگزاری هر چه باشکوه تر جشن های ملی و بزرگداشت نوروز باستانی، در این دوران هستی سوز و تاریکِ شبِ تاریخ ایران، جاودانگی خود را به عنوان ملتی که ریشه در تاریخ دارد و فرهنگی پربار و بشردوستانه بر همه ویژه گی های روحی و معنوی وی پرتو افکنده است، به جهانیان نشان دهیم.

هوشنگ کردستانی - نگاهی بر رویدادهای اخیر خاورمیانه عربی

2011-03-16T07:50:00.000-07:00

نگاهی بر رویدادهای اخیر خاورمیانه عربی

در ماهی که گذشت دنیا شاهد آغاز و ادامه تظاهرات ناگهانی و گسترده مردم تونس علیه رئیس جمهور زین العابدین بن علی بود. خودکامه ای که پس از برکنار کردن قهرمان استقلال تونس - حبیب بورقیبه- بیست و سه سال بر آن کشور حکم راند. حبیب بورقیبه رهبر محبوب مردم تونس ساختار کشورش را بر پایه جدایی دین از حکومت نهاده و در سال ۱۹۵۶ به زنان اجازه شرکت در انتخابات داده بود- پیش از آنکه درایران این حق را بدست آورده باشند - و چند همسری را ممنوع کرد. از کارهای شهامت آمیز حبیب بورقیبه که خشم روحانیون مسلمان به ویژه شیعه را برانگیخت این بود که اعلام کرد ملتی که می خواهد با تلاش و کار کردن عقب ماندگی خود را از دنیای در حال پیشرفت کم کند نباید روزه بگیرد. در میان کشورهای عربی تونس از معدود کشورهایی بود که حکومتی غیر دینی داشت.
ایران، عراق و ترکیه هم دارای حکومت های غیردینی بودند که با انقلاب، جنگ و انتخابات تبدیل به حکومت هایی شدند که مذهب حرف اول را می زند.
این رویدادها آیا تصادفی بود یا عمدی؟ نیاز به گذشت زمان بیشتر و بررسی های موشکافانه و بی غرضانه دارد.
گسترش جنبش اعتراضی مردم تونس که برای نان، کار و آزادی بپا خاستند باعث فرار زین العابدین بن علی به عربستان سعودی شد.
تداوم حرکت یکپارچه مردم تونس و پیروزی شگرف و زود هنگام آن، مردم دیگر کشورهای عربی را در اعتراض به رفتارو کردار حاکمان خودکامه به شورش هایی واداشت که ازمصر آغاز و و گسترش به یمن، الجزایر، بحرین، اردن، مراکش و جیبوتی را هم تکان داد. انگیزه همه این قیام ها که به صورت مسالمت آمیز برگزار می شد، اعتراض علیه شرایط ناگوار اقتصادی، بیکاری و خفقان سیاسی ناشی از تسلط حاکمان خودکامه و وابسته به بیگانگان بود.
سردمداران جمهوری اسلامی خیزش مردم تونس و مصر را حرکتی اسلامی و الهام گرفته از انقلاب اسلامی دانستند که ادامه انقلاب سال ۵۷ در ایران است و حاکمان این کشورها را به خویشتنداری و پرهیز از خشونت در مقابل تظاهرات آرام مردم توصیه و دعوت کردند . این درخواست توسط سردمداران رژیمی عنوان می شد که دستشان به خون مردم آغشته بوده و مردم بیگناه را در آرامترین تظاهرات به خاک و خون کشیده و حتی افزون بر شکنجه و آزار اسیران از تجاوز جنسی هم دریغ نداشتند.
خوشبختانه ادعای اسلامی بودن قیام های مصر و تونس توسط سازمان ها و شخصیت های سیاسی هر دو کشور تکذیب شد که آنرا آزادیخواهانه و نه اسلامی دانستند.
پس از فرار بن علی از تونس، قابل پیش بینی بود که حسنی مبارک نیز از قدرت به زیر کشیده خواهد شد و ارتش در مصر قدرت را به دست خواهد گرفت.
ارتش پس از بدست گرفتن قدرت، دولت را ساقط و مجلس را منحل کرد سپس قانون اساسی را نیز به حال تعلیق در آورد. بدین شکل هم مردم را راضی و آرام کرد وهم از خطر به قدرت رسیدن حزب اخوان المسلمین که موجب نگرانی بسیاری از کشورها بود، جلوگیری نمود.
عدم پذیرش وعده های داده شده از سوی مبارک و ادامه قیام و خیزش مردم سرانجام منجر به کناره گیری او از قدرت گردید.
اینکه مبارک قهرمان جنگ های سال های ۶۷ و ۷٣ مصر و اسرائیل بود، و اینکه دردوران ریاست او، در قاهره و اسکندریه و حتی شرم الشیخ ساختمان های بلند، هتل های مجهز و کاباره های مجلل ساخته شد، در سرنوشت محتوم او تغییری بوجود نیاورد. زیرا بازده ٣۰ سال حکومت او برای توده مردم مصر، گسترش فقر، بی خانمانی و بی سرپناهی و ناامیدی مردم بویژه جوانان از آینده بود.
اگر بازده کار زمامداران خودکامه را تنها از روی شمار برج ها، هتل ها، کاباره هایی که ساخته اند برآورد کنیم، دانسته یا ندانسته سردمداران اسلامی و شیخ نشین های مستبد امارات نشین های جنوب خلیخ فارس و اصولاً همه دیکتاتورها را تبرئه کرده ایم.
حُسنی مبارک که در پیام های خود وعده داد که در انتخابات آینده نامزد نخواهد بود، تأکید کرد که فرزندش هم که عاشق جانشینی پدر است، نامزد نخواهد شد. گفت می خواهد در مصر به خاک سپرده شود ولی هرگز نگفت که ثروت افسانه ای را که طی سالها خود و خانواده اش از راه‌های نادرست و به ناحق بدست آورده اند، در راه کاهش فقر، ایجاد کارگاه های تولیدی و کاهش بیکاری در مصر به کار خواهد انداخت.
برای مردم سرزمین های اسیر دست خودکامگان، سیاست یعنی ایجاد سرپناه برای بی خانمان ها، کار برای بیکاران و سیر کردن شکم گرسنگان.
دمکراسی تنها به معنی سهیم کردن مردم در اداره مملکت نیست بلکه به مفهوم تقسیم عادلانه ثروت و سرمایه ها نیز می باشد.
خیزش مردم در تونس و مصر سرانجام به سایر سرزمین های منطقه کشیده شد و با واکنش های متفاوتی از سوی زمامداران آنها روبرو گردید.
در یمن، با وجود آنکه صالح عبدالله قول داده است که نامزد آینده ریاست جمهوری نیست تظاهرات همچنان ادامه داشته و تاکنون چندین کشته و شماری زخمی به جا گذارده است.
در بحرین که مردم خواهان تغییر دولت و کاهش قدرت سلطان هستند، عملکرد و سیاست ولیعهد بحرین باعث برخورد آشتی جویانه نیروهای انتظامی با مردم بود و بهمین دلیل امکان دست یابی به توافق از راه گفتگو فزون تر گشته است. تظاهرات در الجزایر و مراکش گر چه آغاز شده ولی هنوز انسجام و گسترش کافی بدست نیاورده و خبرها حاکی از برخورد نیروهای مسلح با مردم است.
در اردن ملک عبدالله با عوض کردن دولت و دادن وعده بررسی خواست های مردم، آن ها را به آرامش دعوت نمود.
در ایران با وجود آنکه با درخواست برگزاری تظاهرات 25 بهمن در حمایت از مردم مصر و تونس موافقت نشده بود، مردم در تهران و بسیاری از مراکز استان ها و شهرستان ها به خیابان ها آمدند و شعارهای آزادیخواهانه، ملی گرایانه و ضد دیکتاتوری سر دادند. متأسفانه در اثر تیراندازی نیروهای انتظامی دو جوان آزادیخواه جان خود را از دست دادند و نیز بسیاری زخمی و بازداشت گردیدند.
شدیدترین برخوردها، در لیبی در گرفته است. گفته می شود در مدت چند روز بیش از چندین هزار تن کشته و بسیاری نیز زخمی شده اند. با موضع سختی که قذافی و فرزند او اتخاذ کرده اند، طبیعی است با ادامه تظاهرات روز به روز بر شمار کشته شدگان و زخمی ها افزوده خواهد شد.
آخرین کشور مسلمان که مردم آن علیه حاکمان آن بپاخاسته اند جیبوتی در شاخ آفریقاست. در آنجا نیز پیروزی مردم بسیار امکان پذیر است.
برملا شدن سوء استفاده های مالی بن علی و حُسنی مبارک که بی شک به این دو تن محدود نمی گردد و شامل خودکامگان دیگر نیز خواهد شد، گویا و نشان دهندة این حقیقت است که آن ها به بقای خود و استمرار حکومت شان اعتقاد و اطمینان ندارند، زیرا در غیر این صورت سرمایه های مملکت را در راه پیشرفت و آبادانی و رفع بیکاری بکار می بردند و از خود نام نیک به جای می گذاردند.
تجربه مصر و تونس باید هشداری باشد به همة خودکامگان از جمله سردمداران جمهوری اسلامی که از قدرت سوءاستفاده و ثروت های ملی کشورهای شان را به خارج منتقل کرده و در سرزمین های بیگانه سرمایه گذاری می کنند.
اما اینکه آیا این حرکت های خودجوش تصادفی بوده یا برنامه ریزی شده؟ آینده به آن پاسخ خواهد داد.
در غیر این صورت، باید گفت دولتمردان غربی آنقدر نسبت به نارضایتی های مردم کشورهای منطقه بی توجه اند و در حفظ خودکامگان وابسته پافشاری می نمایند تا این که فرصتی کم نظیر در اختیار دین فروشان عوام فریب بیافتد که به دروغ خود را طرفدار ناوابستگی، تحقق آزادی و بهبود شرایط اقتصادی معرفی کنند. آنان اما، پس از استوار کردن پایه های قدرت نظام خود، خواست های به حق مردم را پایمال کرده و برای ارضای جاه طلبی های کاذب شان با تکیه بر ناآگاهی بخشی از مردم جامعه، امنیت منطقه و جهان را تهدید می کنند.
آیا غرب آگاهانه در پی استقرار نظام های مذهبی در کشورهای اسلامی برای رویارویی با ابرقدرت شدن چین است؟ و یا اینکه این تندروی های اسلامی هستند که از فرصت مناسب پدید آمده برای در دست گرفتن و استمرار بخشیدن قدرت شان سوءاستفاده می کنند؟ امری است که برای یافتن پاسخ آن باید در انتظار آینده ماند. 

2011-03-11T01:56:00.000-08:00

نشریه شماره 74 جبهه ملی ایران دی ماه 1389 خورشیدی برابر با ژانویه 20١١ میلادی

Solidaritätsveranstaltung für Jafar Panahi im Arri Kino

2011-02-13T05:48:00.001-08:00

هوشنگ کردستانی - آغاز جنگ قدرت میان «امام زمانی» ها و روحانیون

2011-02-13T05:36:00.000-08:00

آغاز جنگ قدرت میان «امام زمانی» ها و روحانیون

به همان نسبت که از نفوذ و اعتبار سردمداران «اصلاح طلب» نظام در میان مردم کاسته شده و در بهره گیری از موج خیزش مردم به سود خود ناکام تر می گردند، مبارزه کسب قدرتی هم که میان آنها و جناح وابسته به رهبری وجود داشت کاهش می یابد.
اکنون مدتی است که جنگ قدرت تغییر جهت داده و بدرون جناحی که اهرمهای قدرت را در دست دارد کشیده شده است.
نشانه های این جنگ قدرت را از چندی پیش می شد احساس نمود. از آن زمان که احمدی نژاد و نزدیکان او، موضوع «امام زمان» را که بیش از هزارودویست سال است آخوندهای شیعه مطرح کرده و نان آنرا می خورند، روزآمد نموده و در پی آنند که به شکلی خود را وابسته و شاید هم در آینده نماینده «امام زمان» معرفی نمایند.
این جنگ قدرت به ویژه هنگامی که رئیس جمهور اسلامی خود را نه برگزیده رهبر که برگزیده «امام زمان» نامید بیش از گذشته خود را نشان داد.
اکنون که سردمداران جناح مخالف دولت از جمله هاشمی رفسنجانی در موضع ضعف قرار گرفته اند و می کوشند با تملق گویی به رهبر خود را وفادار به ولی فقیه نشان دهند و به گفته علی خامنه ای «فتنه» فروکش کرده است، باید شاهد درگیری های گرچه آرام اما رو به گسترش باند احمدی نژاد معروف به «امام زمانی» ها با آخوندهای وابسته به رهبر بود.
«امام زمانی» ها با مطرح کردن چاه جمکران امیدوارند بتوانند از احساسات مذهبی توده های بینوای فقرزده و ساده دل سوءاستفاده کنند، به همین منظور در کنار چاه اقدام به احداث هتل و مهمانسرا کرده، مردم را تشویق می نمایند به سر چاه رفته و برای «امام زمان» نامه بنویسند. آنها با عوام فریبی به دروغ وانمود می کنند که امام عرب زبان نامه های به زبانها و گویش های مختلف از جمله فارسی و ترکی و لری و بلوچی و فارسی و گیلکی و کردی و ترکمنی آنان را می خواند و در صورت لزوم به آن پاسخ می دهد و برای عوام فریبی بیشتر در کنار سفره هایشان جایی هم برای حضرت امام شیرخواره ای که اکنون بیش از ۱٢۰۰ سال عمر دارد در نظر می گیرند.
قابل پیش بینی بود که پس از سرکوب جناح یا در حقیقت شبکه وابسته به هاشمی رفسنجانی معروف به «پدرخوانده» اصلاح طلبان، جنگ نهایی و سرنوشت ساز درون حاکمیت اسلامی، میان روحانیانی که بیش از سی سال است اهرمهای قدرت را در دست دارند و «امام زمانی» هایی که تشنه بدست گرفتن کامل قدرت و ثروت اندوزی و چپاولگری هستند اجتناب ناپذیر باشد.
برکناری ناگهانی منوچهر متکی وزیر خارجه اسلامی را که گفته می شد وابسته به رهبر است، آنهم به آن شکل زننده در شرایطی که بعنوان وزیر خارجه با مقام های نیجریه سرگرم گفت و گو بود، می توان پیش درآمدی در این جنگ قدرت دانست. به گفته یکی از هواداران خط «امام زمانی» ها در تلویزیون بی بی سی، احمدی نژاد با این اقدام خواست به رهبر بگوید که من نه تابع قدرت بلکه شریک قدرت تو هستم. سکوت رهبر نظام را در این تغییر چگونه می توان تفسیر کرد؟ آینده نشان خواهد داد.
بیش از ۱٢۰۰ سال است که آخوندهای شیعه گفته و هنوز هم می گویند «امام زمان» هنگامی ظهور خواهد کرد که عالم را فساد، تباهی و بیعدالتی فرا گرفته باشد. آنها ظهور حضرت را برای رهایی بشریت به ویژه شیعیان از دست حاکمان فاسد، جانی و خودکامه می دانند. حال این پرسش پیش می آید که آیا «امام زمانی» ها واقعاً به این نتیجه رسیده اند که با سیاست های ضدبشری خود مردم آزاده ایران را به آنچنان روز سیاهی نشانده اند که مطمئن هستند، امام باید ظهور کند و مردم را رهایی بخشد؟ و یا آنکه این هم ترفند دیگری است برای فریب دادن مردم نیازمند و ساده دل و امید بخشیدن به اینکه اگر چند صباحی بیشتر وضعیت اسفناک و هستی سوز کنونی را تحمل کنند حضرت برای نجات آنها ظهور خواهد کرد!
شاید قصدشان این است که وانمود کنند تمام بدبختی از آخوندهاست که به نام خدا، قدرت را غصب کرده اند و ما نمایندگان امام زمان هستیم و می خواهیم با کنار گذاردن آنها شما را از بدبختی رهایی بخشیم. هرچند برای مردم ایران روشن است که رهبران اصلی این گروه باصطلاح امام زمانی افرادی چون جنتی ومصباح یزدی و...هستند.
و غافلند از آنکه مردم نه تنها ماهیت آخوندها بلکه بچه آخوندهای مکلاّ را هم بخوبی تشخیص داده اند و شاهد بوده اند که این طایفه چه جنایت هایی به نام دین و خدا بر مردم روا داشته اند.
اگر جنایت ها، رشوه خواری ها و چپاول ثروت که توسط آخوندها تا پیش از برپایی نظام مشروطه انجام می گرفت با گذشت زمان از دید مردم پنهان مانده بود، اکنون با استقرار جمهوری اسلامی، مردم به ویژه نسل جوان بیش از ٣۰ سال است آنرا با تمام وجودشان لمس می کنند. این مردم را دیگر نمی توان با ترفندهایی از نوع خرافات مذهبی فریب داد.
باید منتظر بود و دید که سرانجام این آخرین کشمکش کسب قدرت که درون جناح معروف به اصولگرا پدید آمده به کجا می انجامد و بسود کدام جناح پایان می یابد.
نشریه وابسته به سپاه پاسداران در یکی از شماره های پیشین خود نسبت به گفته های احمدی نژاد پیرامون موقع و جایگاه مجلس در ساختار نظام ولایت فقیه و برتری قوه اجراییه بر مقننه انتقاد کرده بود.
در پاسخ به سخنان علی لاریجانی که به استناد گفته های روح الله خمینی مجلس را دارای اهمیت و جایگاه مهمی در ساختار نظام اسلامی دانسته بود، احمدی نژاد گفته بود آنچه امام گفته است مربوط به دورانی است که طبق قانون اساسی نخست وزیر که مسئولیت قوه اجراییه داشت منتخب مجلس بو ده و می بایستی از رأی مجلس تبعیت می کرد نه اکنون که قدرت اجرایی در دست رئیس جمهور است که با رأی مردم برگزیده می شود.
نشریه پاسداران به استناد این گفته ها و نیز عدم اطاعت مطلق احمدی نژاد از رهبری اشاره کرده و آنها را نادرست خوانده بود.
چنانچه خبر سیلی خوردن احمدی نژاد در جلسه هیأت دولت از دست یکی از سردارهای پاسدار درست بوده باشد، می توان حدس زد که سران سپاه و بسیج در لحظه های سرنوشت ساز جنگ قدرت به امکان زیاد در کنار رهبرشان قرار گیرند.
استدلال برخی از هموطنان که تصور می نمایند منظور از روزآمد کردن مسئله امام غایب به این خاطر است که علی خامنه ای را امام زمان بنامد به امکان زیاد نمی تواند درست بوده باشد. رویدادهای گذشته بیانگر آنست که طرح مسئله امام زمان نه در جهت حمایت از خامنه ای که در رویارویی و کاستن از قدرت او - اگر نگوییم حذف او- باشد.
شاید به همین دلیل باشد که «امام زمانی»ها به خیال خام خود به فکر کسب محبوبیت میان ایرانیانی افتاده اند که سرشار از عشق به میهن و گذشته های پرافتخار تاریخی آنند.
بازی ها و نمایش های ابلهانه و عوام فریبانه این گروه را – که نمی تواند کسی را بفریبد - باید در این راستا ارزیابی کرد.
طراحان ساده لوح این برنامه ها غافلند از آنکه مردم ایران فراموش نمی کنند که در دوران تسلط غاصبانه و جابرانه استبداد مذهبی بر ایران تنها سه تن از سردمداران اسلامی بودند: میرحسین موسوی، محمد احمدی نژاد و علی لاریجانی که بی شرمانه ادعا کردند که تاریخ ایران از زمان یورش اعراب و سقوط امپراطوری ساسانیان آغاز می گردد. خمینی هم با وجود آنکه ادعا کرد تاریخ گذشته ما را بیگانگان نوشته اند، چنین ادعایی نکرد.
رویداد شوم و سیاه استقرار جمهوری اسلامی گرچه کاستی ها و زیان های جانی، مالی و معنوی بیشماری برای مردم و کشور ما ببار آورد ولی دو پیآمد مهم داشت که بی تردید در آینده ایران تأثیرگذار خواهد بود.
نخست: سلب اعتقاد غالب مرد م نسبت به مذهب و دکاندارانی که دین برایشان نه هدف که وسیله رسیدن به قدرت و کشتار مردم بیگناه و چپاول ثروت است.
دوم، گسترش هر چه بیشتر انگیزه میهن پرستانه که شاید در تاریخ معاصر ایران کم مانند باشد. حضور مردم در لحظه های آغاز سال نو در کنار آرامگاه کوروش کبیر و پای تندیس فردوسی بزرگ، همراه با شعارهای: «نه شرقی، نه غربی، جمهوری ایرانی» و «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران»، همه بیانگر گسترش این انگیزه عالی میهن دوستانه است.
فراموش نکنیم که در درون و برون ایران کمتر گردهم آیی یا نشست هایی است که با سرود میهنی «ای ایران» آغاز و پایان نیابد.
این جنگ قدرت به هر شکلی که پایان یابد، باعث کاسته شدن تسلط استبداد مذهبی و ایجاد شرایط بهتر برای مردم در تحقق بخشیدن به خواست های آزادی، حاکمیت مردم و جدایی دین از حکومت خواهد بود.
آینده آبستن رویدادهای پیش بینی نشده است. ایران همچون آتش زیر خاکستریست که هر لحظه می تواند باعث انفجاری کوبنده و دگرگون ساز شود.
به آینده امیدوار باشیم و خود را برای رهایی امروز و سازندگی فردای ایران آماده سازیم.

2011-01-24T22:28:00.000-08:00

نشریه شماره 73 جبهه ملی ایران آذر ماه ١389 خورشیدی برابر با دسامبر سال 2010

2011-01-24T22:24:00.000-08:00

نشریه شماره 72 جبهه ملی ایران آبان ماه ١389 خورشیدی برایر با نوامبر سال

2011-01-24T22:17:00.000-08:00

نشریه شماره 7١ جبهه مای ایران مهر ماه سال ١389 خورشیدی برابر با اکتبر سال 2010میلادی

Massoud Harun-Mahdavi - Integrationsdebatte oder Islamfeindlichkeit?

2011-01-14T09:59:00.000-08:00

Integrationsdebatte oder Islamfeindlichkeit?

Zur Erinnerung, die aktuelle Integrationsdebatte fand ihren Ursprung in den Jahren nach dem verheerenden Zweiten Weltkrieg. In den ersten Nachkriegsjahren stellte man fest, dass viele der Männer die man dringend für den Wiederaufbau gebraucht hätte, ihr Leben im Krieg gelassen hatten. Historiker und Wirtschaftsexperten sind sich alle einig, dass Deutschland den Wiederaufbau der Tatkraft und dem starken Willen der deutschen Frauen - angefangen bei den sogenannten „Trümmerfrauen“ - verdankt, die in den Widrigkeiten des Lebens nach dem zerstörerischen Krieg, bei allem Verzicht und Leid dieser Tage, den Grundstein des heutigen Wohlstandes unserer Gesellschaft gelegt haben.

Im Zuge der Wirtschaftswunderjahre konnte das vermeintlich „schwache Geschlecht“ allein auch nicht mehr der enormen Nachfrage der Wirtschaft nach immer mehr Arbeitskräften gerecht werden. Die damalige Regierung besann sich der Möglichkeit Arbeitskräfte aus anderen europäischen Staaten zu holen, die bereit waren für geringen Lohn auch unliebsame Arbeiten auszuführen. Man brachte mit viel PR-Aufwand Gastarbeiter aus Italien, Portugal, Spanien und Griechenland nach Deutschland. Bis weit in die Sechzigerjahre hießen die Migranten noch „GASTarbeiter“!

Diese Menschen sprachen nur wenig Deutsch. Sie waren aber bereit, ihren Lebensunterhalt im Wirtschaftswunder Deutschland zu verdienen. Während einer späteren Phase der Öffnung für die Gastarbeiter trafen auch viele neue, billige Arbeitskräfte aus der Türkei ein. Dieses Mal gab es einen entscheidenden Unterschied - die Türken gehörten fast zu hundert Prozent dem Islam an.

Um das Wettrennen gegen Wirtschaftsriesen wie die USA, Japan usw. auf dem Weg zum Exportweltmeister voranzutreiben, war den deutschen Wirtschaftsbossen und mit ihnen allen deutschen Regierungen, unter welcher parteilichen Vorherrschaft auch immer, alles recht. Es sollten nur genug billige und willige Arbeitskräfte, bevorzugt natürlich für die meist verachteten körperlichen Schwerstarbeiten, der Industrie zugeführt werden. Im aufstrebenden und nach wie vor vom Nazi-Regime geschockten Deutschland spielte damals die Religion der Gastarbeiter auch keine vorrangige Rolle.

Heute hat sich aber die Situation geändert.

Mit der Zunahme der Einwanderung und mit dem spürbaren Rückgang des Wirtschaftsaufschwungs änderte sich auch der Tonfall. In den Siebzigern nannte man die Migranten schon Ausländer, in den Achtzigern wieder, politisch korrekter, ausländische Mitbürger. In den Neunzigern dominierte der Begriff Asylanten bzw. Flüchtlinge die Sprache. Heute heißen sie Migranten bzw. Bürger mit Migrationshintergrund!!!

Die Medien sind voll mit Nachrichten über Wirtschaftskrisen, hohe Arbeitslosenzahlen, soziale Unsicherheit, mehrere Kriegsfronten an denen leider auch deutsche Soldaten mitkämpfen müssen, erdrutschartige Einbrüche der Wählerzahlen bei den großen Parteien, lawinenartige Zunahme der Kirchenaustritte nach den Skandalen in Zusammenhang mit Kindesmisshandlungen und Sexaffären in den Kirchen, Bankenpleiten, betrügerische Bankmanager, die man getrost Gangster nennen könnte, schlechte Ergebnisse bei der PISA-Studie und vieles mehr.

Aktuell scheint es so, als ob sich Politiker, Kirchen und vergleichbare Kräfte zur Ablenkung von eigenen Fehlleistungen geschlossen auf die Muslime einschießen würden. Wer aber nun denkt, die Diskriminierung des Islams sei etwas Neues, muss sich eines Besseren belehren lassen. Bereits lange vor der unheilvollen islamischen Revolution im Iran gab es anti-islamische Propaganda. Seit damals wurde in den Nachrichten plötzlich von der Islamischen Welt gesprochen. Bis heute stellt sich eine offene Frage: Wenn es die Islamische Welt gibt, wie nennt man dann die restliche Welt. Ist es die christliche, die jüdische oder vielleicht doch die anti-islamische Welt.

Selbst Hollywood, wo man professionelle Diskriminierung aus dem ff beherrscht, fand an dieser neuen Situation wieder gefallen. Das erinnert an früher, als in den Western-Filmen die Weißen immer Helden und die Indianer immer Böse bzw. die Farbigen immer arme hungernde Sklaven waren, die Araber immer wilde Schlächter und die Weißen siegreiche Eroberer. In den Kriegsfilmen gaben die Deutschen immer den bösen Nazi und die Amerikaner den heilbringenden Sieger, wurde Anfang der Achtziger Sally Field als Filmstar für die Hauptrolle des Films mit dem Titel „Nicht ohne meine Tochter“ auf der Grundlage des Buches von Betty Mahmoody gewonnen. Hier kamen sämtliche Klischees zum Einsatz. Die Iraner wurden grundlegend als schmutzige und fanatische Muslime dargestellt. Die Diskriminierung ging soweit, dass der Roman dieser US-Autorin, die nur kurze Zeit im Iran gelebt hatte, sogar an den amerikanischen Schulen als Pflichtlektüre gelesen werden musste.

Der Kontrast: Als vor einigen Jahren das Buch meiner deutschen Ehefrau Justine Harun-Mahdavi - Titel „Nicht ohne meinen Mann“ - als Antwort einer Frau, die elf Jahre im Iran gelebt hatte und seit über 44 Jahren mit einem muslimischen Iraner verheiratet ist erschien, erfuhr dieses Buch in keiner Weise vergleichbare Medienunterstützung. Das Plädoyer meiner Frau für die Muslime, für die Iraner und die fremde Kultur entsprach einfach nicht dem Zeitgeist.

Ein weiterer klarer Beweis dafür, dass die weltweite öffentliche Diskriminierung und antiislamische Propaganda in der ganzen Welt nicht spurlos an den Köpfen der Menschen vorbei gegangen ist und bereits starke Wirkung zeigt. Auch in der Vergangenheit wurden Menschen, die gegen den Zeitgeist wirkten, entweder öffentlich geächtet oder wurden, wie z.B. Martin Luther King, ermordet.

Heute steht der Begriff ISLAM flächendeckend als Synonym für Terror, Selbstmordattentäter, Hinrichtungen bzw. für die Unterdrückung der Frauen. Das hat die westliche Elite in den letzten 30 Jahren sukzessive erreicht. Ich erkenne dies als Beispiel für bodenlose Menschenrechtsverletzung. Und nirgendwo findet sich dafür ein Richter. 30 Jahre nach der islamischen Revolution, fast zehn Jahre nach dem 11. September hat sich im Verhältnis gegenüber Muslimen nicht nur nichts geändert, die Situation eskaliert heute mehr und mehr.

Nur, wessen Vorteil wäre eine Eskalation dieser Situation in Mitteleuropa?

Deutschland hat in den letzten Jahrzehnten unter allen vergleichbaren Staaten zugunsten von Toleranz und Integration viel erreicht. Die meisten Umfragen beweisen, dass Menschen jeglicher Herkunft unser Land für lebenswert und sicher halten. Wir haben Seite an Seite ein Land mit höchstem Standard und Lebensqualität erschaffen. Nicht umsonst ist die Beziehung Deutschlands gerade zu islamischen Ländern so unerschütterlich positiv gewesen. Diese guten Kontakte sind häufig auf einen historischen Hintergrund zurückzuführen.

Von den ca. 4,5 Millionen muslimischen Bürgern in Deutschland stammen ca. 2,3 Millionen aus der Türkei. Die restlichen kommen u.a. aus Ländern wie Afghanistan, Ägypten, Albanien, Bosnien, Indonesien, Irak, Iran, Kosovo, Libanon, Libyen, Marokko, Pakistan, Saudi-Arabien, Syrien, Tunesien, Vereinten Emiraten.

Zusammen bildet die Gruppe der Muslime in Deutschland etwa 5,2 Prozent der Gesamtbevölkerung. Die Bedeutung dieser Gruppe darf man nicht mehr unterschätzen, zumal sie im Durchschnitt deutlich jünger und motivierter ist als die deutsche Durchschnittsbevölkerung.

Aus heutiger Sicht muss man zugestehen, dass gerade die Gastarbeiter aus der Türkei und ihre hier lebenden Nachkommen nicht nur Pflichten erfüllt haben, sondern mit ihrem ganzen Einsatz mindestens genauso viel zum Erfolg des Wirtschaftsstandortes Deutschland beigetragen haben wie alle anderen Bürger.

Ich gebe zu bedenken, wir haben es heute nicht mehr mit der ersten Generation der Gastarbeiter in Deutschland zu tun, sondern mittlerweile mit der dritten bzw. vierten Generation. Diese Menschen sind in der Regel hier geboren bzw. hier aufgewachsen. Zugegeben, es war ein langsamer Prozess, aber die Zahl der jungen Muslime an den deutschen Universitäten nimmt stetig zu. Insgesamt wächst der Bildungsstand der Muslime in Deutschland von Generation zu Generation.

Im Gegensatz zu den haltlosen Behauptungen von Herrn Sarrazin nehmen türkische Muslime sehr wohl am Wirtschaftsleben der Deutschen teil und sind, zusammen mit Zuwanderern aus dem ehemaligen Jugoslawien, aus der ehemaligen Sowjetunion, aus Polen, Tschechien, Slowakei und vielen anderen Ländern, nicht mehr von den Montagebändern bei Mercedes, BMW, VW, OPEL, Porsche, Ford, Audi, MAN, Siemens, Infineon, oder aus den Stadtwerken, Pflegeheimen und Krankenhäusern - um nur einige Firmennamen bzw. Berufszweige zu erwähnen – wegzudenken.

Es gibt viele Arbeitsbereiche, ohne deren Einbindung nicht nur die Produktion sondern das ganze gesellschaftliche Leben still stehen würde. Der besondere Einsatz von Immigranten hat mitunter dazu geführt, dass Deutschland sein technologisches Potential unter bezahlbaren Voraussetzungen voll ausschöpfen konnte.

Die Rolle der türkischen Muslime ist deshalb so wichtig, weil sie etwas mehr als die Hälfte der in Deutschland lebenden Muslime stellen. Nach der mehrheitlich christlichen Bevölkerung bilden die Muslime die größte religiöse Gruppe in Deutschland.

In Anbetracht dieser Tatsache, enttäuscht es umso mehr, dass hochrangige Politiker diese Tatsache bisher unterschätzt haben und, allem Anschein nach, weiterhin unterschätzen wollen. Der von Politikern gelegentlich verwendete Begriff christlich-jüdische Kultur ist hier ohnehin völlig falsch gewählt.

Fragt man in Deutschland lebende Juden, ob sie sich als Deutsche sehen, werden sie häufig antworten, wir sind Israelis! Angesichts der Geschichte unseres Landes, habe ich sogar Verständnis für diese Haltung. Wenn opportunistische Politiker in Deutschland von einer abendländisch-christlich-jüdischen Kultur sprechen, dann meinen sie nichts mehr als: Ihr lieben Christen und Juden, bitte verwehrt uns eure Stimmen nicht, denn wir kämpfen für euch gegen die Muslime!

Wenn Bundespräsident Christian Wulff richtigerweise sagt, die Muslime gehörten zu Deutschland, zeigt dies nur seinen Weitblick in Hinsicht auf die Zukunft Deutschlands. Wenn der bayerische Ministerpräsident Horst Seehofer dagegen vor laufender Fernsehkameras lauthals von sich gibt „Multikulti ist tot!“, dann ist dies Ausdruck einer kurzsichtigen Betrachtung der Situation. Seehofer spricht als Politiker, der mitten in der Auseinandersetzung mit beispielsweise den Grünen steht. Er repräsentiert dabei aber nicht die realen Verhältnisse, weder in Deutschland noch in seinem Land Bayern. Solche, auf dem CSU-Parteitag hinausposaunten Phrasen, hätte er sich niemals vor der Betriebsversammlung einer Firma wie Audi oder BMW erlauben dürfen.

Heute muss man an die Adresse jener Deutschen, die sich mit dem Thema Akzeptanz der Ausländer, Zuwanderer, Asylanten, Flüchtlinge immer noch schwer tun, sagen, es ist ohnehin schon zu spät. Seit fast vier Jahrzehnten leben Muslime mit unterschiedlicher Hingabe an ihre Religion in unserer Mitte und haben Seite an Seite mit den Deutschen den Wieder-Aufbau des Landes vorangetrieben. Sie fühlen sich hier zu Hause, sind Mitbürger und wollen nicht mehr nur als geduldete Einwanderer gelten.

Das Thema Integration ist für Deutschland sehr wichtig, und es ist keineswegs religionsspezifisch zu sehen. Der Begriff Integration darf, frei nach Michel Friedman, nicht zu einem rassistischen, diskriminierenden Schimpfwort geraten. Nach Meinung Friedmans ist die derzeitige Deutung des Begriffes nichts als „die Unterjochung von Individuen unter dem Willen einer grauen Mehrheit“. Integration sollte aber bedeuten, sich in eine Umgebung einzubringen ohne sein ganz persönliches ICH aufgeben zu müssen. Integration bedeutet aber auch, die anderen in seinen Kreis aufzunehmen, ohne sie unterjochen zu wollen. Wir alle sollten unsere Kulturen miteinander teilen, und uns nicht gegenseitig ausschließen.

Menschen sind so verschieden. Es ist kein Geheimnis, dass Sachsen oder Schwaben in Bayern manchmal wie Mars-Menschen bestaunt werden. Und doch käme keiner auf die Idee, von ihnen zu verlangen, ihren Dialekt aufzugeben und reinstes Ur-Bayerisch zu sprechen. Der Schwabe gibt zu, alles zu beherrschen, nur kein Hochdeutsch. Ist er deswegen nicht integrationsfähig?

Auch die Muslime weisen viele Unterschiede auf. Die afghanischen und iranischen Muslime unterscheiden sich von nordafrikanischen Muslimen. Der Türke wiederum von den Sunniten aus Saudi Arabien oder Glaubensbrüder aus Indonesien oder Malaysia. Die Behauptung Sarrazins es gäbe ein Islam-Gen, ist völlig aus der Luft gegriffen, fern aller wissenschaftlichen Grundlagen und dient einzig und allein der Beleidigung Millionen deutscher Bürger.

So kommt der Verdacht auf, dass das völlig überzogene Thema Integration eher eine verkappte Islamfeindlichkeit ist. Sie soll unter dem Deckmantel der „Integrationsresistenz der Muslime“ eine Erinnerung an längst vergangene und am liebsten vergessene Zeiten in unserem Land verhindern.

Nun stellen wir fest, dass gerade deutsche Bürger wie Thilo Sarrazin, genau das machen, was Sie von anderer Seite befürchten, nämlich „Deutschland abschaffen!“. Unsere weltweit vorbildliche innere Sicherheit ist das beste Zeugnis für das friedliche Zusammenleben aller Kulturen in diesem Land. Was haben Staaten wie Großbritannien, Frankreich, Spanien oder Italien mit ihrer politischen Auslegung von Toleranz und Integration Besseres erreicht als Deutschland? Deutschland darf nicht auf dasselbe Gleis geraten, wie diese gescheiterten Länder. Deutschland darf sich nicht unter Preis verkaufen.

Bedingt durch Regierungs- und Parteimiseren war die Integrationsdebatte für Frau Merkel und Herr Seehofer eine willkommene Verschnaufpause in eigener Sache. Angesichts der bevorstehenden Landtagswahlen glaubten sie wohl, mit Machosprüchen ein paar Wählerstimmen mehr aus dem sogenannten konservativen Lager – oder auch von der „schweigenden Mehrheit“ - einheimsen zu können.

Die heutigen „Wut-Bürger“ lassen sich aber nicht mehr so leicht verschaukeln. Eine Mehrheit der Deutschen lebt, auch nach dem 11. September 2001 bzw. trotz massiver Provokationen von Ahmadi-Nejad und Co. oder Terrordrohungen Bin Ladens und Al Qaidas, in Eintracht und Freundschaft mit den muslimischen Mitbürgern. Diese Deutschen lassen ihre Haltung und ihre Meinung auch nicht durch politisch motivierte Polemik beeinflussen. Sie haben dies früher nicht gemacht und werden es auch in Zukunft nicht tun.

Nicht umsonst gab es so heftige Reaktionen gegen das Buch von Thilo Sarrazin und gegen die künstlichen Stellungnahmen der Bundeskanzlerin oder des bayerischen Ministerpräsidenten. Sarrazin, zuletzt Vorstand der Bundesbank, wurde sogar seines Postens enthoben. Seine Partei SPD droht mit einem Ausschlussverfahren gegen den einstigen Berliner Finanzsenator.

Insgesamt wundert es keinen, wenn die großen Parteien unter 30 Prozent abstürzen und Politikverdrossenheit sich in der Bevölkerung breit macht, mit dem Ergebnis, dass die Wahlbeteiligung rapide absinkt und das Feld für einen neuen Siegeszug der Kleinparteien geräumt wird. Nicht umsonst ist der Begriff „Wut-Bürger“ in diesem Jahr geprägt worden. Die Bürger sind wütend auf die Politik, die zu oft über ihren Köpfen entscheidet.

Wenn Herr Sarrazin in mehreren Passagen seines Buches die islamische Bevölkerung Deutschlands über einen Kamm schert, als faul und schmarotzerhaft tituliert, wenn er dafür vom CDU-Bundestagsabgeordneten Wolfgang Bosbach für seine nur zum Teil dokumentierten „Beweise“ Unterstützung erfährt, dann verärgert das sogar den total integrierten Bürger islamischen Glaubens. Herr Sarrazin berichtet von einer vielköpfigen libanesischen Familie, die nicht arbeiten und auf Kosten des Sozialstaates leben würde, und er behauptet zu alledem, dies läge am Islam. Sollen wir uns nun auch auf das „Bild“Zeitungs-Niveau begeben und die Deutschen daran erinnern, dass es eine nicht unerhebliche Zahl an daueralkoholisierten, langzeitarbeitslosen, gewaltbereiten und gewalttätigen Rechtsradikalen gibt. Und das läge wohl an den typischen Eigenschaften der Deutschen!

Genauso falsch wäre es, mehr als 60 Jahre nach dem Krieg die Gräueltaten der damaligen Machthaber den nachgeborenen Generationen weiter vorzuhalten und Sie dafür in die Verantwortung zu nehmen. Genauso falsch ist die pauschale Diffamierung aller Muslime. Gelegentlich entsteht der Eindruck, wir lebten nicht mehr in einem säkularen Staat, weil Politiker und Parteien sich dazu hinreißen lassen, eine Glaubensgemeinschaft derart pauschal zu verunglimpfen.

Zusätzlich sollte man nicht aus den Augen verlieren, dass Parteien in einem freien Land wie Deutschland sich sehr gerne als christlich bezeichnen. Die deutsche Verfassung bestimmt ausdrücklich, dass in der Bundesrepublik Staat und Kirche voneinander getrennt existieren. Ohne Zweifel herrscht in unserem Land auch RELIGIONSFREIHEIT. Im ersten Artikel des Grundgesetzes steht ausdrücklich: Die Würde des Menschen ist unantastbar! Der Glaube des Menschen ist Teil seiner Würde.

Dieser politische Spagat zwischen Meinungsfreiheit und Agitation lässt wenig Raum zur puren Verfassungsfeindlichkeit, auch wenn dieses Thema nicht von irgendwelchen Halbstarken auf der Straße polemisiert wurde, sondern von Politiker höchsten Ranges.

Die Erniedrigung der muslimischen Bürger in Deutschland hat ein unerträgliches Ausmaß erreicht. Gab es und gibt es nicht immer wieder genügend Beispiele für Gewalttaten mit ausländerfeindlichem Hintergrund? Wer immer wieder irgendwelche Einzelfälle zur Pauschalisierung heranzieht, begeht Rufmord.

Eines ist sicher: Sarrazin gibt an, daß jeder 6. Muslim nicht integriert ist. Wir stellen also fest, daß über 83% integriert sind. Das generelle Verhalten der Mehrheit dieser integrierten Muslime gegenüber anderen Bürgern hat bisher kein Anlass gegeben, diese Gruppe in der vorliegenden Art und Weise zu erniedrigen. Vielmehr befleißigen sich diese Bürger eines respektvollen Umgangs mit den verschiedenen Religionsgemeinschaften in diesem Land.

Auch die vor einigen Jahren forcierte Globalisierung richtet sich in erster Linie gegen die mehrheitlich muslimischen Länder. Die westliche Welt versprach unter dem Deckmantel der Globalisierung eine angeblich bessere Zukunft für die ganze Welt. Grenzen sollten fallen, die Menschen sollten leichter reisen können, Barrieren für die Wirtschaft sollten abgebaut werden. All das war aber nur einseitig gedacht. In Wahrheit wollte die westliche Welt ihre Geschäfte in Richtung Osten besser in den Griff bekommen. Die Konsumenten in den sogenannten Entwicklungsländern sollten auf lange Zeit von den starken Wirtschaftsmächten abhängig bleiben.

Eine Globalisierung dieser Art sollte letztendlich die Machtposition des Westens garantieren, aber keineswegs die Welt gerechter machen. Nun muss man aber sagen, die Globalisierung ist keine EINBAHNSTRASSE. Fair umgesetzt, wäre sie wirklich eine realistische Möglichkeit zu größerer Gerechtigkeit und Fortschritt auf der Welt. Die Menschenrechtscharta der Vereinten Nationen gilt ja auch für alle Nationen und für alle Menschen. Dass nun in Zusammenhang mit der Integrationsdebatte einige Politiker, darunter Merkel und Seehofer, eine Einschränkung der Zuwanderung in Erwägung ziehen, widerspricht der Charta.

Die aktuellen Aussagen der Politiker sind leider sehr leichtfertig, unbedacht und ohne Rücksicht auf die islamische Bevölkerung erfolgt. Sie haben die Gefühle von über vier Millionen Bürger getroffen und werden sicherlich für Deutschland und seine Wirtschaft nicht ohne Folgen bleiben. Ranghohe Politiker dürfen nicht aus primitivem Eigeninteresse die deutsche Verfassung außer Acht lassen und Religionsgemeinschaften diskriminieren, insbesondere nicht in einem säkularen und demokratischen Staat.

Dass Thilo Sarrazin obskure Gen-Thesen über Juden und Muslime von sich gibt, ist kein Freifahrtschein für gewählte Politiker, sich auf dasselbe Niveau zu begeben.

Der Glaube eines Menschen ist seine ganz private und persönliche Sache und darf zu keinem eigensüchtigen Zweck missbraucht werden. Das gilt für jeden, ob Christ, Muslim, Jude, Zoroaster, Buddhist oder einer anderen Religion zugehörig.

Es ist eine Tatsache, dass muslimische Bürger aller Herkunftsländer auch in Zukunft an der Weiterentwicklung Deutschlands teilhaben werden. Wir dürfen dieses Potential nicht außer Acht lassen und seine Angehörige wie Bürger zweiter Wahl behandeln.

Bundespräsident Christian Wulff hat in seiner aktuellen Weihnachtsansprache an die Bereitschaft der Bevölkerung zu mehr Zusammenhalt, Verständigung und Menschlichkeit appelliert. Er sprach davon, dass unsere Gesellschaft frei und bunt sei. Er bat die Bevölkerung, Respekt für alle Menschen und ihre Leistungen aufzubringen, gerade auch für solche, die anders sind. Sein Appell galt der Solidarität in unserem Land und dem Willen, das zu suchen was uns zusammenhält und nicht das, was uns entzweit. Seine Rede und der Aufruf von Papst Benedikt XVI zur Achtung der Religionsfreiheit wird vieles, was in kurzer Zeit zerstört wurde, wieder gut machen. Aber wirklich alles?

Feindseligkeit gegenüber vier Millionen Mitbürgern ist weder logisch noch ratsam und sicherlich für die Zukunft Deutschlands nicht förderlich. Der dadurch gestörte innere Friede unserer Gesellschaft würde eher den Feinden Deutschlands in die Hände spielen, als das Problem zu lösen. Die weitere Verunglimpfung der islamischen Bevölkerung führt immer mehr dazu, dass die fanatischen Islamisten sich im Recht sehen und aus dem unzufriedenen Potential noch mehr für sich abzweigen.

Wir müssen diesen gefährlichen Kräften den Nährboden entziehen, in dem wir alle Religionen, wie die Verfassung es fordert, achten und fördern und die Würde dieser Menschen schützen. Dann haben Al Qaida und Konsorten keine Chance. Dann wird, so wie es in den letzten Jahrzehnten der Fall war, die deutsche Gesellschaft von religiös motivierten Anschlägen verschont bleiben.

Quelle: Pew Research Center´s Forum on Religion & Public Life (Oktober 2009)

Anteil der Muslime an Gesamtzahl der Erdbevölkerung

Quelle: Pew Research Center´s Forum on Religion & Public Life (Oktober 2009)

Die obigen Schaubilder zeigen, dass sich mittlerweile die beiden Religionen Christentum und Islam zahlenmäßig annähern. Es herrscht beinahe eine Patt-Situation, und das ändert auch die globalen Macht- und Wirtschaftsverhältnisse. Wir können nicht den Islam verunglimpfen, wohlwissend, dass ein wesentlicher Teil unserer Produkte in islamische Länder verkauft wird.

Um Mißverständnisse vorzubeugen, diese Zeilen sind kein Plädoyer für Islam oder irgendeine andere Religion, sondern ein Plädoyer für Deutschland.

Deutschland war und muss weiterhin in seinem objektiven Verhalten gegenüber allen Religionen und Kulturen ein Vorbild bleiben. Unsere Politiker dürfen sich brachialen Aktionen, wie vom französischen Präsidenten Sarkozy gegenüber Roma oder Muslimen praktiziert, nicht anschließen. Deutschland muss seine eigene Politik, basierend auf traditioneller Toleranz, fortführen und sich mit aller Macht gegen den sogenannten europäischen Zeitgeist wehren.

Frau Merkel und Herr Seehofer sind in ihren Schlüsselpositionen als Kanzlerin und Ministerpräsident gefragt, ihrem Eid gemäß, sich der Verantwortung für ALLE Bürger des Staates bewusst zu werden und sich in solchen Fragen über bloße Parteipolitik und politisches Taktieren zu erheben und nur das Wohl Deutschland in Betracht ziehen, im Sinne der Verfassung und der Menschenrechtserklärung der Vereinten Nationen vorbildlich zu handeln.

US-Präsident Obama hat für seine letzten Gesetzentwürfe sehr viel Anerkennung bekommen. Auch er hat sich den Gegenkräften der Opposition und seiner eigenen Partei widersetzt, gegen bestehende Diskriminierung und für mehr globale Sicherheit engagiert, und ist mit unerwartetem Erfolg belohnt worden. Wir wünschen uns von Kanzlerin Merkel, dass sie Barrack Obama nicht nur ihre Anerkennung übermittelt, sondern seinem Beispiel folgend selbst mit Weisheit und Mut auch die muslimische Bevölkerung als Bürger dieses Landes gleich behandelt, dass sie sich für Respekt und gegen Diskriminierungen jeglicher Art einsetzt.

München, Januar 2011

مسعود هارون مهدوی - چرا مسلمان ستیزی؟

2011-01-14T09:55:00.000-08:00

چرا مسلمان ستیزی؟

در همان سالهای اولیه بعد از جنگ دوم بود که کشور آلمان غربی به فکر مرمت و بازسازی باقیمانده های جنگ افتاد که مواجه شد با کمبود نیروی انسانی. درجنگ جهانی ویرانگر دوم خیلی از مردانی که در سازندگی این کشور نقش بسزائی می توانستند داشته باشند جانشان را از دست داده و به شهادت رسیده بودند. بهمین خاطر هم بود که شیرزنان آلمانی با عزمی راسخ کمر همت بسته و به میدان کارزار سازندگی کشورشان وارد شدند و توانستند نقش بسیار کارسازی در بازسازی این کشور ایفا نمایند. هر روز که گذشت این سازندگی گسترش بیشتری پیدا کرد تا جائیکه احتیاج به نیروهای تازه نفس روز به روز بیشتر احساس شد، بخصوص در زمینه های کارهای سخت. بهمین دلیل مقامات آلمانی اجباراً در آن زمان تصمیم به این گرفتند که در این مورد از کشورهای دیگر طلب کمک کنند. در پی آن قراردادهائی مابین کشور آلمان غربی آن عصر با کشورهای ایتالیا و ترکیه و غیره بسته شد. بعد از عقد این قراردادها، شهروندان این کشورها با دریافت اجازه اقامت و کار به عنوان کارگران میهمان برای مشاغلی که آلمانی ها حاضر نبودند بعلت پائین بودن کارمزد و طاقت فرسا بودن آن قبول کنند به کشور آلمان اعزام شدند. باید گفت الحق در این چند دهه که از آن تاریخ می گذرد این کارگران به اصطلاح میهمان به بهترین نحو وظایف خودشان را انجام داده اند که واقعاً جای تشکر و قدردانی از آنان می باشد.

باید یادآور شد کارگران میهمان اهل کشور ترکیه بیش از دیگر ملیت ها این وظیفه سنگین را تا به امروز به مرحله اجراء در آوردند.

بنا به آمار و مشخصاتی که از این کارگران میهمان ترک زبان با توجه به افراد خانواده آنان در اختیار مقامات مربوط می باشد به جز تعداد معدودی از آنان که معتقد به ادیان غیر از اسلام می باشند بقیه پیرو دین اسلام و معتقد به آن هستند.

تعداد آنانی که در حال حاضر حیات دارند و مقیم آلمان هستند حدود ٣.٢ میلیون می باشد.

حال چنانچه این تعداد مسلمانان ترک را که در کشور آلمان در نهایت صلح و سلامت به کسب و کار و زندگی مشغول هستند را به تعداد حدود ٢.٢ میلیون مسلمان ساکن این کشور که به ملیت های دیگر تعلق داشته و در سازندگی این کشور در زمینه های پزشکی، مهندسی و تجارت و غیره سهیم هستند اضافه کنیم، به رقم ۵.۴ میلیون می رسیم که حدود ٢.۵ درصد از جمعیت کل آلمان را تشکیل می دهند. این رقم قابل اهمیت بوده و نباید آن را دستکم گرفت.

بعد از پیروان و معتقدین مذهب مسیحیت، مسلمانان بالاترین موقعیت را در اجتماع مردم آلمان دارا می باشند که ضمناً از نیروی جوانتری برخوردارند. با توجه به نکات و ارقامی که در بالا به آن اشاره شد، باید از مقامات و مسئولین بالای دولتی سؤال کنیم، چگونه به خودشان اجازه می دهند که این واقعیت را نادیده بگیرند.

به آلمانی هائی که برایشان سخت و عار می باشد که این طبقه زحمتکش جامعه آلمان را هموطن خود بحساب آورند باید گفت که دیگر خیلی دیر شده و چه بخواهید و چه نخواهید این عده چند میلیونی ساکنین این آب و خاک هستند و نه تنها به این کشور تعلق دارند بلکه کاملاً در تمام خوبی ها و بدی ها، در سرنوشت آینده این ملت و این کشور بطور برابر سهیم خواهند بود. بنابر این بهتر است که این واقعیت را قبول کرده و در نهایت صلح و صفا و توأم با صداقت دست به دست یکدیگر داده تا در ساختار این کشور و زندگی مرفه برای همه ساکنین کشور آلمان بدون هیچگونه تبعیضی جامه عمل بپوشانیم.

اخیراً تنی چند از مسئولین رده بالای دولت آلمان از جمله صدراعظم آلمان خانم دکتر آنگِلا مِرکِل Dr. Angela Merkel و نخست وزیر باواریاBayern آقای هورست زِهوفِر Horst Seehofer در پی نشر کتاب آقای تیلو سارازینThilo Sarrazin عضوء هیت مدیره بانک مرکزی که باید گفت انتشار این کتاب خود یک معمای پیچیده می باشد، برخلاف شخص جناب آقای کریستیان وولف Christian Wulff رئیس جمهور آلمان، بصورتی خیلی نحیف و غیر مسئولانه در مورد موقعیت مسلمانان در جامعه آلمان مطالبی ایراد کردند که عاری از هرگونه پختگی سیاسی بود که بلافاصله مواجه شد با عکس العمل شدید از جانب خیلی از روشنفکران، ژورنالیست ها، نویسندگان و سیاستمداران گرم و سرد دیده روزگار.

همانطور که اشتباه است اگر بخواهیم بعد از گذشت حدود شصت سال مسئولیت اشتباهات گذشتگان را متوجه نسل جدید آلمان بنمائیم، و یا بخواهیم با اشاره به شرط و شروطی که بعد از جنگ دوم با آلمان شکست خورده گذاشته شد، هرچند گاهی با یاد آوری به حوادثی که شخص هیتلِر و برگزیدگان او مسئول آن بوده اند، ملت امروز آلمان را به زیر سؤال ببریم و بعناوین مختلف نسل حاضر را به محاکمه بکشیم.

بهمین نسبت هم دولت آلمان فدرال نباید در مورد پیروان مذهب اسلام قضاوتش را بر مبنای تبلیغات غیرمنصفانه سیاست بازان حرفه ای جاه طلب از بعد از حوادث ۱۱ سپتامبر و چرندیات احمدی نژاد رئیس جمهور ایران و عناصری مشکوک همچون بن لادن و طالبان، قرار دهد.

چرا باید ملت های مسلمان را که هیچ دخالتی در این حوادث نداشتند و خودشان هم از این بابت لطمات فراوانی خورده اند، بشدت مورد حمله قرار داده و لجن مال کنید و در نهایت بی انصافی مورد حمله قرار داده و ضمن محکوم کردن طبقه مسلمان بعناوین مختلف شروع کنید به تحقیر و کوبیدن آنان.

تا آنجا که در خاطر دارم مسلمانان همیشه از ادیان دیگر با احترام یاد کرده و حتی نام های پیغمبران و بزرگان دین یهود و مسیحیت و زرتشت را بر روی فرزندان خود نام گذاری کردند. در میان خویشان نگارنده چند تنی هستند که بنام موسی و یا عیسی و مریم که همان ماریا می باشد و همینطور اوستا و یا ارژنگ خوانده می شوند. ولی متأسفانه ملل متمدن اروپائی مسیحی تا کنون از نام مقدسین ما جز در مورد نام گذاری حیوانات استفاده دیگری نکرده اند.

اگر بخواهیم وجود چند تنی آدم های متعصب و یا تروریست را که خود را مسلمان خطاب می کنند بهانه قرار داده و مسلمانان را در میان جوامع دیگر منفور و خطرناک جلوه دهیم بی اندازه غیر منصفانه و خصمانه می باشد. یاد آور می شوم که البته در میان پیروان ادیان دیگر هم این چنین افراد ناباب و منحرف و تروریست وجود دارد همچون که در ایرلند و کشورهای دیگر خیلی دیده شده اند. ولی آیا این دلیل بر این بوده که مسلمانان همۀ مسیحیان را تروریست خطاب کنند؟!

تازه گی ها تروریست های یمنی با عنوان تروریست های اسلامی را بمیان پیش کشیده اند که بتوانند همچنان دستگاه تبلیغاتی خود را برعلیه جامعه مسلمان ادامه داده تا دکانشان که کالایش تبلیغات بر علیه ملل مسلمان است از رونق نیفتند.

چند سالی می شود که دولتمردان کشورهای اروپائی در متن مقالات و سخنرانی های خود از سیاست جهانی شدنGlobalisation و تفاهم با دیگر کشورهای غیر اروپائی داد سخن می دهند و مکرراً از روابط پایاپای و حسنه با انان که به منزله بازکردن درهای بسته و برچیدن مرزها و دیوارهای مابین کشورها می باشد خبر می دهند. خیلی از رجال اروپائی و آمریکای شمالی قصدشان با عنوان گلوبالیزاسیون خام کردن دیگران و کسب محبوبیت برای خودشان بوده و بیشتر جنبه عوام فریبی داشته تا حسن نیت. که متأسفانه با شواهدی که در دست می باشد کاملاً بر عکس آنچه که تا کنون ابراز داشته اند عمل کرده اند.

همه ما می دانیم که روز به روز مابین کشورهای ستم کشیده و استثمار شده دیوار بلندتری بنا کرده و شرایط و ضوابط سخت تری برای ورود ساکنین دیگر نقاط جهان به قاره اروپا و آمریکای شمالی قائل شده اند.

متأسفانه باید در اینجا صراحتاً عرض کنم ظلمی که در این زمینه دولتمردان کشورهای اروپائی و آمریکائی نسبت به دیگر ساکنین کره زمین تا امروز روا داشته اند با تمامی موازین حقوق بشر سازمان ملل متحد مغایرت داشته و خلاف آن است.

این نحوه برخورد غیر اصولی و انسانی تا به امروز بیشتر از همه متوجه ملت های مسلمان شده.

تنها در این سالهای اخیر نیست که تعدادی از دولتمردان و سیاستمداران ممالک به اصطلاح مترقی و صنعتی در خصوص مسلمانان مقیم این کشورها این چنین راه و روش غیر منصفانه ای پیش گرفته و این چنین اعمالی انجام داده اند. بلکه حداقل بیش از نیم قرن می شود که نحوه عملکرد و راه و روش سیستم تبلیغاتی سیاستمداران آمریکا این چنین بوده که کشورهای اروپائی هم از آن حمایت کرده اند. کافی است که شما به محتوی سناریو فیلم های هالیوود که در این شصت سال گذشته تهیه و صادر شده توجه کنید، خواهید دید که هدف از تهیه این فیلم ها پس از منافع مالی خشن نشان دادن سیرت سرخ پوستان و عرب ها که معتقد به دین اسلام هستند بوده و نتایج تمام داستان های این فیلم ها ختم به این می شد که سفید پوستان قهرمان و سرخ پوستان و عرب های مسلمان جانی و وحشی جلوه کنند تا بینندگان آنان را مستحق مرگ بدانند. از این راه مغز شهروندان امریکائی و دیگر نقاط جهان، بخصوص نسل جوان را شستشو داده و افکار ملت ها را منحرف می کردند تا به اهدافی که دارند برسند. از همه جالبتر این است که انتظار دارند ملل مسلمان از آنان دلخوشی داشته و عکس العملی هم نشان ندهند.

باید گفت گروگانگیری دیپلماتهای امریکائی در ایران اوائل انقلاب کار بسیار زشتی بود، اما مردم ایران بهیچ وجه نقشی در طرح و اقدام به این کار نداشته اند.

مدت کوتاهی بعد از نشر کتاب «هرگز بدون دخترم« که از واقعیت بسیار دور بود توسط خانم امریکائی بنام بتی محمودی Betti Mahmoodi با حمایت همۀ دستگاه های تبلیغاتی آمریکا و اروپا وارد بازار شد. حمایت از آن حتی تا حد پخش در مدارس آلمانی افزایش پیدا کرد که برای شهروندان ایرانی در خارج از کشور بسیار جنبه منفی داشت. رسانه ها و دستگاه های تبلیغاتی در ارتباط با این کتاب و نشان دادن فیلمی که از این کتاب گرفته شده بود با تمام امکاناتشان نسبت به انتشار و فروش آن کوشش کردند. تنها در کشور آلمان بیش از یک میلیون جلد به فروش رفت.

دلیل این همه تلاش و سرمایه گزاری مالی و معنوی چه چیزی می توانست باشد جز اینکه بخواهند مسلمانان و بخصوص ایرانیان را مورد تحقیر قرار دهند.

اما در مقابل چند سال پیش کتابی به نام »هرگز بدون شوهرم« وارد بازار شد که حمایتی از آن نشد.

محتوی این کتاب شامل شرحی از دوران ۱۱ سال زندگی یک بانوی آلمانی الاصل بنام یوستینه هارون مهدوی

Justine Harun-Mahdavi ، (همسر نگارنده) با خاطره ای خوب از ایران و مردم ایران که ضمناً پاسخی تؤام با انتقاد به نویسنده کتاب »هرگز بدون دخترم« می باشد.

متأسفانه نه تنها حمایتی از نویسنده کتاب »هرگز بدون شوهرم« صورت نگرفت بلکه مستقیم و غیر مستقیم در آنجا که دستشان رسید مانع از این شدند که خبری راجع به این کتاب منعکس شود. ولی با تمام این احوال انتشار این کتاب مواجه با استقبال چشمگیری روبرو شد.

همانطور که در مصوبات حقوق بشر سازمان ملل آمده و همگی به آن واقف هستیم همه انسانها در گزینش هر نوع مذهب و عقیده ای آزاد هستند مگر اینکه با مصوبات حقوق بشر مغایرت داشته باشد. طبقه بندی کردن مذاهب و یا اعتقادات مذهبی در هر کشور و یا اجتماعی با حقوق بشر مغایرت دارد. هر حزب و یا فراکسیون حزبی پس از دستیابی به قدرت و تشکیل دولت الزاماً نباید در تصمیماتش احساس تعلق مطلق به حزب و فراکسیون خود داشته باشد بلکه باید نسبت به تمام کشورش و ساکنین آن احساس مسئولیت داشته و در خدمت آنان باشد اگرچه در عقاید سیاسی و ایدئولوژی اختلاف نظر داشته باشند.

دولتمردان باید در اینجور مواقع همه را با یک چشم نگاه کرده و اگر مزایائی درمیان باشد همۀ آهاد مردم به صورت برابر از آن بهره مند شوند. در مورد اعتقادات مذهبی هم باید به همین منوال عمل گردد. غیر از این بی عدالتی قلمداد می شود.

اخیراً آقای سارازین عضو هیئت مدیره بانک مرکزی آلمان با انتشار پر سروصدای تزهای انتقادی نسبت به نژاد مسلمانان و یهودیان وچود این دو را در جامعه آلمان به زیر سؤال برده.

چند تنی از شخصیت های سیاسی در سطح کشور آلمان از جمله خانم مرکل صدراعظم آلمان و آقای زهوفر نخست وزیر ایالت باواریا با اشاره به مشکلاتی که مهاجرین ترک و عرب های مسلمان برای کشور آلمان فراهم کرده اند بر این عقیده هستند که باید از ادامۀ مهاجرت آنان جلوگیری بعمل آورد.

مجموع این سخنان متأسفانه چندان پخته نبود و خیلی با ساده اندیشی و سطحی با مسائل مسلمانان مقیم آلمان روبرو شدند. بدون اینکه اثرات منفی این سخنان در جامعه مسلمانان آلمان را در نظر گرفته باشند.

اینچنین اظهاراتی باعث جریحه دار شدن احساسات بیش از ۴ میلیون مسلمان که سالها شهروند این کشور هستند شده. این نحوه برخورد می تواند بر روی ثبات و اقتصاد جامعه آلمان اثرگذار و بسیار زیان آور باشد. مطمئناً این نه خواست ملت آلمان هست و نه بنفع دولتمردان و سیاستمداران با تجربه امروز این کشور.

مسئولین رده بالای دولت نباید بخاطر عمال نظریات شخصی خود قانون اساسی جاری این کشور را زیر پا گذاشته و مصالح جامعه آلمان را نادیده بگیرند. در گفتار و اعمال هیچ دولتمردی نباید نشانه ای از تبعیض مابین پیروان ادیان مختلف دیده شود، بخصوص در کشوری که ازیک سیستم سکولار و دموکرات برخوردار است.

اعتقادات مذهبی هر فرد جزء حقوق انسانی اوست که در ارتباط با خدای خود بوده ولی نباید به هیچوجه مورد سؤاستفاده قرار گیرد. حال می خواهد مسیحی بوده باشد یا مسلمان و یا اینکه یهودی، زرتشتی و یا دیگر مذاهب.

برای روشن شدن اذهان عمومی باید عرض کنم شهروندان مسلمان چه اصلیت آنان می خواهد ترک و یا از سایر کشورها باشد، نه تنها این سالها نقش بسیار بزرگی در سازندگی و اداره جامعه آلمان داشته اند بلکه در آینده هم یقیناً در همین زمینه راه خود را ادامه خواهند داد. با توجه به نکاتی که به آن اشاره شد نمی باید به همین سادگی از این پتانسیل گذشت و آن را نادیده گرفت چون به صلاح جامعه آلمان نیست.

کسانیکه نخواهند این واقعیت را جدی بگیرند و با بی اعتنائی بصورت تحقیرآمیزی از این واقعیت فرار کنند مطمئناً از خرد لازم برخوردار نبوده و خیر کشورشان را نادیده گرفته اند. دشمنی با بیش از چهار میلیون مسلمان که در واقع هموطن آنان محسوب می شوند حماقت محض بوده، و در واقع آب به آسیاب دشمن ریختن است. این نحوه عمل و سیاست غلط می تواند روزی به قیمت گرانی برای ملت آلمان تمام شود. عملکرد دولتمردان کشور آلمان بایستی برای دیگر شهروندان این کشور سرمشق باشد. چنانچه هنوز در میان شهروندان آلمانی کسانی باشند که از خوی و صفات فاشیستی برخوردارند که نشانه ای است از خودخواهی و حس برتری بر دیگران، نباید بعضی از سیاستمداران برای کسب رأی این اشخاص سخنانی ابراز کنند که باعث رنجاندن میلیون ها مسلمان فعال مقیم آلمان شوند.

طرز برخورد دولت آلمان با شهروندانش، حال می خواهد با هر عقیده و مذهبی باشند، باید نمونه و سرمشق برای دیگر کشورها بخصوص اعضای اتحادیه اروپا قرار گیرد. کشور آلمان باید همیشه استقلال فکری و عملکرد خود را از دست ندهد و نباید تحت تأثیر سیاست های غیر شفاف و خلاف اصول انسانی که مغایرت دارد با مصوبات حقوق بشر سازمان ملل قرار گیرد.

تاریخ نشان داده که نژادپرستان و متعصبین مذهبی چنان شیفته خودشان می شوند که منطق دیگر برایشان مفهومی ندارد. بهمین خاطر هم دست به کارهائی می زنند که هم برای خودشان و هم دیگران مشکلات متعددی بوجود می آورند که متأسفانه بعضی مواقع جبران ناپذیر خواهد بود.

اخیراً شاهد بودیم که آقای نیکولاس سارکوزی Nicolas Sarkozy رئیس جمهور کشور فرانسه که همیشه سنبُل آزادی بوده چنان از کنترل خود خارج شد که ناگهان نقش یک نژادپرست را پیدا کرد و در ارتباط با کولی ها و مسلمانان مقیم فرانسه بیاناتی ایراد نمود که مدتها مورد انتقاد جوامع روشنفکر و جراید قرار گرفت. حملات شدیدی که آقای سارکوزی علیه کولی های ساکن خاک فرانسه کرد و آنان را تهدید به اخراج از کشور نمود، نمونه ای از یک دیکتاتور تازه به دوران رسیده بود. البته عمل او در سرتاسر اروپا با خشم ساکنین آزاد اندیش این قاره روبرو شد.

در دنیای متمدن امروز تبعیض قائل شدن مابین ساکنین هر کشوری نشانه ای از یکسویه نگری می باشد که دور از شأن خصوصیات یک انسان دموکرات و روشنفکر است.

حرکت نژادپرستی اخیر رئیس جمهور فرانسه که در ارتباط با کولیان مقیم اروپا صورت گرفت و همچنین نشر کتاب آقای سارازین و بیاناتی که در این چند ماه گذشته از جانب چند تن از مسئولین رده بالای کشور آلمان ایراد شد به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و باعث شد که شخصیت های محبوب و مورد احترام جامعه آلمان وارد صحنه شده و ضمن اینکه نگرانی خود را از این طرز برخوردهای غلط ابراز کردند تأکید بر این داشتند که باید هر چه زودتر راه حلی برای رفع این سؤتفاهم ها و اشتباهاتی که رُخ داده پیدا نموده و از مسئولین مربوط خواستند که در گفتار و عملکردشان تجدید نظر نمایند.

البته اتحادیه اروپا از مدتها پیش سعی نموده راه کاری برای رفع این برخوردها که از یکسونگری نشأت می گیرد پیدا کند. اما متأسفانه کشورهای عضو اتحادیه چندان علاقه و همکاری از خودشان نشان نداده اند.

در خاتمه مجدداً یادآور می شوم که صدراعظم آلمان خانم دکتر مرکل و آقای زه هوفر نخست وزیر باواریا می باید با درنظر گرفتن موقعیت مهمی که بعهده شان است بیشتر احساس مسئولیت نمایند و لااقل تا روزی که در رأس این پست های مهم و حساس قرار گرفته اند نباید تنها به منافع گروه خاص و یا حزب و مذهبی که به آن تعلق دارند توجه داشته باشند بلکه باید طرز برخوردشان با تمامی مردم حاکی از احترام به مصوبات حقوق بشر و قانون اساسی جاری آلمان و اجراء عدالت نسبت به همه شهروندان این کشور باشد.

آلمان - مونیخ

٢۰ آذر ماه ۱۳۸۹

۱۱ دسامبر ۲۰۱۰

بیانیهء جبههء ملی ایران(تهران) برای آزادی دکتر ابراهیم یزدی

2010-12-14T09:48:00.000-08:00

بیانیهء جبههء ملی ایران(تهران) برای آزادی دکتر ابراهیم یزدی

ندای آزادی : جبههء ملی ایران(تهران) بیانیه ای برای آزادی دکتر ابراهیم یزدی منتشر نموده است. نسخه ای از این بیانیه برای ندای آزادی ارسال شده است.
متن بیانیه بشرح زیر است :

دکتر ابراهیم یزدی و سایر زندانیان سیاسی را آزاد کنید

در ایران سالهاست آزادیهای فردی و اجتماعی پایمال شده و هجوم ماموران امنیتی به هر جمع و در هر مکان ناقض فاحش حقوق بشر است.

در هفته های گذشته آقای دکتر ابراهیم یزدی دبیر کل نهضت آزادی ایران درحالیکه برای شرکت در مجلس ترحیمی به شهر اصفهان رفته بودند،پس از پایان مجلس ختم ورفتن به منزل مسکونی توسط ماموران امنیتی که به خانه مذکور هجوم میبرند به اتهام واهی برگزاری نماز جماعت بدون مجوز بازداشت میشوند و چند نفر دیگر از همراهان ایشان هم که همگی از چهره های معتبر سیاسی هستند توسط ماموران زندانی میشوند.

فردای آن روز همراهان ایشان آزاد ولی آقای دکتر یزدی را درحالیکه از بیماری های مهم و متعدد رنج میبرند و درآستانه هشتاد سالگی قرار دارند به زندان اوین انتقال میدهند که تا کنون هم در زندان اوین هستند .

جبهه ملی ایران به بازداشت غیر قانونی آقای دکتر یزدی به شدت اعتراض دارد و حمله به اجتماعات و دستگیری افراد را نقض حقوق انسانی ملت ایران می داند.

ما خواستار آزادی فوری آقای دکتر ابراهیم یزدی و همه زندانیان عقیدتی وسیاسی هستیم.

تهران - جبهه ملی ایران
۱۰/۹/۱٣۸۹

Prügelvorwürfe gegen Berliner Polizei

2010-12-14T09:44:00.000-08:00

Prügelvorwürfe gegen Berliner Polizei

Gegen die Berliner Polizei sind schwere Vorwürfe erhoben worden. Bei einer Demonstration vor der iranischen Botschaft soll eine 57-jährige Frau am Freitag schwere Rückenverletzungen erlitten haben.
Nach einer Demonstration vor der iranischen Botschaft in Berlin-Dahlem gibt es schwere Vorwürfe gegen die Polizei.

Verschiedene Menschenrechtsorganisationen sprachen am Wochenende von einem brutalen Übergriff der Sicherheitskräfte. Dabei habe eine 57-jährige Frau am Freitag so schwere Rückenverletzungen erlitten, dass ihr eine bleibende Lähmung der Beine drohe.

Die Polizei wies die Vorwürfe zurück und verwies auf ihre Pressemitteilung. Darin war von zwei verletzten Polizisten die Rede. Die Beamten seien von Demonstranten angegriffen worden. Die Vorwürfe würden aber geprüft, versicherte ein Sprecher.

Die Menschenrechtsorganisation CODE (Color Of Democratic Election) und das Komitee zur Unterstützung der politischen Gefangenen im Iran berichteten dagegen, die Polizei habe auf die Demonstranten eingeschlagen und eingetreten. Eine 57-Jährige erlitt dabei nach Angaben ihres Anwalts eine Lendenwirbelfraktur. Polizei und Feuerwehr bestätigten, dass die Frau mit einem Rettungswagen abtransportiert wurde - allerdings nur, weil sie hyperventiliert habe.

Die Menschenrechtler sprechen darüber hinaus von weiteren sieben verletzten Demonstranten. Dabei ist unter anderem von einem Nasenbeinbruch und einer Gehirnerschütterung die Rede.

_http://www.rbb-online.de/nachrichten/politik/2010_12/pruegelvorwuerfe_gegen
.html_
(http://www.rbb-online.de/nachrichten/politik/2010_12/pruegelvorwuerfe_gegen.html)
_http://de.paperblog.com/pm-brutaler-polizeieinsatz-gegen-menschenrechtler-v
or-der-iranischen-botschaft-69780/#_
(http://de.paperblog.com/pm-brutaler-polizeieinsatz-gegen-menschenrechtler-vor-der-iranischen-botschaft-69780/)
_http://www.youtube.com/user/ramin4orever#p/a/u/0/a7ePKQ5wXhA_
(http://www.youtube.com/user/ramin4orever#p/a/u/0/a7ePKQ5wXhA)
http://www.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1478849/Schwere-Vorwuerfe-geg
en-Berliner-Polizisten.html
http://www.bz-berlin.de/aktuell/berlin/iran-botschaft-bei-demo-beamte-verlet
zt-article1059708.html
http://www.bz-berlin.de/bezirk/zehlendorf/iran-demo-haben-polizisten-geprueg
elt-article1061588.html
http://www.berlinonline.de/berliner-zeitung/berlin/detail_dpa_27687248.php
http://www.welt.de/newsticker/dpa_nt/regioline_nt/berlinbrandenburg_nt/artic
le11531729/Zwei-Beamte-vor-Iran-Botschaft-verletzt.html
http://www.bz-berlin.de/archiv/nachrichten-article1060034.html
http://www.taz.de/1/berlin/artikel/1/polizei-erinnert-an-pruegelperser/

offenbar eher rechtsradikale seite:

http://www.berlinerumschau.com/news.php?id=3128&title=Ausschreitungen+bei+An
ti-Iran-Demo&storyid=1001292059611_http://nicsbloghaus.org/2010/12/12/nieder
-mit-der-islamischen-republik-2/_
(http://nicsbloghaus.org/2010/12/12/nieder-mit-der-islamischen-republik-2/)
_http://www.taz.de/1/berlin/artikel/1/polizei-erinnert-an-pruegelperser/_
(http://www.taz.de/1/berlin/artikel/1/polizei-erinnert-an-pruegelperser/)
_http://www.taz.de/1/berlin/artikel/1/ein-skandal-trotz-aller-fortschritte/_

(http://www.taz.de/1/berlin/artikel/1/ein-skandal-trotz-aller-fortschritte/)
_http://mobil.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1477486/Zwei-Polizisten-vo
r-Iran-Botschaft-verletzt.html;jsessionid=fUiXpOjeeBhKrlwACWpm5g**?cid=berli
n&li=1_
(http://mobil.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1477486/Zwei-Polizisten-vor-Iran-Botschaft-verletzt.html;jsessionid=fUiXpOjeeBhKrlwACWpm5g**?c
id=berlin&li=1)
_http://www.jungewelt.de/2010/12-13/050.php_
(http://www.jungewelt.de/2010/12-13/050.php)
_http://www.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1479740/Nach-Pruegel-Vorwurf
-Ermittlungen-gegen-Polizisten.html_
(http://www.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1479740/Nach-Pruegel-Vorwurf-Ermittlungen-gegen-Polizisten.html)
_http://www.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1478849/Schwere-Vorwuerfe-ge
gen-Berliner-Polizisten.html_
(http://www.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1478849/Schwere-Vorwuerfe-gegen-Berliner-Polizisten.html)
http://www.radioeins.de/nachrichten/politik/index.html

Prügelvorwürfe gegen Berliner Polizei

Gegen die Berliner Polizei sind schwere Vorwürfe erhoben worden. Bei einer Demonstration vor der iranischen Botschaft soll eine 57-jährige Frau am Freitag schwere Rückenverletzungen erlitten haben.
Nach einer Demonstration vor der iranischen Botschaft in Berlin-Dahlem gibt es schwere Vorwürfe gegen die Polizei.

Verschiedene Menschenrechtsorganisationen sprachen am Wochenende von einem brutalen Übergriff der Sicherheitskräfte. Dabei habe eine 57-jährige Frau am Freitag so schwere Rückenverletzungen erlitten, dass ihr eine bleibende Lähmung der Beine drohe.

Die Polizei wies die Vorwürfe zurück und verwies auf ihre Pressemitteilung. Darin war von zwei verletzten Polizisten die Rede. Die Beamten seien von Demonstranten angegriffen worden. Die Vorwürfe würden aber geprüft, versicherte ein Sprecher.

Die Menschenrechtsorganisation CODE (Color Of Democratic Election) und das Komitee zur Unterstützung der politischen Gefangenen im Iran berichteten dagegen, die Polizei habe auf die Demonstranten eingeschlagen und eingetreten. Eine 57-Jährige erlitt dabei nach Angaben ihres Anwalts eine Lendenwirbelfraktur. Polizei und Feuerwehr bestätigten, dass die Frau mit einem Rettungswagen abtransportiert wurde - allerdings nur, weil sie hyperventiliert habe.

Die Menschenrechtler sprechen darüber hinaus von weiteren sieben verletzten Demonstranten. Dabei ist unter anderem von einem Nasenbeinbruch und einer Gehirnerschütterung die Rede.

_http://www.rbb-online.de/nachrichten/politik/2010_12/pruegelvorwuerfe_gegen
.html_
(http://www.rbb-online.de/nachrichten/politik/2010_12/pruegelvorwuerfe_gegen.html)
_http://de.paperblog.com/pm-brutaler-polizeieinsatz-gegen-menschenrechtler-v
or-der-iranischen-botschaft-69780/#_
(http://de.paperblog.com/pm-brutaler-polizeieinsatz-gegen-menschenrechtler-vor-der-iranischen-botschaft-69780/)
_http://www.youtube.com/user/ramin4orever#p/a/u/0/a7ePKQ5wXhA_
(http://www.youtube.com/user/ramin4orever#p/a/u/0/a7ePKQ5wXhA)
http://www.morgenpost.de/berlin-aktuell/article1478849/Schwere-Vorwuerfe-geg
en-Berliner-Polizisten.html
http://www.bz-berlin.de/aktuell/berlin/iran-botschaft-bei-demo-beamte-verlet
zt-article1059708.html
http://www.bz-berlin.de/bezirk/zehlendorf/iran-demo-haben-polizisten-geprueg
elt-article1061588.html
http://www.berlinonline.de/berliner-zeitung/berlin/detail_dpa_27687248.php
http://www.welt.de/newsticker/dpa_nt/regioline_nt/berlinbrandenburg_nt/artic

2010-09-18T02:21:00.000-07:00

نشریه شماره 70 جبهه ملی ایران شهریور ماه سال ١389 خورشیدی برابر با سپتامبر سال2010 میلادی

2010-09-18T02:08:00.000-07:00

نشریه شماره 69 جبهه ملی ایران مرداد ماه سال ١389 خورشیدی برابر با اوت سال 20١0 میلادی

2010-09-18T01:48:00.000-07:00

نشریه شماره 68 جبهه ملی ایران تیر ماه سال ١389 خورشیدی برابر با ژوئیه سال 20١0 میلادی

«آزادی یگانه چیزی است که جا دارد انسان جان در راهش فدا کند» - هوشنگ کردستانی

2010-08-20T07:02:00.000-07:00

« بدست من امروز جز این قلم نیست»
ابوالفضل بیهقی

بارها گفته و نوشته شده است که رهایی ایران از تسلط استبداد مذهبی جز از راه برکناری نظام ولایت فقیه و جمهوری اسلامی امکان پذیر نیست، به همانگونه که جلوگیری از تکرار استبداد در آینده ایران، در سایه تحقق آزادی های فردی و اجتماعی و استقرار حاکمیت مردم امکان پذیر خواهد بود.خ
در کشورهای صاحب دمکراسی گرایش مردم به شخصیت ها و احزابی است که به آنچه در جهت تحقق منافع ملی عنوان می کنند وفادارند. چنانچه مشاهده شودپس از رسیدن به قدرت ازمسیر منافع ملی و تعهداتی که کرده اند منحرف می شوند مردم از آنان روی برگردانده و در نخستین فرصت بدست آمده از قدرت برکنارشان می سازند. از این روست که سازمان ها و شخصیت های سیاسی در این کشورها برای برخورداری از حمایت مردم نسبت به خواست و منافع ملی وفادار و پای برجا باقی می مانند.خ
یک مورد از وفاداری شخصیت های سیاسی را نسبت به هدف ها و برنامه هایی که عنوان می کنند در دوران ریاست جمهوری یحیی خان در پاکستان - نه چندان صاحب دمکراسی- شاهد بوده ایم.خ
در آن دوران که بنگلادش و پاکستان امروزی هنوز از هم جدا نشده بودند، پیش از برگزاری انتخابات سراسری شیخ مجیب الرحمان با شعار جدایی بنگلادش از پاکستان وارد کارزار انتخاباتی شد و قول داد چنانچه پیروز شود آنرا عملی سازد. متقابلاً ذوالفقار علی بوتو با شعار حفظ تمامیت ارضی به مبارزه انتخابات پیوست و قول داد در صورت پیروزی مانع تجزیه پاکستان شود. نتیجه انتخابات بگونه ای در آمد که شیخ مجیب الرحمان اکثریت کرسی های مجلس پاکستان را بدست آورد. چنانچه او از جدایی بنگلادش صرف نظر می نمود به ریاست دو بخش پاکستان برگزیده می شد. در مقابل، شمار نمایندگان طرفدار ذوالفقار علی بوتو در حدی بود که تنها در صورت جدایی بنگلادش بود که می توانست به ریاست پاکستان غربی برسد. اما هیچ کدام از این دو چهره سیاسی حاضر نشدند منافع شخصی را بر آنچه بسود منافع ملی می پنداشتند برتری دهند.خ
با این ترتیب پاکستان به دو کشور بنگلادش و پاکستان غربی تجزیه شد، شیخ مجیب الرحمان ریاست جمهوری بنگلادش و ذوالفقار علی بوتو رئیس بخش غربی پاکستان گردید.خ
در ایران، اما قضیه برعکس است. شخصیت هایی که نسبت به خطر استبداد مذهبی حتی پیش از استقرار جمهوری اسلامی هشدار می دادند و بر این باور که تنها راه رهایی ایران جلوگیری از تکرار استبداد است پایدار ماندند، یا جان باختند یا آنکه کنار گذاشته شده اند. در عوض کسانی مطرح و خبرسازند که داغ همکاری و خدمت گذاری به سردمداران جمهوری اسلامی را بر پیشانی داشته و اکنون هم که به ظاهر از نظام ولایت فقیه بریده اند جز انتقاد کردن از کارکرد سردمداران اسلامی بویژه آنها که در رأس قدرتند حرفی نمی زنند.خ
این افراد با هرگونه سمت یا مسئولیتی که در گذشته داشته اند، پاسدار یا طراح سپاه پاسداران، وزیر و یا نخست وزیر، امروز به صورت قهرمانانی مطرح می شوند که گویا می خواهند مردمی را که در دوران قدرتمندی با سلب آزادی هایشان به روز سیاه نشانده اند به آزادی و خوشبختی برسانند.خ
متأسفانه شیوه کنار گذاردن آزادیخواهان واقعی و مطرح نمودن شرکاء جرم سردمداران جمهوری اسلامی گرچه توسط رسانه های خبری غربی و بخش فارسی رادیو تلویزیون های بیگانه بکار گرفته می شود گستره رسانه های ایرانی خارج از کشور را نیز کم و بیش در بر گرفته است.خ
برخی از هموطنان مان که به علت استقرار جمهوری اسلامی جلای وطن کرده و آواره سرزمین های دیگر شده و در تمامی این سالها بعنوان اپوزیسیون جمهوری اسلامی فعالیت داشته اند، اکنون که مردم در ایران بپاخاسته اند به عوض اینکه در راستای تحقق هدف های ملی قلم بزنند و راه کار درست رسیدن به پیروزی را بازگو نمایند به کژراهه کشیده شده، خواسته یا ناخواسته سعی در کشاندن مردم به بیراهه دارند. آنها با وجود اینکه می دانند جمهوری اسلامی به دلیل ماهیت استبداد، ارتجاعی خود و مغایرت قانون اساسی آن با آزادی، حقوق بشر و حاکمیت ملی و نیز حرکت برخلاف مسیر تاریخ محکوم به شکست است، به جای آنکه بکوشند مردم را برای دوران پس از جمهوری اسلامی همبسته و پیوسته سازند و به امکان پُر شدن خلاء قدرت توسط استبداد دیگری هشدار دهند و از آنان بخواهند با یگانگی و همبستگی ملی آماده جلوگیری از احتمال چنین رویداد زیانباری باشند، متأسفانه امید به امامزاده ای که هشت سال تمام نخست وزیر جمهوری اسلامی بوده و پرونده اعمال او ازدیگر سردمداران سبک تر نیست و نیز به همسر او به این بهانه و دست آویز که گویا این زوج می خواهند قانون اساسی جمهوری اسلامی را به سود منافع مردم و آزادی حاکمیت ملی عوض نمایند، دل بسته اند.خ
توجه داشته باشیم وقتی از مردم دعوت می کنیم برای رهایی از استبداد مذهبی پشت سر نخست وزیر دوران خمینی قرار گیرند و استدلال می کنیم که او نخست وزیر بی اختیار بوده است، این پرسش پیش می آید که چنانچه به ریاست جمهوری برگزیده شود چه تضمینی وجود دارد همانقدر بی اختیار نباشد که قبلا بوده؟
یا هنگامی که امید رهایی به بانوی محجبه ای می بندیم که افتخارش این است که در سایه ارشاد اسلامی تغییر نام داده است. آیا انکار نمی کنیم تمامی فداکاری ها و دلاوری های شیرزنان ایرانی را در سی و دو سالی که گذشت؟
گفته می شود امامزاده ای که به آن امید بسته شده بی گناه است چون در دوران نخست وزیری اش هیچ کاره و بی اختیار بوده است. لابد مانند امیرعباس هویدا که گفت من جز پیچ و مهره ای در نظام نبودم. حال چگونه است که امیرعباس هویدا که در دوران سیزده سال نخست وزیری اش شمار کشته و اعدام شده گان به هیچ روی قابل مقایسه با دوران هشت سال نخست وزیر دوران خمینی نبوده، بایستی اعدام می شد و دیگری به ریاست جمهوری می رسید؟
متأسفانه دو دلیل بی پایه برای توجیه چنین حرکت انحرافی آورده می شود: یکی خطر تجزیه ایران و آن دیگر نبودِ یک اپوزیسیون قدرتمند و سازمانیافته در خارج از حاکمیت. در صورتیکه می دانند این هر دو معلول هستند و نه علت، باید علت ها را بررسی کرد، شناخت و از میان برد.خ
اگر خطری تمامیت ارضی ایران را تهدید کند علت آن وجود نظام استبداد مذهبی و ادامه چیرگی آن بر کشور است.خ
سردمداران اسلامی به دو دلیل خطر تجزیه ایران را بزرگتر از آنچه هست وانمود می کنند و چه بسا در دامن زدن به آن بی تأثیر هم نبوده باشند.خ
نخست آنکه ایرانیانی را که نگران تجزیه حتی یک وجب از خاک میهن هستند معتقد سازند که برای جلوگیری از تجزیه بطور موقت هم که شده پشت سر نظام قرار گیرندو یا دست کم با آن به مبارزه برنخیزند. دوم آنکه می پندارند با طرح شعار تجزیه و ایجاد نفاق میان مردم مانع شکل گیری یک جبهه و همبستگی سازمان یافته ملی و آزادیخواه خواهند شد.خ
مبارزه با شعار تجزیه طلبی نباید ما را از مسیر درست تحقق آرمان های ملی منحرف سازد.خ
در درازای تاریخ پرنشیب و فراز ایران که بیشتر با خودکامگی فرمانروایان همراه بوده است، خطر جدایی بخش هایی از سرزمین مادری گاه و بیگاه پیش آمده است.خ
در گذشته شکل برخورد با خطر جدایی طلبی بگونه ای بود که روزگار آن به سر آمده است. امروز دیگر با حمله، تهاجم و کشت و کشتار مردم بیگناه و آتش زدن شهرها و روستاها نمی توان با شعار تجزیه طلبی به مقابله برخاست.خ
اکنون دنیا وارد دورانی شده که برای حفظ وحدت ملی راه های دیگری مورد نیاز است. افزون بر آئین ها، فرهنگ و تاریخ مشترک، احساس مسئولیت همگانی در قبال میهن، برخورداری از آزادی، حکومت قانون و شرکت در اداره امور منطقه و سیاست های کلان کشور از عوامل کارساز حفظ یکپارچه گی و تمامیت ارضی کشور به شمار می آیند.خ
مسئله اصلی و فوری امروز ما، رویارویی با شعار تجزیه طلبی نیست، بلکه تلاش برای برپایی نظام مردم سالار و تحقق آزادی و اجرای مفاد منشور حقوق بشر است. در ایرانی آزاد که اراده شهروندان بر سرنوشت کشور حاکم باشد شعار تجزیه طلبی راه به جایی نخواهد برد.خ
آنگاه که بر سر مردم استان ها و قوم های غیور ایرانی بمب ریخته می شود، هنگامی که فرزندان آنها بازداشت، شکنجه و اعدام می شوند، بیکاری، نداری و درماندگی در منطقه بیداد می کند، شعار تجزیه طلبی و جدایی که به نادرست هم که شده وعده زندگی بهتر می دهد، می تواند تأثیرگذار باشد.خ
این استدلال هم که چون تاکنون اپوزیسیون خارج از حاکمیت به ویژه در برون از کشور نتوانسته است شکل سازمانی بیاید پس ناگزیر در قبال رویدادهای اخیر ایران می بایست از اپوزیسیون درون حاکمیت حمایت کرد، و بدور از تجربه مبارزاتی، خرد سیاسی و مغایر با خواست های تاریخی ملت ایران است که بیش از یکصد سال جهت تحقق آن فداکاری و جانبازی نموده است.خ
پشتیبانی از آن جناح از حاکمیت که طرفدار بقای نظام است و ادامه سیاست های کنونی را باعث سقوط جمهوری اسلامی می داند مفهومی جز ضدیت با خواست های مردم ندارد که به تجربه دریافته اند که خودکامگی، آنگاه که با ارتجاع همراه باشد، از بدترین نوع استبدادهاست و برای رهایی از آن راهی جز پایان دادن به عمر آن وجود ندارد.خ
اکنون آن جنبش یا همبستگی ملی که آزادیخواهان عاشق ایران سالهاست که به شکوفایی و پدید آمدنش امید بسته اند از قوه به فعل در آمده است و می رود طومار عمر استبداد و ارتجاع را در ایران برای همیشه در هم کوبد، سرنوشت آنرا به دست کسانی نسپاریم که سالها در رأس هرم قدرت بوده اند و با سیاست های نادرست و ضد ایرانی خود مردم را به روز سیاه نشانده و هدفی جز حفظ بقای نظام و بدست آوردن قدرت از دست رفته برای سوءاستفاده های مالی و سیاسی ندارند.خ
چرا باید مردمی را که برای تحقق آزادی و استقرار مردم سالاری قیام کرده، بازداشت، شکنجه و کشته می شوند درگیر مبارزه کسب قدرت جناحی از میان جناح هایی کرد که برای دست یافتن به قدرت فدا شدن جان مردم برایشان اهمیتی ندارد.خ
اکنون که مردم ایران با اتکاء به آرمان های ملی و انسانی که به آنان احساس غرور و شخصیت داده است شجاعانه بپاخاسته اند و می روند تا قهرمانان تاریخ رهایی ایران شوند، خیزش دلاورانه شان را ارج نهاده آنان را یاری رسانیم و از اینکه شاهد پیکار مقدسی هستیم که مسیر تاریخ ایران را تغییر خواهد داد به خود ببالیم.

خ
خ«بشو، ای خردمند از آن دوست دست
که با دشمنانت بوده هم نشست»خ
سعدی

نامه یکی از شرکت کنندگان در همایش “ایرانیان خارج از کشور” - از ایران

2010-08-20T06:47:00.000-07:00

نکته خواندنی از همایش ایرانیان خارج از کشورخ

من یکی از ایرانیانی هستم که برای شرکت در همایش ایرانیان خارج از کشور به ایران رفتم و اکنون بازگشته و به شغلی که دارم ادامه میدهم. همینجا بگویم که من یکی از پزشکان با سابقه در آلمان هستم. بنظر من، درباره همایش، اگر دوستانی که مطالبی در خارج از کشور می نویسند اطلاعات دقیق تری داشتند، یک تنه به قاضی نمی رفتند.خ
این همایش تاکنون سه بار در ایران برگزار شده است، بنابراین نباید آن را به حساب دولت احمدی نژاد گذاشت. اما، نکاتی در حاشیه این کنفرانس وجود داشت که بنظر بنده، اصلی ترین بخش این همایش بود. من برخی از این نکات را برایتان می نویسم:خ
1- قرار بود همایش دو روز باشد. البته یک روز هم، بعنوان روز ورود و جابجائی. تاریخ آن 11 تا 12 مرداد اعلام شده بود، اما به محض این که ما رسیدیم به ایران، آن را کش دادند و گفتند تا 14 و حتی 17 می خواهند طول بدهند.خ
2- ورود ما به فرودگاه امام خمینی؛ خودش یک داستان است. حدود 5 ساعت ما را در این فرودگاه نگهداشتند. پاسپورت های ما را اسکن کردند، به این بهانه که می خواهند براساس مشخصات آن کارت همایش صادر کنند. اما چنین کارتی هرگز صادر نشد و بجای آن کارت هائی بدون عکس و تنها با مشخصات اولیه صادر کردند، که بعدا دلیل آن را متوجه شدیم
3- هم پیش از رفتن به ایران و در برنامه ای که پیش از رفتن به سالن همایش به ما ابلاغ کرده و اطلاع دادند، صحبت از شرکت احمدی نژاد و سخنرانی وی درمیان نبود. همایش قرار بود پس از شروع، شرکت کنندگان را که همگی تحصیل کردگان و متخصصین بودند به چند “کارگروه” تقسیم کرده و ارتباط آنها را با دانشگاه ها برقرار کنند. قرار بود هیچ نوع تبلیغات سیاسی درباره این همایش نشود. هیچکدام از این قول و قرارها عملی نشد. یعنی به یکباره سروکله احمدی نژاد در مراسم افتتاح همایش پیدا شد.خ
4- تا آنجا که من اطلاع دارم بیش از 700 نفر به ایران دعوت شده بودند اما، شما اگر به فیلم های این همایش که حتی از تلویزیون ایران پخش شد خود دقت کنید، بسیاری از صندلی ها خالی بود، زیرا بیش از 250 نفر از دعوت شدگان به محض پیدا شدن سرو کله احمدی نژاد از سالن خارج شدند. همه آنها معترض به این حضور بودند، چون قرار نبود همایش تبدیل به نمایشی برای تبلیغ احمدی نژاد بشود. نزدیک 400 نفر در سالن ماندند که از میان آنها هم، در اواخر سخنرانی احمدی نژاد عده ای در اعتراض به حرف هائی که او زد سالن را ترک کردند. روز دوم کنفرانس به زحمت تعداد حاضران به 400 نفر می رسید. خیلی از آنها حتی محل استقرار خود در سه هتل بزرگ تهران که برایشان در نظر گرفته شده بود را ترک کرده و رفتند به خانه های اقوام خود.خ
5- از همان ابتدای استقرار ما در هتل محل اقامت، متوجه دعوا و رقابت وزارت خارجه با دارو دسته دفتر ریاست جمهوری شدیم. این دعوا و اختلاف چنان بود که کارمندان وزارت خارجه کار را رها کرده و رفتند و بعد از مدتی یک عده ای دیگر آمدند که گفتند کارمندان ریاست جمهوری اند. کارمندان وزارت خارجه در همان روز ورود ما، درباره این اختلاف با مهمانان صحبت کردند و بعد که دعوا بالا گرفت، خیلی بیشتر حرف زدند و گفتند که در وزارت خارجه چه دعوائی بین مدیران این وزارتخانه با دفتر ریاست جمهوری است.خ
6- عمده ترین صحبت بین کارمندان وزارتخارجه و کارمندان ریاست جمهوری که در ارتباط با ما قرار گرفته بودند، چه زن و چه مرد، پرس و جو درباره تحصیل در خارج بود. این سئوالات و خواهش و درخواست ها روز دوم باعث کلافه شدن ما شده بود. پرفسور…. که یکی از جراحان ایرانی بنام در آلمان است، بالاخره حوصله اش سر رفته و با صدای بلند اعتراض کرد که “مگر ما بنگاه بورس تحصیلی داریم؟”خ
7- به هیچکدام از “کارگروه”هائی که تشکیل شد، اجازه ارتباط با دانشگاه را ندادند. یک سد امنیتی بین ما و دانشگاه ایجاد کرده بودند.
8- از همان روز اول و پیش از مراسم افتتاحیه، عده ای که مانند ما کارت همایش به گردن داشتند وارد سالن شده و بین صندلی ها پخش شدند. آنها از خارج نیآمده بودند و هیچکدامشان را در سه هتل محل استقرار مهمانان ندیده بودیم و اصلا ریخت و قیافه پرفسور و متخصص و تحصیل کرده خارج از ایران نداشتند. با ورود آنها به سالن همایش، تازه ما متوجه شدیم که چرا کارت های عکس دار برای ما، مطابق پاسپورت هایمان صادر نشده بود. این نکته را معدود کارمندان وزارتخارجه که تا روز دوم در همایش مانده بودند و در هتل به ما سر می زدند گفتند. همان ها گفتند که برنامه وزارتخارجه صدور کارت عکسدار مطابق مشخصات پاسپورت ها بود، اما دفتر ریاست جمهوری و شخص رحیم مشائی این قرار را بهم زد و یکی از دلائل اختلاف و کنار کشیدن وزارتخارجه از همایش همین نکته بود.خ
9- آن کسی که نمایش تهوع آور زدن زانو در برابر احمدی نژاد را اجرا کرد، یکی از همین افرادی بود که میان مهمانان همایش جا زده بودند. تمام آن مراسم را قبلا شاید بارها تمرین کرده بود. خیلی خوب میدانست از کدام سمت برود بالا، کجا بایستد و چگونه زانو بزند. خیلی تمرین کرده بود
10- یکی از سخنرانی های بسیار کوتاه و اعتراضی این همایش را پرفسور نجابت کرد. او در واکنش به آن صحنه ها و وضعی که درست کرده بودند و این همه خودی و غیر خودی که در کشور بوجود آورده اند، آرام و متین گفت: من در این مملکت بیش از هزار عمل جراحی بدون مزد انجام داده ام. از جبهه تا پشت جبهه. یک روز امام خطاب به ما گفت: شما به مردم خدمت کردید و هرکس که به مردم خدمت کند، در هرکجای دنیا که باشد، اسلام را معرفی کرده است.واقعا که پاسخ آن صحنه سازی ها و صحنه هائی که ما به چشم دیدیم، همین سخنرانی کوتاه پرفسور نجابت و جمله ای بود که از امام نقل کرد.خ
11- آن تشویق هائی که در سالن، هنگام سخنرانی احمدی نژاد دیدید، همه مربوط به همان کسانی بود که با کارت بدون عکس قاطی ما به سالن آورده بودند و اتفاقا دوربین های تلویزیون هم همیشه روی آنها متمرکز بود.خ
12- بحث اصلی بین همه ما در فاصله سخنرانی ها، اوضاع آشفته و بلبشوی حاکم بر کشور بود و خیلی ها از این فرصت چند روزه استفاده کردند و رفتند محل اصلی تظاهرات بعد از انتخابات 22 خرداد را دیدند. پل حافظ بیشترین بیننده را داشت.خ
13- سخنرانی بی سر و ته رحیم مشائی که آن بالا برایش یک میز مخصوص گذاشته بودند و پشت آن می نشست، با نمایش بوسیدن پرچم ایران همراه شد. اما همین نمایش هم بسیار مصنوعی و مضحک بود. یکنفر یک پرچم ایران را که مخصوص روی میز اداری است پشت رحیم مشائی نگهداشته بود و تا سخنرانی اش تمام شد، پرچم را آورد جلو تا رحیم مشائی ببوسد و آن را نوازش کند! روز دوم که شتابزده ختم همایش را اعلام کردند، یک گروه دژبان آوردند روی “سن” تا سرود “ای ایران” را بخواند. خیلی خوب و مرتب بودند و خوب هم تمرین کرده بودند. تا شروع کردند به خواندن سرود، همه ما که در سالن بودیم شروع کردیم همراه آنها سرود ایران را خواندن. رحیم مشائی فورا رفت به سمت در خروجی سالن. چند نفری که سن و سالی داشتند و ارشد ایرانیان بودند، به او اعتراض کردند که : شما که پرچم ایران را بوسیدی، پس چرا وقتی سرود آن را می خوانند از سالن می روید بیرون؟ موقع خروج از سالن، هرکس از جلوی دسته سرود رد شد، از آنها بخاطر خواندن سرود “ای ایران” تشکر کرد.خ
14- تا یادم نرفته این نکته آخر را هم بگویم. روز دوم، یکی از پرفسورهای معروف ایرانی مقیم آلمان به رحیم مشائی گفت: ما از اینجا (داخل کشور) بی خبر نیستیم. شما می گوئی 5 میلیون ایرانی در خارج از کشورند. این 5 میلیون اگر با خانواده خود، همسر و پدر یا پدربزرگ خود درتماس باشند، حداقل شامل 15 میلیون ایرانی می شود. فکر نمی کنید که آن 10 میلیون، به این 5 میلیون می گویند که در کشور چه می بینند؟
15- اگر درباره حضور هوشنگ امیراحمدی، که فکر می کنم رئیس شورای ایرانیان امریکا باشد در همایش ننویسم، چشم بر یکی از سوژه های اصلی این همایش بسته ام.من با ایشان در یک هتل بودم. همان شب اول به رسم ادب رفتم پیشش و سلام و علیکی کردیم. انسانی است مبادی آداب و به همان اندازه هم دیپلمات و هوشیار. پرسیدم که برای شما هم سخنرانی در نظر گرفته اند؟ گفت: خیر. من اصلا به سالن همایش نمی آیم. گفته اند صلاح نیست و جنجال می شود.به شوخی پرسیدم: از اوباما خبری آورده اید؟فورا و قاطع پاسخ داد: خیر.پرسیدم: از اینطرف قرار است پیامی ببرید؟پاسخش با لبخند یک “ببینیم” کشدار بود.خ

بازنشستگی اجباری ٣۹ تن از استادان دانشگاههای تهران، بهشتی و خواجه نصیر

2010-07-20T08:00:00.000-07:00

در ادامه روند اتخاذ شده از سوی دولت و نهادهای فراقانونی جهت اخراج، تسویه، بازنشستگی اجباری و اخراج استادان دانشگاههای کشور و چند هفته بعد از اظهارات دبیر هیئت مرکزی جذب وزارت علوم، مبنی بر آغاز بازنگری در صلاحیت‌ اعضای هیئت‌علمی دانشگاهها، دهها تن از اساتید دانشگاههای بهشتی، تهران و خواجه نصیر، مشمول احکام فوق شدند.خ

رضا عامری، دبیر هیئت مرکزی جذب وزارت علوم، ماه گذشته در سی‌و‌نهمین نشست معاونین آموزشی دانشگاه‌های سراسر کشور، از آغاز بازنگری در صلاحیت‌ اعضای هیئت‌علمی دانشگاه‌ها خبر داده و ضمن اعلام برگزاری ۷۰ جلسه هیئت مرکزی جذب وزارت علوم اعلام کرد: بسیاری از پرونده‌های دانشگاه‌ها در بحث‌های صلاحیت عمومی و علمی رسیدگی شده و به دانشگاه‌ها ابلاغ گردیده است.خ

دانشگاه بهشتی؛ چهار استاد
به گزارش مهر، روز گذشته رئیس دانشگاه شهید بهشتی، از تصمیم هیئت ممیزه آن دانشگاه برای اخراج، بازخرید یا بازنشستگی چهار عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی که مشمول مندرجات ابلاغیه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری درباره رکود علمی شده اند خبر داد و با خودداری از اعلام اسامی آنها، این افراد را اساتیدی نامید که "دچار رکود علمی هستند."خ

خواجه نصیر؛ پنج استاد
همزمان رئیس دانشگاه صنعتی خواجه نصیر‌الدین طوسی نیز، از اخطار به پنج عضو هیئت علمی آن دانشگاه که دارای رکود علمی هستند خبر داد و گفت: اخراج یا انتقال به دانشگاه‌های دیگر از جمله وضعیت‌هایی است که برای این اعضای هیئت علمی متصور است.خ
محمد تقی بطحایی، با بیان اینکه شناسایی اعضای هیئت علمی دچار رکود علمی دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی طی سال گذشته صورت گرفته است، گفت: "تصمیم نهایی برای این اعضای هیئت علمی در سال ۸۹ اعمال خواهد شد.خ

تهران؛ سی استاد
سامانه خبری آفتاب نیوز نیز، هفته‌ گذشته به نقل از مدیرکل دفتر ریاست دانشگاه تهران، از بازنشستگی سی عضو هیئت علمی آن دانشگاه خبر داده و گفته بود: بازنشستگی این اعضای هیئت علمی قانونی و طبق روال اداری است و نه سیاسی. چرا که هر عضو هیئت علمی که سی سال سابقه خدمت داشته باشد طبق قانون بازنشسته می‌شود.خ
عبدالرضا سیف از صدور احکام بازنشستگی این سی عضو هیئت علمی دانشگاه تهران تا نیمه شهریور ماه خبر داد و گفت: اسامی این اعضای هیئت علمی در آینده نزدیک در نشریات و سایت دانشگاه تهران اعلام می‌شود.خ
مدیرکل دفتر ریاست دانشگاه تهران، همچنین با بیان اینکه سی عضو هیئت علمی دانشگاه تهران که در تابستان امسال بازنشسته می‌شوند از دانشکده‌های مختلف از جمله ادبیات و علوم انسانی، حقوق و علوم سیاسی، علوم پایه، هنرهای زیبا، فنی و کشاورزی هستند، گفت: بیست نفر از این اعضای هیئت علمی خودشان درخواست بازنشستگی کرده اند و ده نفر دیگر نیز طبق قانون باید بازنشسته شوند.خ
این درحالی بود که تعدادی از این اساتید، همچون روح‌الله عالمی یا غلامرضا ظریفیان (از اعضای هیئت علمی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران)، سابقه عضویتشان در هیئت علمی دانشگاه، کمتر از سی سال بود.خ
سیف پیرامون این دو استاد مدعی شد "سیاست دانشگاه تهران این است که عضو هیئت علمی با سی سال سابقه خدمت طبق قانون بازنشسته شود."خ
پیش تر از آن سید محمد مقیمی عضو هیئت رئیسه دانشگاه تهران، از صدور حکم بازنشستگی ۸١ عضو هیئت علمی دانشگاه تهران طی سال ۸۸ خبر داده بود.خ
گفتنی است تعداد زیادی از اساتید دیگر دانشگاههای علامه طباطبایی، علم و صنعت، تربیت مدرس، تهران و بهشتی نیز، طی سالی که گذشت، مشمول حکم اخراج و بازنشستگی اجباری شدند.خ

تناقض آشکار
بازنشستگی اجباری، اخراج استادان و تعلیق اعضای هیئت‌ علمی دانشگاه‌ها در حالی انجام می‌گیرد که کامران دانشجو، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری چندی پیش گفته بود که وزارت علوم با کمبود بیست هزار عضو هیئت علمی مواجه است.خ
ناگفته نماند پیش از آغاز موج حملات صورت گرفته علیه استادان دانشگاههای کشور، رهبر جمهوری اسلامی حملاتی علیه دروس علوم انسانی در دانشگاهها صورت داده بود و پس از آن نیز، کامران دانشجو، وزیر علوم دولت دهم (و رئیس ستاد انتخابات کشور در زمان انتخابات جنجالی و شبهه برانگیز ریاست جمهوری)، تهدید و تاکید کرده بود که استادانی که "در مسیر ولایت" و "خطوط نهم دی ماه" نباشند، ادامه کارشان میسر نخواهد بود.خ
دانشجو در جریان بازدید از یک موسسه پژوهشی وابسته به دولت، شرط تدریس برای استادانی که در دانشگاههای کشور تدریس می کنند را همزمان با تخصص، "اعتقاد و التزام عملی به ولایت فقیه بعنوان ستون نظام اسلامی" ذکر کرده بود.خ
محمدرضا رحیمی، معاون اول احمدی نژاد نیز، طی ماههای اخیر تاکید کرده بود که "باید وزارت علوم در انتخاب اساتید دقت بیشتری داشته باشد تا از ورود اساتید غیرمتعهد به‌دانشگاه‌ها جلوگیری کند."خ
در اردیبهشت ماه سال جاری و در آستانه سی امین سالگردِ انقلاب فرهنگی، داوود رنجبران، معاون فرهنگی نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه‌ها اعلام کرده بود که این نهاد، "اسلامی کردن دانشگاه ها را از طریق شورایِ اسلامی شدنِ دانشگاه‌ها پیگیری می‌کند."خ

اعتصاب بازار تبریز وارد نهمین روز خود شد

2010-07-18T11:37:00.000-07:00

اعتصاب بازار تبریز امروز، شنبه ۲۶ تیرماه نیز ادامه داشت. این اعتصابات که از روز پنج شنبه، ۱۷ تیرماه توسط برخی صنوف (فرش فروشان، پارچه فروشان، زرگران و کفاشان) شروع شده بود، از روز دوشنبه، ۲۱ تیرماه تمام بازار سرپوشیده تبریز را فرا گرفت، به نحویکه بزرگترین بازار مسقف خاورمیانه کرکره اندک مغازه ای را بالا رفته دید!خ
به گزارش "ایران امروز" روز سه شنبه، ۲۲ تیر آتش این اعتصابات که انتظار می رفت با عقب نشینی نسبی دولت فرونشیند، شعله ورتر شد و اصناف و کسبه خیابانهای مرکز تبریز نیز به اعتصاب بازاریان پیوستند. اصناف خیابانهای فردوسی، جمهوری اسلامی، تربیت، خاقانی، میدان قونقا. باغ فجر و پاساژهای فردوسی، آذربایجان، تجارت، مولانا، قطران تبریزی، صائب تبریزی، شمس تبریزی، امیرکبیر، بازار امیر، شهدا، قیام، پیام، امام خمینی، محمدی، شهریار، ۱۱۰، ایران، آسیا۱ ، آسیا۲، کیان، نقش جهان، رضوی، قاضی، نوبخت از جمله این اعتصاب کنندگان بودند که روز پنجشنبه برخی اصناف خیابان شریعتی شمالی را نیز همراه خود دیدند.خ
اعتصاب بازاریان تبریز امروز شنبه، ۲۶ تیر، که برخلاف روزهای گذشته حضور پر رنگ نیروهای امنیتی را نیزاحساس می کرد، وارد نهمین روز خود شد.خ

گسترش دامنه اعتصاب بازاریان

2010-07-18T11:35:00.000-07:00

چندی پیش خبرهایی پیرامون توافق احتمالی دولت با اصناف و بازاریان در مناقشه بر سر افزایش ۷۰ درصدی مالیات انتشار یافت. ولی گزارش‌های دریافتی نشان از ادامه اعتصاب در بازار تهران و آغاز اعتصاب در بازار بزرگ تبریز دارد. رسانه‌های داخلی در دو روز اخیر از توافق و تفاهم میان شورای اصناف و مسئولان امور مالیاتی وزارت بازرگانی خبر دادند. توافقی که بر اساس آن، دولت با عقب‌نشینی آشکار، طرح افزایش ۷۰ درصدی مالیات‌ها را پس گرفته و به افزایش ۱۵ درصدی مالیات رضایت داده است. اگرچه به نظر می‌رسید رقم پیشنهادی دولت می‌تواند رضایت بازاریان را جلب کند، اما تداوم اعتصاب در بازار تهران، آغاز اعتصاب در تبریز و زمزمه اعتصاب در بازار بزرگ اصفهان، نشانگر ناپایداری توافقی است که رسانه‌های دولتی در تبلیغ و ترویج آن کوشیده‌اند.خ

بی ‌پناهی و بیگاری پناهجویان ایرانی در قبرس

2010-07-18T11:28:00.000-07:00

رادیو آلمان: قبرس در میان کشورهایی که ایرانیان در آن پناه می‌جویند، رتبه چهارم را دارد. هزاران ایرانی در قبرس تقاضای پناهندگی کرده‌اند که برخی از آنان ماهها بلاتکلیف در بازداشتگاه بسر می‌برند.خ

قبرس، یونان و ترکیه برای اکثر پناهجویان ایرانی به هنگام فرار یا خروج‌‌شان از ایران مقصد نهائی نبوده‌اند، بلکه

بیشتر به مثابه کشورهای ترانزیت محسوب می‌شده‌اند. با وجود این، بسیاری از ایرانیان پس از ورود به این کشورها درخواست پناهندگی می‌دهند.خ
ابوالفضل عبدی، یکی از فعالان مدنی در عرصه امور پناهندگان در قبرس، در گفتگو با دویچه‌وله می‌گوید، در طول سال‌های اخیر حقوق پناهجویان ایرانی مقیم قبرس نادیده گرفته شده و ایرانیان از ترس اخراج شدن از اين كشور مجبور به انجام مشاغل طاقت‌فرسائی بوده‌اند.خ

ابوالفضل عبدی دربارۀ وضعیت پناهجویان ایرانی در قبرس چنین می‌گوید: «وضعیت طوری است که پناهجویان مجبور می‌شوند کارهای غیرقانونی انجام دهند. از سوی دیگر، قبرس از نظر بیکاری کمترین درصد را دراتحادیه‌ی اروپا دارد و امکان اشتغال غیرقانونی نیز در این کشور فراهم است. اگر مامورین دولتی متوجه‌ی کار غیرقانونی پناهجویان شوند، هم برای پناهجویان و هم برای کارفرمایان مشکل فراهم می‌شود. ولی چون نیاز به کارگر هست، کسی اشکال‌تراشی نمی‌کند و پناهجویان هم اموراتشان را از این طریق می‌گذرانند.» خ

نا آرامیهای بنزینی در راه است

2010-07-18T11:26:00.000-07:00

ناآرامی های بنزینی در راه است.به گزارش خبرنگار آژانس ايران خبـــر تحریم بنزین ایران از سوی محافل بین المللی وبه ویژه آمریکا مشکلات گسترده ای را در کشور به وجود آورده است. چالش سوخت و بحران بنزین از سال های گذشته سیستم حمل ونقل شهری و بین شهری کشور وناوگان حمل ونقل عمومی کشور را درگیرخود ساخته است. سهمیه بندی بنزین طی سال های گذشته هم نتوانست در فروکش کردن این بحران تاثیر چندانی داشته باشد. از سوی دیگر بحران قاچاق بنزین هم طی سال های اخیر همواره بر درآمدها وهزینه های مربوط به گردش مالی بنزین در بازار کشور ونیز ناوگان عمومی تاثیر داشته است. اما بیانیه ها وقطعنامه های جدید بین المللی که موجب بسته شدن شیرهای بنزین به روی ایران شده است این بحران ها را تشدید کرده است. برخی معتقدند ممکن است در آینده ای نه چندان دور قاچاق بنزین روندی معکوس به خود بگیرد و بنزین نیز مانند سایر کالاها به طور قاچاق از مرزهای آبی وخاکی کشور وارد شود. در حال حاضر بیشتر جایگاه های عرضه ی سوخت و پمپ بنزین های درون شهری وبین راهی با مشکل شدید کمبود سوخت مواجه شده اند وصف های طولانی خودروها برای پر کردن مخزن خود در حال تبدیل شدن به مساله ای همیشگی است.به نظر می رسد درصورت تشدید این مساله در هفته های آينده بحران بنزین موجب ناآرامی هایی در سطح کشور شود. در وضعیت فعلی هم وقوع درگیری در جایگاه های سوخت بین مشتریان و صاحبان جایگاه سوخت امری است که همواره دیده می شود.

سالروز کشته شدن زهرا کاظمی

2010-07-18T11:21:00.000-07:00

بیستم تیر برابر با یازدهم جولای، مصادف با سال‌روز مرگ «زهرا کاظمی» خبرنگار کانادایی ایرانی تبار است. که در سال ۲۰۰۳ در مسافرتی حرفه‌ای به قصد تهیه گزارش در «ایران»، هنگام ناآرامی‌ها و اعتراضات دانشجویی، به جرم عکس‌برداری حین تجمع برخی از خانواده‌های زندانیان در مقابل زندان اوین، بازداشت و بعد از هجده روز در زندان کشته شد.
«زهرا» یا «زیبا کاظمی» در سال ۱۹۴۸ میلادی در شیراز زاده شد. در دو سالگی پدرش را از دست داد و در مدرسه عالی «سینما و تلویزیون» در تهران تحصیل کرد وی در ۱۹۷۴ برای تحصیل در رشته «ادبیات و سینما» به دانشگاه «پاریس» رفت و دکترای خود را در رشته «هنر و ادبیات» از دانشگاه پاریس دریافت کرد.
او بعد از گرفتن دکترا، هم‌راه با پسرش، «استفان هاشمی»، به «کانادا» مهاجرت کرد وی با نشریات کانادا و نیز موسسه عکس انگلیسی هم‌کاری داشت.
کاظمی در تاریخ ۲۷ خرداد ۱۳۸۲ هم‌راه با گذرنامه ایرانی و معرفی‌نامه‌ای از سوی موسسه عکس انگلیسی «کمرا پرس» به اداره کل مطبوعات و رسانه‌های خارجی مراجعه می‌کند و درخواست تهیه عکس از زندگی روزانه مردم عادی در شهر تهران دانش‌جویان و چند دانش‌گاه تهران و نیز کوی دانش‌گاه می‌کند.
که نهایت در تاریخ ۱۳۸۲/۰۴/۰۲ از سوی اداره کل مطبوعات و رسانه‌های خارجی به زهرا کاظمی اجازه عکس‌برداری داده می‌شود.
در جریان ناآرامی‌ها و اعتراضات دانش‌جویی در خرداد ماه ۱۳۸۲ که منجر به دست‌گیری بسیاری از دانش‌جویان و ناراضی‌ان دیگر در تهران شد، خانواده‌های آنان در دوم تیر همان سال، تجمع اعتراض‌آمیزی را در مقابل زندان اوین تشکیل دادند.
زهرا کاظمی در این روز که تازه به او مجوز عکاسی داده شده بود، برای تهیه گزارش و تصویر، در این تجمع حاضر شده و اقدام به عکس‌برداری از تجمع در اطراف زندان کرد که در همان زمان و در مقابل زندان اوین بازداشت شد.
و اما زهرا کاظمی در حالی که مدت هجده روز در بازداشت به سر می‌برد، در بیست تیر به دلایلی که مورد دعاوی زیادی بوده‌ است، می‌میرد. گرچه مقامات حکومتی ایران بر تصادفی بودن مرگ وی بر اثر ضربه و خون‌ریزی مغزی ناشی از «برخورد جسم سخت به سر یا برخورد سر به جسم سخت» پافشاری کردند.
اما «شهرام اعظم»، پزشک سابق و کارمند وزارت دفاع ایران که در سال ۱۳۸۳ ایران را ترک و از کانادا درخواست پناهندگی کرده بود. پس از معاینه بدن زهرا کاظمی، اعلام کرد که علایم ضرب و شتم شدید، شکنجه و تجاوز جنسی نشان می‌دهد که او هنگام تحمل حبس به قتل رسیده‌ است. وزیر امور خارجه کانادا با تایید گزارش دکتر اعظم در کنفرانس مطبوعاتی «تورنتو» عنوان کرد که مسوولان کشور کانادا برای روشن شدن کامل جزییات پرونده قتل زهرا کاظمی تلاش خواهند کرد.
«سید محمد خاتمی» در اثر فشار دولت کانادا، چهار نفر از وزیران را مامور رسیدگی و بررسی این پرونده کرده و خواستار ارایه گزارشی از این ماجرا شد. در گزارش هیت ویژه رییس جمهوری آمده بود:
زهرا کاظمی در تاریخ ۲ تیر ۱۳۸۲ با یک عدد دوربین عکاسی در حال عکس‌برداری از تجمع خانواده‌های زندانیان ناآرامی‌های خردادماه در مقابل زندان اوین و منطقه با علامت «عکس‌برداری ممنوع» بوده که به داخل نگهبانی زندان هدایت و با حضور دو نفر از قضات از وی توضیح خواسته می‌شود.
مطابق این گزارش نام‌بردگان از زهرا کاظمی می‌خواهند معرفی‌نامه وزارت ارشاد، دوربین و فیلم‌های خود را برای بازبینی تحویل دهد و زندان را ترک کند و روز بعد برای دریافت لوازم خویش مراجعه کند. اما وی از این امر سرباز می‌زند و اظهار می‌دارد که می‌خواهد با مسوولیت خود، در کنار لوازم خویش در زندان باقی بماند. سپس کاظمی فیلم داخل دوربین را خارج می‌کند و آن را در برابر نور، سیاه می‌کند.
هم‌چنین بر اساس این گزارش، زهرا کاظمی ۲۱ ساعت اول در اختیار «دادسرا و زندان»، ۲۶ ساعت در اختیار «ناجا»، ۴ ساعت در اختیار «دادسرا» و ۲۶ ساعت در اختیار «وزارت اطلاعات» قرار داشته‌است و ضرب دیدگی جمجمه نیز در زمانی صورت گرفت که زهرا کاظمی در اختیار وزارت اطلاعات قرار داشته‌است.
بازداشت وی تحت نظارت «سعید مرتضوی» دادستان تهران که در موارد متعددی در نقض حقوق بشر نقش داشته‌ است انجام گرفت.
پرونده زهرا کاظمی پس از گذشت سال‌ها در دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به سرانجامی نرسید و تنها متهم پرونده نیز که یکی از کارمندان رده پایین وزارت اطلاعات بود، تبرئه شد.

Nina Moghaddam: Charity-Aktion für die Deutsch-Iranische Krebsliga

2010-07-18T11:15:00.000-07:00

http://www.stargebot.de/auktionen/fotoshooting-mit-nina-moghaddam-und-dem-star-photographen-stephan-rauh/

Two suicide attacks on Iran mosque kills more than 20

2010-07-16T00:51:00.000-07:00

Two suicide attacks on Iran mosque kills more than 20
By Farhad Pouladi and Jay Deshmukh (AFP)

TEHRAN — Two suicide bombings at a Shiite mosque in heavily Sunni southeast Iran killed more than 20 people Thursday, including worshippers and members of the Revolutionary Guards, state media reported.
The attack came as people celebrated the birthday of Imam Hussein, grandson of the Muslim Prophet Mohammed, a day also set apart each year to honour the Revolutionary Guards.
More than 100 people were wounded in the attacks, which came only minutes apart, at the Jamia mosque in the restive city of Zahedan, capital of southeastern Sistan-Baluchestan province bordering Afghanistan and Pakistan.
"Two explosions in front of the Zahedan Jamia mosque left more than 100 wounded and more than 20 martyred," Fariborz Rashedi, the head of the emergency services of Sistan-Baluchestan province, told state news agency IRNA.
Zahedan MP Hossein Ali Shahriari told Fars news agency the attacks were carried out by suicide bombers, with the first by a man dressed as a woman.
"The attacker, dressed in women's clothing, was trying to get into the mosque, but was prevented," Shahriari said.
"When people came to rescue those hit in that blast, another bomber blew himself up."
IRNA said the first attack was around 9:20 pm (1650 GMT).
Deputy Interior Minister Ali Abdollahi said it was carried out by a suicide bomber where worshippers were being frisked before entering the mosque.
"That attack resulted in the martyrdom of several, including some of the Revolutionary Guards," he said.
Abdollahi said the second attack took more casualties as people rushed to the site of the first bombing.
IRNA said the explosions were powerful because its reporter covering the blasts could see parts of bodies scattered in and around the mosque as medical workers collected them.
Window panes of nearby buildings were shattered from the impact of the explosions and two vehicles close to the mosque were also damaged, the agency said.
The head of Guards political bureau, Yadollah Javani, pointed the finger at United States, Israel and other Western countries as possible planners of Thursday's bombings.
"One cannot rule out the direct intervention of America, Zionists and other Western countries in the explosions at Jamia mosque of Zahedan," he told Fars.
In a joint statement Ayatollah Abbas Ali Sulemani, the local representative of Iran's supreme leader Ayatollah Ali Khamenei, and the provincial governor general Ali Mohammad Azad urged the residents to be "calm but alert against the enemies who wanted to divide the people," IRNA said.
Zahedan has been repeatedly hit by attacks blamed on Sunni rebel group Jundallah (Soldiers of God), which plays on feelings of resentment among ethnic Baluchis in the province.
The group's leader, Abdolmalek Rigi, was hanged on June 20 after he was captured in a dramatic operation by Iranian agents. Iranian officials maintain he had received support from US and British intelligence services for carrying out attacks against Iran.
Soon after his death, the group vowed to avenge his execution.
Jundallah says it has been fighting for nearly a decade to secure rights for Sunni Baluchis who form a significant proportion of the population in the province.
It claimed a suicide bombing last October that killed at least 42 people, including seven Revolutionary Guards commanders, in the town of Pisheen in Sistan-Baluchestan.
Jundallah also claimed a May 28, 2009 bombing against Shiite Amir al-Momenin mosque in Zahedan in which more than 20 people were killed and 50 wounded.
That attack came in the run-up to Iran's hotly disputed June presidential election which saw hardline incumbent Mahmoud Ahmadinejad win a second term.
Jundallah is also accused of a 2007 attack that killed 13 Guards.
Analysts estimate that the group was formed somewhere between 2000 and 2003 and has about 1,000 militants trained in small arms and explosives.
In recent years the Iranian authorities have resorted to increasingly tough measures against the outfit.
In July 2009 they hanged 13 of its members in a mass prison execution, terming them "enemies of God" after convicting them of a string of offences, including kidnapping foreigners.
The Revolutionary Guards were formed shortly after the 1979 revolution to defend the purity of the country's Islamic system. They have since become a major military, political and economic force in Iran.

ولایت فقیه سالانه چقدر براى شهروندان ایرانى خرج در بر دارد؟

2010-07-14T08:25:00.000-07:00

بنا به گزارش کاخ باکینگهام، دستگاه سلطنتى در بریتانیا در سال ٢۰۰۹ براى هر بریتانیایى به طور متوسط ۶٢ پنى هزینه داشته است که ۷ پنى کمتر از سال ٢۰۰۸ است. مخارج دستگاه سلطنتى براى مالیات دهندگان بریتانیایى ٣۸ میلیون پوند در سال ٢۰۰۹ بوده است. (دیلى تلگراف، ۵ ژوییه ٢۰۱۰) تقلیل این مبلغ را مى توان به تلاش دستگاه سلطنتى براى تقلیل هزینه‌ها در شرایط بحران اقتصادى نسبت داد. بدین ترتیب هم کسانى که موافق سلطنت در این کشور هستند و هم کسانى که وجود این نهاد را حتى در این حد غیر عادلانه و در تقابل با حاکمیت بى قید و شرط مردم مى دانند با دستگاهى شفاف روبرو هستند که به مردم بریتانیا پاسخگوست.
آیا نهاد ولایت فقیه به عنوان نهادى غیر انتخابى و مبتنى بر امتیازات در ایران نیز چنین عمل مى کند؟ آیا شهروندان ایرانى حق دارند در مورد هزینه‌اى که براى ولایت فقیه از جیبشان مى رود سوال کنند؟ آیا مشخص است ولایت فقیه و دستگاه ذیل وى سالانه چقدر براى تک تک شهروندان ایرانى هزینه دارد؟ آیا دستگاه رهبرى در ایران را مى توان با سرانه ۶٢ پنى رتق و فتق کرد؟

جمهوریت یا مشروطه
در ایران نیز همانند همه جوامعى که حکومت جمهورى یا کاملا جمهورى نیست دو دیدگاه کاملا متقابل در مورد امتیازات روحانیت در حکومت وجود دارد: دیدگاه جمهوریخواه که امتیازات را براى هر قشر و گروهى یا تبعیض علیه هر قشر و گروهى را اساسا نفى مى کند، و دیدگاه مشروطه خواه که فرهنگ سیاسى جامعه را در شرایط امروز متناسب با حکومت جمهورى نمى داند و معتقد است بدون یک مرکز یا هسته استبدادى یا فرا انتخابى (مطلقه، دائم‌العمرى، فرا قانونى) کار دولت در ایران پیش نمى رود. در این دیدگاه دوم، دسته‌اى حکومت قشر صاحب امتیاز را با حفظ ضوابط و شرایطى مى پذیرند (مشروطه قانونى و پارلمانى) و دسته اى دیگر به هیچ ضابطه‌اى در عمل وفادار نیستند (حکومت مطلقه و انتصابى فقیه).
دسته اول ولى فقیه را شبیه ملکه بریتانیا مى خواهند که اولا در چارچوب ضوابطى خاص در کار حکومت دخالت کند و کار مردم را به مردم بسپارد، ثانیا دستگاه تحت نظر وى شفاف عمل کند و به مردم پاسخگو باشد، ثالثا فراتر از رقابت‌هاى سیاسى بایستد و نماد وحدت ملى باشد، و رابعا امکان نظارت بر این دستگاه و نهادهاى ذیل وى توسط نهادهاى قانونى کشور وجود داشته باشد. ضرورت چنین دستگاهى از نگاه مشروطه گرایان (خواه سلطنتى و خواه ربانى سالار) دخالت این نهاد در شرایط بحران سیاسى و تصمیم گیرى در شرایط اختلافات کشنده و فلج کننده است. آیا چنین شرایطى ر ایران محقق شده است که مشروطه خواهان قانونگرا یا پارلمانى پس از سى سال هنوز از این دیدگاه دفاع مى کنند؟ آیا اصولا روحانیت شیعه از یک سو و نهادهاى جامعه مدنى در سوى دیگر آماده توافق بر سر چنین نهادى با محدودیت هاى ذکر شده بوده‌اند؟ سطح شفافیت مالى از امورى است که بستر این آمادگى را توضیح مى دهد.

ورودى‌ها
سالانه ده‌ها هزار میلیارد تومان به حساب بیت رهبرى ریخته مى شود. منابع مشخص و شناخته‌ شده این ورودى‌ها درآمد آستان‌هاى قدس (درآمد حاصل از غبار روبى و موقوفات رضوى یا دیگر قبور خاندان ائمه در ایران)، بنیادها (مثل مستضعفان و جانبازان، شهید، ۱۵ خرداد، مسکن) و مجموعه اوقاف کشور هستند. همچنین در کشورى که ولى فقیه صاحب اموال بى صاحب، مصادره‌اى و انفال (تمام معادن زیر زمین، اراضى موات، جنگل‌ها و دیگر منابع طبیعى) به حساب مى آید منافع ناشى از اجاره یا فروش همه این‌ها به حساب رهبرى ریخته مى شود یا مى تواند ریخته شود.
در عرض سى و یک سال گذشته حتى در حد یک صفحه کاغذ گزارشى از حساب‌هاى رهبرى و دستگاه وى و دخل و خرج این حساب‌ها به مردم ایران عرضه نشده است. در مقابل بر اساس مصوبه‌هاى مجلس انتصابى دستگاه رهبرى از نظارت دستگاه هاى قانونى کشور استثنا شده‌اند. حتى مشخص نیست خبرگان رهبرى که وظیفه نظارت بر دستگاه وى را بر عهده دارند اما به طور غیر مستقیم منصوب وى هستند از این امور اطلاعى داشته باشند. هیچ کس به جز خاصان درگاه ولى فقیه نمى دانند سالانه چقدر درآمد از آستان قدس یا غبار روبى ضریح امام هشتم شیعیان یا از شرکت‌ها و موسسات وابسته به بنیادها به حساب رهبرى ریخته شده است و این درآمدها چگونه هزینه شده‌اند.
درآمدهاى نجومى بنیاد جانبازان که حدود ۱۰ تا ٢۰ درصد تولید ناخالص ملى کشور (حدود ٣۰ تا ۶۰ میلیارد دلار) را در اختیار دارد هیچگاه اعلام نشده است. بر اساس برخى تخمین‌ها بنیاد جانبازان سالانه صدها میلیون تا چند میلیارد دلار درآمد دارد. با این اطلاعات در ایران به صورت اطلاعات فوق سرى رفتار مى شود.

به دلیل همین عدم شفافیت است که همواره شایعاتى در مورد اخذ درصدى از درآمد نفت، درصدى از فروش هر اتومبیل و بسیارى دیگر از درآمدهاى دولت توسط دستگاه رهبرى میان مردم مطرح بوده است. مسئولیت اخلاقى و قانونى این شایعات نه بر عهده مردم بلکه بر عهده دستگاه رهبرى است که با پنهانکارى زمینه را براى این گونه شایعات فراهم مى کند. همچنین هیچگاه در مورد ثروت و درآمد افراد وابسته به خانواده خمینى و خامنه‌اى اطلاعاتى به مردم داده نشده است که این هم فضا را براى انواع حدس‌ها و گمان ها (در جامعه اى که سوء استفاده از قدرت یک اصل است و نه استثنا) فراهم مى آوره است. از همین جهت فهرست هاى گوناگونى از حساب‌هاى بانکى افراد منسوب به خامنه‌اى به سایت‌هاى اینترنتى راه یافته است.

خروجى‌ها
دستگاه رهبرى هیچ گاه روشن نکرده است چگونه ده ها هزار میلیارد تومان درآمد خود را هزینه مى کند: چقدر در حوزه‌هاى علمیه هزینه مى شود؟ مراکز تبلیغاتى حکومتى (تحت نظر خامنه‌اى و نه دولت) در خارج کشور سالانه چقدر هزینه دارند؟ چه میزان در خارج از کشور تحت عنوان تبلیغات اسلامى به گروه‌هاى ستیزه جو داده مى شود؟ آیا کمک‌ها به حماس و حزب الله یا دیگر گروه ها همه از حساب دولت و بر اساس تبصره‌هاى بودجه پرداخت مى شوند یا دستگاه رهبرى نیز در این حوزه هزینه مى کند؟ دستگاه رهبرى از حیث اداره و پرسنلى چقدر هزینه دارد و چه افرادى با چه مناصبى در این دستگاه حقوق و مزایا و مواجب مى گیرند؟ به چه افرادى (سیاسیون، هنرمندان، ادبا و غیره) به طور مرتب یا هر از چند گاهى از طرف بیت رهبرى پول پرداخت مى شود و این پرداخت‌ها چقدر است؟ در مورد این پرسش‌ها، جامعه ایران در تاریکى مطلق به سر مى برد.
در این میان تنها حدس ها و گمان‌هایى به چشم مى خورد. خامنه‌اى بیشترین شهریه را به طلاب حوزه‌ها مى پردازد، پرداختى که از دوره وى توسط رهبرى باب شد. اگر به طور متوسط ماهى ۶۰ هزار تومان (که بسیار محافظه کارانه در نظر گرفته شده است) به ۵۰ هزار طلبه شیعه از سوى خامنه‌اى پرداخت شود سالانه ٣۶ میلیارد تومان فقط میزان شهریه پرداختى است. خامنه اى داراى دفترى در قم است که به بسیارى از مدارس علمیه کمک مالى مى کند. گفته مى شود سالانه حدود ده میلیارد تومان به موسسات زیر نظر مصباح پرداخت مى شود (پابوسى مصباح از خامنه‌اى نمى تواند چندان ارزان قیمت بوده باشد). حوزه‌هاى علمیه اهل سنت نیز شهریه و دیگر هزینه‌هاى خود را از دستگاه رهبرى دریافت مى کنند تا مطیع ولى فقیه باشند. خامنه‌اى براى تحکیم مرجعیت خود به طلاب مستقر در نجف نیز شهریه مى پردازد (بنا به یک خبر، حدود ۱٢۰ هزار دینار عراقى معادل حدود یک میلیون ریال در ماه براى طلابى که درس خارج مى خوانند). در دیگر مدرس علمیه شیعه در لبنان و افغانستان و هند و بحرین و پاکستان نیز چنین هزینه‌هایى صرف مى شوند.
دستگاه رهبرى به انواع پروژه‌هاى ساختمانى (مدرسه، خوابگاه) در قم و مشهد و دیگر شهرها و کشورها مشغول است که سر به صدها میلیارد تومان مى زنند. خامنه‌اى در سفرهاى استانى خویش به کسانى که به دست بوسى وى مى روند سکه و پول نقد مى داده است (میزان آن روشن نیست) و اصولاً سفرهاى استانى احمدى نژاد و جمع کردن نامه براى پرداخت پول نقد نوعى تقلید از رهبرى است.
دستگاه رهبرى امروز به یک دیوانسالارى عریض و طویل با هزاران کارمند و ده ها موسسه‌ تبلیغاتى و مدرسه در سراسر دنیا تبدیل شده که به بودجه‌اى چند صد میلیون دلارى سالانه براى اداره خود نیازمند است. تنها یک قلم از هزینه‌هاى این دستگاه که از طریق بودجه مجلس در داخل پرداخت مى شود حقوق و مزایاى حدود سى هزار نیروى سپاه انصار المهدى است که وظیفه حفاظت از خامنه‌اى و دیگر سران کشور را بر عهده دارد.
بودجه نهادهاى انتصابى و زائد تحت نظر رهبرى مثل شوراى نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت نیز که از بودجه عمومى استفاده مى کنند نیز بخشى از هزینه هاى نهاد رهبرى است. با حذف ولایت فقیه و بازگشت حاکمیت به مردم این دستگاه‌ها نیز حذف و بودجه آنها صرف خدمات عمومى خواهد شد. عدم شفافیت نهاد رهبرى تا آن حد براى حکومت جدى است که حتى بودجه مصوب نهادهاى تحت نظر ولى فقیه مثل مجمع تشخیص و شوراى نگهبان در قانون بودجه مصوب مجلس نیز ذکر نمى شود.

گرانفروشى رهنمودها
در طول سى و یک سال گذشته رهبرى یا رئیس دفتر وى حتى براى یک بار در برابر خبرنگاران رسانه‌ها ننشسته‌اند تا به این پرسش‌ها و پرسش‌هاى دیگر پاسخ دهند و اصولا اگر کسى شجاعت به خرج داده و این سوالات را در فضاى ایران بپرسد بلافاصله سروکارش با دستگاه قضایى یا امنیتى است. رابطه میان رهبرى و دفتر وى با مردم یک طرفه است: رهنمودهایى از سوى این فرد یا دفتر وى اعلام مى شود و همه باید از آن ها بهره بگیرند و شکرگزار باشند.
پایین ترین حدس در مورد میزان ورودى و خروجى سالانهء بیت رهبرى بر اساس اطلاعات فوق حدود سه و نیم میلیارد دلار و بالاترین حدس حدود ۱۸ میلیارد دلار (دومى، حدود پنج درصد بودجه سالانه کشور) است (اینها بر اساس مجموعه‌اى از حدس و گمان محاسبه شده‌اند و اگر دستگاه رهبرى آنها را خلاف واقع مى داند ارقام اصلى را اعلام کند). بدین ترتیب دستگاه رهبرى و ولایت فقیه سالانه میان پانصد تا دو هزار و پانصد دلار براى تک تک شهروندان ایرانى هزینه ایجاد مى کند. مشخص نیست چه حد از این میزان به مردم باز مى گردد (مثل هزینه‌هایى که بنیاد جانبازان براى جانبازان مى کند یا نمى کند) و چه حد هیچ نسبتى با مردم ندارد. بخشى از هزینه‌ها مثل شهریه به طلاب نیز اصولاً نسبتى با وظایف رهبرى کشور ندارد و تنها جاه طلبى براى دست یابى به مرجعیت عامه موجب پرداخت آنها شده که منجر به فربه شدن بیش از حد دستگاه روحانیت در کشور شده است.
***
یکى از علل سقوط سلسله قاجار هزینه‌ بالاى دربار و دستگاه سلطانى و خدمات اندک آن به جامعه بود. در مقابل یکى از دلایل تداوم نهاد سلطنت در بریتانیا هزینهء پایین این نهاد و خدمات متناسب آن به کشور بوده است. بدین ترتیب یکى از عواملى که باعث سقوط نهاد ولایت فقیه در ایران خواهد شد این پرسش است که آیا هزینه‌‌اى که مردم ایران براى نهاد ولایت فقیه مى کنند با دستاوردهایش برابرى مى کند. حکومت زمینه‌هاى پاسخ به این پرسش را فراهم نیاورده است.

مجید محمدی

متن گزارش صدور حکم عیسی خان حاتمی

2010-07-14T08:03:00.000-07:00

درتاریخ ۴/٣/۱٣۹۸ دادگاه انقلاب اسلامی به تصدی امضاء کننده ذیل در وقت مقرر تشکیل است.پرونده کلاسه ۸۸/۱۶۶۶۴/ط در اتهام عیسی خان حاتمی فرزند حاتم به اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور-محتویات پرونده وبررسیهای انجام شده واستماع مدافعات وی و وکیل وی دادگاه ختم رسیدگی را اعلام و به شرح ذیل مبادرت به صدور رای می نماید
رأی دادگاه
درخصوص اتهام عیسی خان حاتمی فرزند حاتم دائر به اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور،فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی،اخلال در نظم وآسایش عمومی،باتوجه به مجموع محتویات پرونده و بررسی های انجام شده و استماع مدافعات وی و گزارش مامورین اینکه نامبرده از اعضای شورای مرکزی گروهک غیر قانونی جبهه ملی بوده و میر مسئول ماهنامه توقیف شده ایرانمهر می باشد.که ارتباط چشمگیری با عناصر معاند نظام جمهوری اسلامی در داخل وخارج از کشور داشته و در مصاحبه با رسانه های بیگانه از جمله صدای امریکا خود را دبیر اجرائی گروهک غیر قانونی جبهه ملی ایران خوانده و فعالیتهای خود را در تلاش برای معرفی این گروهک و ایجاد دموکراسی دانسته،و در مصاحبه با صدای امریکا نسبت به اعدام افراد تروریست توسط نظام جمهوری اسلامی اعتراض خود را اعلام نموده است.و در محل دفتر ماهنامه توقیف شده «ایرانمهر» اقدام به تشکلی تحت عنوان «همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران نموده که نامبرده مسئولیت دبیر اجرائی این تشکل را بر عهده دارد.از جمله ارتباطات وی با عناصر ضد انقلاب خارج از کشور از جمله امیر ابراهیمی ساکن انگلیس و استاندار قبل از انقلاب کهکیلویه و بویر احمد و از نزدیکان نوری زاده که دعوت نامه ای برای متهم جهت رفتن به انگلیس ارسال داشته و ارتباط با داریوش احمدی از عناصر مرتبط با وزارت خارجه آلمان که رهنمودهائی جهت براندازی نظام به وی داشته است.
با عنایت به مجموع محتویات پرونده و بررسیهای انجام شده،دادگاه فعالیتهای انجام شده از سوی نامبرده را فعل واحد با عناوین متعدد دانسته و منطبق با ماده ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی دانسته و با رعایت ماده ۴۶ قانون مجازات اسلامی نامبرده رابه تحمل دو سال با احتساب ایام باز داشت محکوم می نماید.رای صادره حضوری و ظرف مدت ٢۰ روز از تاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در دادگاههای تجدید نظر استان تهران می باشد.دفتر مقرر است حکم صادره ابلاغ در صورت عدم اعتراض پرونده از آمار کسر و به اجرای احکام ارسال شود.
محمد مقیسه قاضی شعبه ٢۸ دادگاه انقلاب اسلامی تهران

ولایت فقیه سالانه چقدر براى شهروندان ایرانى خرج در بر دارد؟

2010-07-14T07:59:00.000-07:00

بنا به گزارش کاخ باکینگهام، دستگاه سلطنتى در بریتانیا در سال ٢۰۰۹ براى هر بریتانیایى به طور متوسط ۶٢ پنى هزینه داشته است که ۷ پنى کمتر از سال ٢۰۰۸ است. مخارج دستگاه سلطنتى براى مالیات دهندگان بریتانیایى ٢،٣۸ میلیون پوند در سال ٢۰۰۹ بوده است. (دیلى تلگراف، ۵ ژوییه ٢۰۱۰) تقلیل این مبلغ را مى توان به تلاش دستگاه سلطنتى براى تقلیل هزینه‌ها در شرایط بحران اقتصادى نسبت داد. بدین ترتیب هم کسانى که موافق سلطنت در این کشور هستند و هم کسانى که وجود این نهاد را حتى در این حد غیر عادلانه و در تقابل با حاکمیت بى قید و شرط مردم مى دانند با دستگاهى شفاف روبرو هستند که به مردم بریتانیا پاسخگوست.
آیا نهاد ولایت فقیه به عنوان نهادى غیر انتخابى و مبتنى بر امتیازات در ایران نیز چنین عمل مى کند؟ آیا شهروندان ایرانى حق دارند در مورد هزینه‌اى که براى ولایت فقیه از جیبشان مى رود سوال کنند؟ آیا مشخص است ولایت فقیه و دستگاه ذیل وى سالانه چقدر براى تک تک شهروندان ایرانى هزینه دارد؟ آیا دستگاه رهبرى در ایران را مى توان با سرانه ۶٢ پنى رتق و فتق کرد؟

جمهوریت یا مشروطه
در ایران نیز همانند همه جوامعى که حکومت جمهورى یا کاملا جمهورى نیست دو دیدگاه کاملا متقابل در مورد امتیازات روحانیت در حکومت وجود دارد: دیدگاه جمهوریخواه که امتیازات را براى هر قشر و گروهى یا تبعیض علیه هر قشر و گروهى را اساسا نفى مى کند، و دیدگاه مشروطه خواه که فرهنگ سیاسى جامعه را در شرایط امروز متناسب با حکومت جمهورى نمى داند و معتقد است بدون یک مرکز یا هسته استبدادى یا فرا انتخابى (مطلقه، دائم‌العمرى، فرا قانونى) کار دولت در ایران پیش نمى رود. در این دیدگاه دوم، دسته‌اى حکومت قشر صاحب امتیاز را با حفظ ضوابط و شرایطى مى پذیرند (مشروطه قانونى و پارلمانى) و دسته اى دیگر به هیچ ضابطه‌اى در عمل وفادار نیستند (حکومت مطلقه و انتصابى فقیه).
دسته اول ولى فقیه را شبیه ملکه بریتانیا مى خواهند که اولا در چارچوب ضوابطى خاص در کار حکومت دخالت کند و کار مردم را به مردم بسپارد، ثانیا دستگاه تحت نظر وى شفاف عمل کند و به مردم پاسخگو باشد، ثالثا فراتر از رقابت‌هاى سیاسى بایستد و نماد وحدت ملى باشد، و رابعا امکان نظارت بر این دستگاه و نهادهاى ذیل وى توسط نهادهاى قانونى کشور وجود داشته باشد. ضرورت چنین دستگاهى از نگاه مشروطه گرایان (خواه سلطنتى و خواه ربانى سالار) دخالت این نهاد در شرایط بحران سیاسى و تصمیم گیرى در شرایط اختلافات کشنده و فلج کننده است. آیا چنین شرایطى ر ایران محقق شده است که مشروطه خواهان قانونگرا یا پارلمانى پس از سى سال هنوز از این دیدگاه دفاع مى کنند؟ آیا اصولا روحانیت شیعه از یک سو و نهادهاى جامعه مدنى در سوى دیگر آماده توافق بر سر چنین نهادى با محدودیت هاى ذکر شده بوده‌اند؟ سطح شفافیت مالى از امورى است که بستر این آمادگى را توضیح مى دهد.

ورودى‌ها
سالانه ده‌ها هزار میلیارد تومان به حساب بیت رهبرى ریخته مى شود. منابع مشخص و شناخته‌ شده این ورودى‌ها درآمد آستان‌هاى قدس (درآمد حاصل از غبار روبى و موقوفات رضوى یا دیگر قبور خاندان ائمه در ایران)، بنیادها (مثل مستضعفان و جانبازان، شهید، ۱۵ خرداد، مسکن) و مجموعه اوقاف کشور هستند. همچنین در کشورى که ولى فقیه صاحب اموال بى صاحب، مصادره‌اى و انفال (تمام معادن زیر زمین، اراضى موات، جنگل‌ها و دیگر منابع طبیعى) به حساب مى آید منافع ناشى از اجاره یا فروش همه این‌ها به حساب رهبرى ریخته مى شود یا مى تواند ریخته شود.
در عرض سى و یک سال گذشته حتى در حد یک صفحه کاغذ گزارشى از حساب‌هاى رهبرى و دستگاه وى و دخل و خرج این حساب‌ها به مردم ایران عرضه نشده است. در مقابل بر اساس مصوبه‌هاى مجلس انتصابى دستگاه رهبرى از نظارت دستگاه هاى قانونى کشور استثنا شده‌اند. حتى مشخص نیست خبرگان رهبرى که وظیفه نظارت بر دستگاه وى را بر عهده دارند اما به طور غیر مستقیم منصوب وى هستند از این امور اطلاعى داشته باشند. هیچ کس به جز خاصان درگاه ولى فقیه نمى دانند سالانه چقدر درآمد از آستان قدس یا غبار روبى ضریح امام هشتم شیعیان یا از شرکت‌ها و موسسات وابسته به بنیادها به حساب رهبرى ریخته شده است و این درآمدها چگونه هزینه شده‌اند.
درآمدهاى نجومى بنیاد جانبازان که حدود ۱۰ تا ٢۰ درصد تولید ناخالص ملى کشور (حدود ٣۰ تا ۶۰ میلیارد دلار) را در اختیار دارد هیچگاه اعلام نشده است. بر اساس برخى تخمین‌ها بنیاد جانبازان سالانه صدها میلیون تا چند میلیارد دلار درآمد دارد. با این اطلاعات در ایران به صورت اطلاعات فوق سرى رفتار مى شود.

به دلیل همین عدم شفافیت است که همواره شایعاتى در مورد اخذ درصدى از درآمد نفت، درصدى از فروش هر اتومبیل و بسیارى دیگر از درآمدهاى دولت توسط دستگاه رهبرى میان مردم مطرح بوده است. مسئولیت اخلاقى و قانونى این شایعات نه بر عهده مردم بلکه بر عهده دستگاه رهبرى است که با پنهانکارى زمینه را براى این گونه شایعات فراهم مى کند. همچنین هیچگاه در مورد ثروت و درآمد افراد وابسته به خانواده خمینى و خامنه‌اى اطلاعاتى به مردم داده نشده است که این هم فضا را براى انواع حدس‌ها و گمان ها (در جامعه اى که سوء استفاده از قدرت یک اصل است و نه استثنا) فراهم مى آوره است. از همین جهت فهرست هاى گوناگونى از حساب‌هاى بانکى افراد منسوب به خامنه‌اى به سایت‌هاى اینترنتى راه یافته است.

خروجى‌ها
دستگاه رهبرى هیچ گاه روشن نکرده است چگونه ده ها هزار میلیارد تومان درآمد خود را هزینه مى کند: چقدر در حوزه‌هاى علمیه هزینه مى شود؟ مراکز تبلیغاتى حکومتى (تحت نظر خامنه‌اى و نه دولت) در خارج کشور سالانه چقدر هزینه دارند؟ چه میزان در خارج از کشور تحت عنوان تبلیغات اسلامى به گروه‌هاى ستیزه جو داده مى شود؟ آیا کمک‌ها به حماس و حزب الله یا دیگر گروه ها همه از حساب دولت و بر اساس تبصره‌هاى بودجه پرداخت مى شوند یا دستگاه رهبرى نیز در این حوزه هزینه مى کند؟ دستگاه رهبرى از حیث اداره و پرسنلى چقدر هزینه دارد و چه افرادى با چه مناصبى در این دستگاه حقوق و مزایا و مواجب مى گیرند؟ به چه افرادى (سیاسیون، هنرمندان، ادبا و غیره) به طور مرتب یا هر از چند گاهى از طرف بیت رهبرى پول پرداخت مى شود و این پرداخت‌ها چقدر است؟ در مورد این پرسش‌ها، جامعه ایران در تاریکى مطلق به سر مى برد.
در این میان تنها حدس ها و گمان‌هایى به چشم مى خورد. خامنه‌اى بیشترین شهریه را به طلاب حوزه‌ها مى پردازد، پرداختى که از دوره وى توسط رهبرى باب شد. اگر به طور متوسط ماهى ۶۰ هزار تومان (که بسیار محافظه کارانه در نظر گرفته شده است) به ۵۰ هزار طلبه شیعه از سوى خامنه‌اى پرداخت شود سالانه ٣۶ میلیارد تومان فقط میزان شهریه پرداختى است. خامنه اى داراى دفترى در قم است که به بسیارى از مدارس علمیه کمک مالى مى کند. گفته مى شود سالانه حدود ده میلیارد تومان به موسسات زیر نظر مصباح پرداخت مى شود (پابوسى مصباح از خامنه‌اى نمى تواند چندان ارزان قیمت بوده باشد). حوزه‌هاى علمیه اهل سنت نیز شهریه و دیگر هزینه‌هاى خود را از دستگاه رهبرى دریافت مى کنند تا مطیع ولى فقیه باشند. خامنه‌اى براى تحکیم مرجعیت خود به طلاب مستقر در نجف نیز شهریه مى پردازد (بنا به یک خبر، حدود ۱٢۰ هزار دینار عراقى معادل حدود یک میلیون ریال در ماه براى طلابى که درس خارج مى خوانند). در دیگر مدرس علمیه شیعه در لبنان و افغانستان و هند و بحرین و پاکستان نیز چنین هزینه‌هایى صرف مى شوند.
دستگاه رهبرى به انواع پروژه‌هاى ساختمانى (مدرسه، خوابگاه) در قم و مشهد و دیگر شهرها و کشورها مشغول است که سر به صدها میلیارد تومان مى زنند. خامنه‌اى در سفرهاى استانى خویش به کسانى که به دست بوسى وى مى روند سکه و پول نقد مى داده است (میزان آن روشن نیست) و اصولاً سفرهاى استانى احمدى نژاد و جمع کردن نامه براى پرداخت پول نقد نوعى تقلید از رهبرى است.
دستگاه رهبرى امروز به یک دیوانسالارى عریض و طویل با هزاران کارمند و ده ها موسسه‌ تبلیغاتى و مدرسه در سراسر دنیا تبدیل شده که به بودجه‌اى چند صد میلیون دلارى سالانه براى اداره خود نیازمند است. تنها یک قلم از هزینه‌هاى این دستگاه که از طریق بودجه مجلس در داخل پرداخت مى شود حقوق و مزایاى حدود سى هزار نیروى سپاه انصار المهدى است که وظیفه حفاظت از خامنه‌اى و دیگر سران کشور را بر عهده دارد.
بودجه نهادهاى انتصابى و زائد تحت نظر رهبرى مثل شوراى نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت نیز که از بودجه عمومى استفاده مى کنند نیز بخشى از هزینه هاى نهاد رهبرى است. با حذف ولایت فقیه و بازگشت حاکمیت به مردم این دستگاه‌ها نیز حذف و بودجه آنها صرف خدمات عمومى خواهد شد. عدم شفافیت نهاد رهبرى تا آن حد براى حکومت جدى است که حتى بودجه مصوب نهادهاى تحت نظر ولى فقیه مثل مجمع تشخیص و شوراى نگهبان در قانون بودجه مصوب مجلس نیز ذکر نمى شود.

گرانفروشى رهنمودها
در طول سى و یک سال گذشته رهبرى یا رئیس دفتر وى حتى براى یک بار در برابر خبرنگاران رسانه‌ها ننشسته‌اند تا به این پرسش‌ها و پرسش‌هاى دیگر پاسخ دهند و اصولا اگر کسى شجاعت به خرج داده و این سوالات را در فضاى ایران بپرسد بلافاصله سروکارش با دستگاه قضایى یا امنیتى است. رابطه میان رهبرى و دفتر وى با مردم یک طرفه است: رهنمودهایى از سوى این فرد یا دفتر وى اعلام مى شود و همه باید از آن ها بهره بگیرند و شکرگزار باشند.
پایین ترین حدس در مورد میزان ورودى و خروجى سالانهء بیت رهبرى بر اساس اطلاعات فوق حدود سه و نیم میلیارد دلار و بالاترین حدس حدود ۱۸ میلیارد دلار (دومى، حدود پنج درصد بودجه سالانه کشور) است (اینها بر اساس مجموعه‌اى از حدس و گمان محاسبه شده‌اند و اگر دستگاه رهبرى آنها را خلاف واقع مى داند ارقام اصلى را اعلام کند). بدین ترتیب دستگاه رهبرى و ولایت فقیه سالانه میان پانصد تا دو هزار و پانصد دلار براى تک تک شهروندان ایرانى هزینه ایجاد مى کند. مشخص نیست چه حد از این میزان به مردم باز مى گردد (مثل هزینه‌هایى که بنیاد جانبازان براى جانبازان مى کند یا نمى کند) و چه حد هیچ نسبتى با مردم ندارد. بخشى از هزینه‌ها مثل شهریه به طلاب نیز اصولاً نسبتى با وظایف رهبرى کشور ندارد و تنها جاه طلبى براى دست یابى به مرجعیت عامه موجب پرداخت آنها شده که منجر به فربه شدن بیش از حد دستگاه روحانیت در کشور شده است.
***
یکى از علل سقوط سلسله قاجار هزینه‌ بالاى دربار و دستگاه سلطانى و خدمات اندک آن به جامعه بود. در مقابل یکى از دلایل تداوم نهاد سلطنت در بریتانیا هزینهء پایین این نهاد و خدمات متناسب آن به کشور بوده است. بدین ترتیب یکى از عواملى که باعث سقوط نهاد ولایت فقیه در ایران خواهد شد این پرسش است که آیا هزینه‌‌اى که مردم ایران براى نهاد ولایت فقیه مى کنند با دستاوردهایش برابرى مى کند. حکومت زمینه‌هاى پاسخ به این پرسش را فراهم نیاورده است.

مجید محمدی